Είναι εμπειρία ζωής να μπορείς να έχεις λίγο χρόνο συζήτησης με σπουδαίους ανθρώπους. Όταν μάλιστα, οι άνθρωποι αυτοί, έχουν να μοιραστούν μαζί σου κομμάτια της δικής τους ζωής, τότε η εμπειρία αυτή, πρέπει να κοινοποιηθεί. Η συζήτηση με την κα Άλκη, ήταν κάτι παραπάνω από πολύτιμη. Την ευχαριστούμε θερμά και ευχόμαστε η ζωή της να συνεχίσει να μοσχομυρίζει Χριστό!
ΑτΑ: Κυρία Άλκη, θα θέλαμε να μάθουμε κάποια πράγματα για εσάς. Για την δική σας οικογένεια.
Α.Μ: Η δική μου οικογένεια ξεκίνησε από την Μικρά Ασία. Και οι δύο πλευρές των παππούδων μου και των γιαγιάδων μου, ήρθαν στην Ελλάδα χριστιανοί, πιστοί, γιατί είχαν ήδη αναγεννηθεί εκεί. Μεγάλωσα σε ένα πνευματικό περιβάλλον.
Ήμασταν τρία παιδιά στην οικογένεια, έχω άλλους δύο αδελφούς, έναν μεγαλύτερο και έναν μικρότερο. Όταν ήρθαν ως πρόσφυγες οι δικοί μου, η μισή οικογένεια της γιαγιάς μου συγκεκριμένα, ήρθε στην Ελλάδα, ενώ η άλλη μισή βρέθηκε στην Αμερική. Αρχικά συναθροιζόταν με άλλους πιστούς πρόσφυγες στην Α’ Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία και στην πορεία, αφού συστάθηκαν ως ανεξάρτητη εκκλησία, ξεκίνησαν να εκκλησιάζονται σε έναν χώρο που ήταν προηγουμένως εργαστήριο ταπήτων στο Δουργούτι. Από την εκκλησία και το ποίμνιο αυτό, δημιουργήθηκε έπειτα η Β’ Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία στο Κουκάκι, όπου πολλά από τα μέλη της, ήταν συγγενείς μου.
ΑτΑ: Αλήθεια, το όνομα Άλκη, πώς προέκυψε;
Α.Μ: Δεν ξέρω γιατί με φωνάζουν έτσι είναι η αλήθεια, το κανονικό μου όνομα είναι Αλκμήνη.
ΑτΑ: Ως παιδί είχατε την επιθυμία ή κάποιο όνειρο, να γίνετε ιεραπόστολος;
Α.Μ: Όχι και μάλιστα, είχα και πλήρη άγνοια. Στις αρχές του Γυμνασίου, είχαν έρθει στην εκκλησία μας κάποιοι επισκέπτες ιεραπόστολοι, παιδιά συγγενών μας, από κάποιο χριστιανικό κολέγιο στην Αμερική και έψαλλαν, έπαιξαν τρομπέτα και για εμάς ήταν κάτι το εξωπραγματικό όλο αυτό. Μας έκανε καλή εντύπωση και μας άρεσε να βλέπουμε ιεραποστόλους. Ήταν και οι γονείς μου πολύ φιλόξενοι, είχαν περάσει αρκετοί άνθρωποι από το σπίτι μας κατά καιρούς. Στην οικογένειά μας όμως γενικά, δεν υπήρχε κάποιος ιεραπόστολος.
ΑτΑ: Υπήρχε στην ζωή σας από νωρίς η επιθυμία για διακονία;
Α.Μ: Νομίζω ναι, σίγουρα όχι ως ιεραπόστολος, αλλά είχα εμπνευστεί από συγγενείς μας και από την πλευρά του πατέρα μου και της μητέρας μου, που ήταν βοηθοί ποιμένα. Γνώριζαν αγγλικά, οπότε ασχολούνταν και με την αλληλογραφία και ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ και ήθελα να το κάνω και εγώ.
Έπειτα, είχα γνωρίσει την κα Μαρίκα Συμπώνη, που με τον σύζυγό της ήταν πρώτα ιεραπόστολοι στην Αφρική, κι εκείνη βοηθούσε πολύ με το Κυριακό Σχολείο. Συνδέθηκα αρκετά μαζί της και με είχε παρακινήσει να ασχοληθώ και εγώ με την διακονία αυτή του Κυριακού Σχολείου. Με ενθάρρυνε να κάνω μαθήματα και μας είχε προμηθεύσει με κάποια ωραία βοηθήματα από την Αμερική, όπου η ίδια είχε επιμεληθεί και την μετάφρασή τους στα ελληνικά.
Στο μεταξύ, εκείνο το διάστημα περίπου, είχα ξεκινήσει να είμαι μαζί με τον Κώστα (σσ Μακρή – σύζυγος της κας Άλκης, ένας σπουδαίος Έλληνας Ιεραπόστολος), ο οποίος σπούδαζε σε Βιβλικό Κολέγιο στον Καναδά και όντας φοιτητής, ένιωσε το ιεραποστολικό κάλεσμα. Οπότε άρχισε τότε να μου μιλάει για ιεραποστολές, για το εξωτερικό κτλ.
Γενικά, μου άρεσε να είμαι ενεργή σε διακονίες. Βρέθηκα σε κατασκηνώσεις ως στέλεχος, υπαρχηγός, πρόεδρος του ομίλου νέων, μέλος της χορωδίας της εκκλησίας μας.
ΑτΑ: Αναφερθήκατε στην γνωριμία σας με τον σύζυγό σας. Είχατε τότε, εκείνη την περίοδο επιθυμία για δημιουργία οικογένειας;
Α.Μ: Μελλοντικά, ναι. Προέκυψε όμως το θέμα της ιεραποστολής τότε, όπου στην αρχή εγώ δεν αισθανόμουν να έχω την ίδια κλήση με τον σύζυγό μου. Οπότε, φαινόταν πως αν δεν καταλήγαμε μαζί, μπορεί και να μην έκανα οικογένεια!
ΑτΑ: Βρεθήκατε στον ιεραποστολικό αγρό από νωρίς. Πώς είναι να ζει κανείς ως ιεραπόστολος τόσα χιλιόμετρα μακριά από την χώρα του;
Α.Μ: Σίγουρα είναι δύσκολο, για την ακρίβεια, δεν είναι καθόλου εύκολο! Το πιο δύσκολο ήταν να πάρεις την απόφαση ότι θα είσαι μακριά εφ’ όρου ζωής, γιατί εκείνη την εποχή, όταν έφευγε κάποιος για ιεραποστολή, δεν είχε στο νου του ότι θα επιστρέψει πίσω. Το δυσκολότερο κομμάτι, είναι ότι είσαι μακριά από τους δικούς σου ανθρώπους και από την εκκλησία σου. Και προσωπικά για μένα, αυτά ήταν τα δύο πράγματα που μου έλειπαν πάρα πολύ. Και όλο το διάστημα μάλιστα που έπρεπε να πάρω την απόφαση σχετικά με το αν θα βρεθώ στην ιεραποστολή ή όχι, αυτά τα δύο ήταν που με ταλάνιζαν, πώς θα άφηνα πίσω τους δικούς μου και την εκκλησία μου. Αλλά, ο Θεός αναλαμβάνει. Η ζωή μας ήταν γεμάτη, ο Θεός μας χάρισε μία όμορφη και μεγάλη οικογένεια, ο Κώστας ήταν τόσο ενεργητικός και δραστήριος, όλο δημιουργούσε καινούργια πράγματα. Κάθε τέσσερα χρόνια, παίρναμε άδεια για έναν χρόνο, για να ταξιδέψουμε πίσω στις οικογένειές μας και να επισκεφθούμε και αυτούς που μας υποστήριζαν οικονομικά και όχι μόνο.
Όταν φτάσαμε εκεί, στην Παπούα, τα πρώτα πέντε χρόνια αλλάζαμε συχνά βάση, γιατί ουσιαστικά καλύπταμε εμείς τις άδειες άλλων ιεραποστόλων.
Ήμασταν πολύ απασχολημένοι, έπρεπε να μάθουμε τη γλώσσα σε κάθε μέρος που πηγαίναμε, να μάθουμε την κουλτούρα τους. Ο Κώστας έπρεπε να φτιάξει σχολεία, σπίτια, αεροδιαδρόμους, δεν υπήρχαν δρόμοι. Οι συγκοινωνίες εκεί αποτελούνταν από μικρά αεροπλάνα. Γενικά, έπρεπε να καλυφθούν όσες περισσότερες ανάγκες γινόταν.
ΑτΑ: κα Άλκη, αισθανθήκατε ποτέ μοναξιά;
Α.Μ: Ήταν απορίας άξιο, είναι η αλήθεια, αλλά όχι. Όχι πολλές φορές τουλάχιστον. Ήμασταν νέοι, είχαμε τόση πολλή δουλειά. Επίσης, εκεί που ήμασταν, υπήρχαν πολλές ιεραποστολές και βρίσκονταν εκεί άνθρωποι που είχαν προηγηθεί από εμάς, όπως πιλότοι από την ιεραποστολική αεροπορική γραμμή (MAF), και άλλοι συνεργάτες που γρήγορα έγιναν φίλοι μας. Ακριβώς επειδή ήταν τέτοιες οι συνθήκες και το μέρος τέτοιο, είχαμε γίνει όλοι, σαν μία μεγάλη οικογένεια.
Πρόσφατα μάλιστα βρέθηκα με την εγγονή μίας οικογένειας που γνώριζα από την ιεραποστολή, οι οποίοι μας υποστήριζαν και οικονομικά για χρόνια και της εξιστόρησα την γνωριμία μας με τους παππούδες της. Μας είχαν ζητήσει να έρθουν να μας βρουν και να τους φιλοξενήσουμε και έτσι συνδεθήκαμε για χρόνια.
ΑτΑ: Για τους περισσότερους από εμάς, η καθημερινότητά μας περιλαμβάνει πολλά δεδομένα πράγματα και αγαθά. Θα μπορούσατε να μας περιγράψετε μία μέρα στην ιεραποστολή, χωρίς πολλά από αυτά τα δεδομένα;
Α.Μ: Ως γυναίκα, είχα αρκετές ευθύνες κυρίως στο σπίτι. Με τα παιδιά, την καθαριότητα, το φαγητό και όλες τις έννοιες ενός νοικοκυριού. Η ιεραποστολή είχε κάποιον άνθρωπο, ο οποίος είχε την ευθύνη καθημερινά, νωρίς το πρωί, να καλεί μέσω ασυρμάτου ραδιοφώνου όλους τους ιεραποστολικούς σταθμούς, για να μάθει αν όλοι είναι καλά και να καταγράφει τις όποιες ανάγκες, σε τρόφιμα, υγεία, αγαθά κτλ. Αυτή η επικοινωνία, μπορούσε να γίνεται κάθε μέρα μόνο το πρωί, εκτός αν προέκυπτε κάτι επείγον μέσα στην υπόλοιπη μέρα. Από αυτούς τους ανθρώπους μαθαίναμε και εμείς τα νέα από τους υπόλοιπους σταθμούς, αλλά και για τους ντόπιους. Πολλές φορές οι ντόπιοι είχαν σοβαρές διενέξεις μεταξύ τους, ή πολέμους μεταξύ των φυλών.
Στο σπίτι, είχαμε και ντόπια παιδιά, που βοηθούσαν με όλες τις δουλειές. Για παράδειγμα, έπρεπε να φέρνουν νερό από το ποτάμι, να προμηθεύουν το σπίτι με ξύλα, τα οποία δεν ήταν απαραίτητα μόνο για την θέρμανση, αλλά και για το μαγείρεμα. Κάθε Κυριακή βρισκόμασταν όλοι στην εκκλησία, την οποία είχε χτίσει ο Κώστας. Χρειαζόταν να μεταφερθούμε εκεί με κανό. Διασχίζαμε μαζί με τα παιδιά μας το ποτάμι, με κάθε κίνδυνο που μπορεί να βρισκόταν μέσα σε αυτό!
Θυμάμαι ότι ο Κώστας είχε χτίσει ένα μεγάλο σχολείο και η κυβέρνηση της Ινδονησίας, μας είχε ζητήσει τα παιδιά της φυλής να πηγαίνουν στο σχολείο και να μαθαίνουν ινδονησιακά, γι’ αυτό και ο Κώστας είχε φέρει διάφορους δασκάλους, με σκοπό να διδάξουν τα παιδιά.
Τις Κυριακές με έπιανε η μεγαλύτερη νοσταλγία για την πατρίδα. Μου έλειπε η λατρεία στη γλώσσα μου! Κάθε Κυριακή βράδυ ήταν μία όμορφη και ιδιαίτερη στιγμή για εμάς, γιατί μαζεύονταν όλοι οι δάσκαλοι του σχολείου με τις οικογένειές τους στο σπίτι μας, που ήταν αρκετά άτομα και μετά το ινδονησιακό κήρυγμα τους προσφέραμε διάφορα φρούτα, από τα δέντρα που είχε φυτέψει ο Κώστας εκεί. Το εντυπωσιακό ήταν το πόσο καλά εκπαιδευμένα ήταν τα παιδιά τους, όπου σε κάθε συνάντησή μας, παρόλο που ήταν πάρα πολλά, τους δίναμε διάφορα βιβλία παιδικά που μας είχαν προμηθεύσει από την Αμερική και τα παιδιά απασχολούνταν ήσυχα με αυτά.
ΑτΑ: Κατά την διάρκεια της παραμονής σας εκεί στη ζούγκλα, είχατε επισκέψεις από ανθρώπους από την Αμερική, την Ευρώπη κτλ.;
Α.Μ: Είχαμε πάρα πολλούς επισκέπτες, οι οποίοι μάλιστα και λόγω των αποστάσεων τότε, έμεναν μαζί μας και για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Πολλοί ιεραπόστολοι μάλιστα, μέχρι να τακτοποιηθούν στα δικά τους σπίτια εκεί, έμεναν μαζί μας. Αυτό ήταν κάτι σύνηθες εκεί. Άλλωστε το ίδιο είχε συμβεί και με εμάς, ιδίως όταν κάποια ιεραπόστολος εγκυμονούσα πλησίαζε προς τις μέρες όπου ήταν να γεννήσει, χρειαζόταν να μείνει σε κάποιον σταθμό ιεραποστολικό που υπήρχε γιατρός, κάποιο νοσοκομείο, οπότε την φιλοξενούσαν εργάτες εκεί.
ΑτΑ: Θυμάστε κάποια συγκεκριμένη ιστορία να μοιραστείτε μαζί μας, από κάποια πρακτική έλλειψη για παράδειγμα;
Α.Μ : Έχω πολλές τέτοιες ιστορίες, θυμάμαι τώρα κάποια στιγμή που μας είχε τελειώσει η ζάχαρη. Το νησί που βρισκόμασταν δεν ήταν τόσο εύκολα προσβάσιμο και το κλίμα, οι καιρικές συνθήκες, τα πολλά βουνά έκαναν πολλές φορές δύσκολη και επικίνδυνη την προσέγγιση κάποιου μικρού αεροπλάνου. Αν δεν ερχόταν νωρίς το πρωί, ήταν πιο δύσκολο μετά μέσα στη μέρα να μας προσεγγίσουν. Είχαμε κάνει την παραγγελία μας και περιμέναμε. Είχε φτάσει λοιπόν ο πιλότος, που τον γνωρίζαμε καλά και μας είπε λυπημένος, ότι είχε ξεχάσει να φέρει τη ζάχαρη. Δεν ξέραμε αν ήταν αλήθεια, γιατί μας έκανε πολλές φορές πλάκα με διάφορα. Ήταν όμως αλήθεια. Και ξέρετε, ενώ οι πιλότοι, ποτέ δεν έμεναν μαζί μας στον σταθμό, έπρεπε δηλαδή να ξεφορτώνουν τα πράγματα και να φεύγουν αμέσως, εκείνη την ημέρα, μάλλον επειδή αισθανόταν άσχημα που είχε ξεχάσει αυτό που του είχαμε ζητήσει, είχε έρθει στο σπίτι μας και είχε πιει μαζί μας ένα τσάι…δυστυχώς σκέτο, χωρίς ζάχαρη!
ΑτΑ: Απ’ ότι αντιλαμβανόμαστε οπότε, οι πιλότοι ήταν σημαντικοί για εσάς.
Α.Μ: Ναι, ήταν απαραίτητοι. Ήταν η μόνη μας επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο. Μόλις ακούγαμε κάποιο αεροπλανάκι της ιεραποστολικής αεροπορίας να πλησιάζει, ντόπιοι, μικροί και μεγάλοι γεμίζαμε με χαρά και προσμονή. Ήταν θεαματική και η προσγείωση, οπότε για εμάς όλο αυτό ήταν μέρος της καθημερινότητάς μας, που μας προκαλούσε ενθουσιασμό.
Μάλιστα, θυμάμαι, στις αρχές που είχαμε βρεθεί στην ιεραποστολή, πριν να εγκατασταθούμε στην ζούγκλα, φιλοξενούμασταν σε ένα σπίτι ιεραποστόλων που είχαν παιδιά. Και μου είχε κάνει εντύπωση που το μικρό τους αγοράκι έπαιζε με ένα αεροπλανάκι, γεμάτο ενθουσιασμό. Τότε είχα αναρωτηθεί, δε γνώριζα. Όταν όμως βρεθήκαμε στο νησί, κατάλαβα πολύ καλά τον λόγο, αλλά και τα συναισθήματα χαράς που προκαλούσε η άφιξη ενός τέτοιου μέσου.
Φαντάσου ότι οι ντόπιοι εκεί, ποτέ στην ζωή τους δεν είχαν δει από κοντά τουαλέτες, αυτοκίνητα κτλ., αλλά είχαν δει αεροπλάνα!
ΑτΑ: Είχατε κάποιον βοηθό εκεί στο σπίτι, που είχατε συνδεθεί μαζί του;
Α.Μ: Ναι, πέρασαν αρκετά παιδιά από το σπίτι μας, ως βοηθοί μας. Όταν είχαμε φτάσει στο νησί, μας είχαν πει για ένα μικρό αγοράκι, πρέπει να ήταν περίπου 11 χρόνων. Μεγάλωσε μαζί με τα δικά μας παιδιά, μάλιστα βοηθούσε σε όλες τις δουλειές του σπιτιού, είχε μάθει να φτιάχνει και ψωμί!
ΑτΑ: Υπήρξε κάποια στιγμή που νιώσατε φόβο;
Α.Μ: Όχι μία στιγμή, πολλές στιγμές. Εκτός από την επιπλοκή στη γέννα του τρίτου μου παιδιού, που ήταν για μένα αρκετά κρίσιμη στιγμή, γενικά, φοβηθήκαμε για τη ζωή μας, για τα παιδιά μας, για την ιεραποστολή, για πολλά. Θυμάμαι κάποια φορά που υπήρχαν στην περιοχή αντάρτες. Όταν ήταν να γεννήσω το τελευταίο μας παιδί λοιπόν, είχανε γεμίσει τον αεροδιάδρομο με κάθε λογής εμπόδια, ώστε να μην απογειωθούμε. Κάτι αντίστοιχο είχαν κάνει και σε άλλους ιεραποστολικούς σταθμούς. Είχαν φύγει από εκεί οι περισσότεροι ιεραπόστολοι, και είχε αναγκαστεί να φύγει μέχρι και ο γιατρός της ιεραποστολής, και επιστρατεύτηκε ελικόπτερο για να μπορέσουμε να μετακινηθούμε σε άλλο σταθμό, όπου υπήρχε διαθέσιμος ιεραπόστολος γιατρός.
ΑτΑ: Φτάνοντας προς το τέλος, υπάρχει κάτι κα Άλκη, που ξεχωρίσατε στη ζωή σας ως γεγονός, που σας στιγμάτισε έντονα;
Α.Μ: Το γεγονός της γνωριμίας μου με τον Κώστα, με έχει ευλογήσει πάρα πολύ. Όλη η ζωή αυτή, ήταν κάτι που μου άλλαξε την ζωή.
ΑτΑ: Καθώς ολοκληρώνουμε την συνέντευξη αυτή, έχετε σκεφτεί το αποτύπωμα που θα θέλατε να αφήσει η ζωή σας στους ανθρώπους;
Α.Μ: Να δοξαστεί το όνομά Του!
Θερμά ευχαριστούμε τη Μανόν Μακρή-Μιχαλιού, για όλη την πολύτιμη βοήθεια!
