Κατά Μάρκο Ευαγγέλιο κεφ. 15
Οι περιγραφές της αφήγησης του πάθους είναι δύσκολες, δυσάρεστες· όποιος κι αν τις διαβάζει, είτε πιστεύει είτε δεν πιστεύει. Ένας άνθρωπος βρίσκεται κυριολεκτικά σε χέρια βασανιστών. Στην αφήγηση του Μάρκου ξεχωρίζουμε τρεις διαστάσεις αυτού του βασανισμού: α) τη σιωπή του Χριστού για όσα κατηγορήθηκε, β) την άδικη ανταλλαγή όταν προτίμησαν τον Βαραββά, και γ) τον διαρκή εμπαιγμό που υπέστη. Αυτά τα τρία μας φέρνουν αντιμέτωπους με αλήθειες για τον Χριστό και για μας. Αλήθειες που προσευχόμαστε το Άγιο Πνεύμα να τις χρησιμοποιήσει και να μας οδηγήσει βαθύτερα στη μετάνοια και την πίστη στον Χριστό.
Α. Η σιωπή του Χριστού
Η σιωπή του Χριστού φαίνεται αρχικά στη σκηνή με τον Πιλάτο. Ο Πιλάτος που κυβερνάει από το 26-36 μ.Χ. ήταν άνθρωπος σκληρός, περιφρονητής των Ιουδαίων, τους οποίους ανταγωνιζόταν σε όλα. Ήταν και πραγματιστής. Έκανε όλους τους απαραίτητους συμβιβασμούς για να τα έχει καλά με τη Ρώμη. Ανθρωπίνως, ήταν στα δικά του χέρια το τι θα γινόταν με το Χριστό.
Σύμφωνα με τα γραφόμενα, μία κατηγορία φαίνεται ότι του κέντρισε την προσοχή, γι’ αυτό κάνει και την ερώτηση: «Εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;» (Μάρκ. 15:2). Έχει πολιτική χροιά αυτό που ρωτάει. Ο Χριστός απαντάει με αυτόν τον κάπως αινιγματικό τρόπο: «σὺ λέγεις…» (Μάρκ. 15:2). Διαβάζουμε στον Ιωάννη να λέει πως: «Η δική μου βασιλεία δεν προέρχεται απ’ αυτόν τον κόσμο» (Ιωάν. 18:36). Τι κάνουν οι αρχιερείς μπροστά σε αυτόν τον διάλογο; «Οι αρχιερείς τότε τον κατηγορούσαν για πολλά…» (Μάρκ. 15:3). Ποια ήταν τα πολλά; Ο Ευαγγελιστής Λουκάς τα γράφει: «Τον πιάσαμε να ξεσηκώνει το λαό μας…» (Λουκ. 23:2). Στο αρχαίο κείμενο η λέξη που αναφέρεται είναι, να τον «διαφθείρει». Δηλαδή ποια ήταν η διαφθορά; «…να τον εμποδίζει να πληρώνει τους φόρους στον αυτοκράτορα…» (Λουκ. 23:2). Λες και οι αρχιερείς ήθελαν να πληρώνουν. Το πιο σημαντικό όμως ήταν: «…και να ισχυρίζεται για τον εαυτό του πως είναι ο βασιλιάς, ο Μεσσίας…» (Λουκ. 23:2).
Ο Πιλάτος τα ακούει όλα αυτά, βλέπει τον Χριστό και τον ρωτάει: «Τίποτα δεν αποκρίνεσαι; Κοίτα για πόσα σε κατηγορούν» (Μάρκ. 15:4). Δεν σε νοιάζει; Θα πεθάνεις σε λίγο και δεν σε νοιάζει; Διαβάζουμε: «Ο Ιησούς όμως δεν αποκρίθηκε πια τίποτε, έτσι που ο Πιλάτος να απορεί» (Μάρκ. 15:5). Είναι πράγματι εντυπωσιακό αυτό που συμβαίνει. Η σιωπή μπορεί να ερμηνευθεί ποικιλότροπα. Όταν κατηγορείται κάποιος και δεν απαντάει, δεν ξέρεις πως να το ερμηνεύσεις. Σκέφτεσαι: είναι ένοχος και δεν απαντάει, ή με απαξιώνει και δεν τον νοιάζει; Αναρωτιέσαι ακόμη και για τη νοητική του κατάσταση.
Ο Πιλάτος προσπάθησε να πετάξει από πάνω του την ευθύνη και τον έστειλε στον Ηρώδη Αντύπα. Αλλά και μπροστά σε εκείνον ο Χριστός σιώπησε. Δεν άνοιξε καν το στόμα του να πει έστω μια λέξη, στον δολοφόνο του Βαπτιστή. Είναι τραγική φιγούρα ο Ηρώδης. Φαντάσου να έχεις στη ζωή σου τον Ιωάννη Βαπτιστή, να ξέρεις πως σου λέει την αλήθεια, αλλά τελικά να αποφασίζεις να του πάρεις το κεφάλι για να μη χαλάσεις την εικόνα σου. Μετά, να έχεις μπροστά σου τον δημιουργό του κόσμου και να περιμένεις να κάνει κάποιο θαύμα. Ο Χριστός, ειδικά μπροστά στον Ηρώδη, δεν άνοιξε καν το στόμα του. «Όταν ο Ηρώδης είδε τον Ιησού, χάρηκε πολύ. Γιατί από αρκετό καιρό ήθελε να τον δει, ύστερα από τα πολλά που άκουγε γι’ αυτόν· έλπιζε μάλιστα να τον δει να κάνει και κανένα θαύμα. Του έκανε πολλές ερωτήσεις, αυτός όμως δεν του έδινε καμιάν απάντηση» (Λουκ. 23:8-9).
Ο βασιλιάς του κόσμου σιωπά μπροστά στους κατήγορούς Του και μπροστά στους εμπαίκτες Του. Δεν αμύνεται. Ούτε λέξη. Με όλη αυτή Του τη στάση, μια ακόμη προφητεία από τον Ησαΐα εκπληρώνεται: «Βασανιζόταν κι όμως ταπεινά υπέμενε, χωρίς παράπονο κανένα. Σαν πρόβατο που τ’ οδηγούνε στη σφαγή, καθώς το αρνί που στέκεται άφωνο μπροστά σ’ αυτόν που το κουρεύει, ποτέ του δεν παραπονέθηκε» (Ησαΐας 53:7).
Η σιωπή του Θεού, αγαπητοί μου, πάντα ενοχλεί. Είναι συχνό – θα λέγαμε εύκολο – και σήμερα να κατηγορεί ο άνθρωπος το Θεό για το καθετί, για την αδικία στον κόσμο, τους πολέμους, την οικονομική κρίση, την προσφυγική κρίση, για τον κακό γείτονα, για τον δύστροπο πελάτη, για τον δύσκολο γάμο· ο Θεός φταίει γενικώς. Κι επίσης, είναι συχνό φαινόμενο ο άνθρωπος να σκέφτεται σαν τον Ηρώδη: πες μου αυτά που θέλω εγώ να ξέρω, κάνε μου και κανένα θαύμα. Δικαιολόγησε, την ύπαρξη σου… Θεέ. Για να μας πείσεις πως αξίζει να Σε λατρεύουμε. Κι ο Θεός κάνει ό,τι έκανε ο Χριστός τότε: σιωπά.
Η σιωπή του Χριστού δε σημαίνει πως δεν έχει κάτι να πει. Δε σημαίνει πως ομολογεί ενοχή, επειδή δεν είναι ένοχος. Ο Χριστός σιωπά, επειδή θα τιμωρηθεί στη θέση των εχθρών Του, τους οποίους αγαπά! Θα φορτωθεί τις αμαρτίες μας· τι παραπάνω χρειάζεται να πει; Ο σταυρός ο ίδιος «μιλάει»! Λίγο πιο μετά, καθώς ο Χριστός ήδη βρίσκεται πάνω στο Σταυρό, η σιωπή επαναλαμβάνεται. Στις αφηγήσεις των ευαγγελίων υπάρχει ένα τρίωρο σιωπής: «Όταν η ώρα έφτασε δώδεκα το μεσημέρι, έπεσε σκοτάδι σ’ όλη τη γη ως τις τρεις το απόγευμα» (Μάρκ. 15:33). Σκοτάδι και σιωπή. Το να σκοτεινιάσει ο ουρανός για λίγη ώρα δεν αποτελεί θαύμα. Μια καταιγίδα άλλωστε, μπορεί να το προκαλέσει αυτό. Ή κάποιο άλλο φαινόμενο. Το 79 μ.Χ. ο ουρανός σκοτείνιασε πάνω από την Πομπηία όταν εξερράγη ο Βεζούβιος. Μια έκλειψη ηλίου, ακόμη, μπορεί να προκαλέσει σκοτάδι. Το φαινόμενο αυτό όμως, διήρκεσε 3 ώρες. Ο Τερτυλλιανός, χριστιανός απολογητής, αναφερόταν σε αυτό το φαινόμενο χρόνια μετά, όταν μιλούσε στους ειδωλολάτρες ακροατές του και τους έλεγε πως το θαύμα αυτό είναι καταγεγραμμένο και στα δικά τους χρονικά.
Λες κι ο χρόνος σταματάει στο τρίωρο αυτό της σιωπής. Πριν πέσει το σκοτάδι, ο Χριστός προσευχήθηκε για τους στρατιώτες, μίλησε με τον κατάδικο που μετανόησε, άφησε την φροντίδα της μητέρας Του στον Ιωάννη. Οι αρχιερείς και το πλήθος τον κοροϊδεύουν. Όλα μέχρι την ώρα του σκοταδιού. Εκεί, η σιωπή σαν μια κουρτίνα έχει τραβηχτεί μπροστά στο ασήκωτο βάρος που σηκώνει ο Υιός του Θεού.
Η Καινή Διαθήκη μας εξηγεί τι συνέβη στις επιστολές. Ο Υιός του Θεού, σήκωσε το βάρος των αμαρτιών μας πάνω Του. Κι αυτό είναι τόσο τεράστιο που «γύρω στις τρεις κραύγασε ο Ιησούς με δυνατή φωνή: ‘Ηλί ηλί λιμά σαβαχθανί;’ δηλαδή, ‘Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;’» (Μάρκ. 15:34). Το σκοτάδι σημαίνει κρίση, την κρίση του Θεού ενάντια σε καθετί κακό. Στα χρόνια της Εξόδου, υπήρξε σκοτάδι πάνω από την Αίγυπτο για 3 μέρες, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε φως εκεί που ήταν ο λαός του Θεού (Έξοδος 10:21-23). Τώρα το σκοτάδι είχε πέσει στον Γολγοθά. Η κρίση του Θεού έχει ξεσπάσει, έχει ξεσπάσει όμως επάνω στον Χριστό. O Χριστός έχει γίνει ο άδικος. Ο Χριστός έχει γίνει ο ψεύτης, ο κλέφτης, ο μοιχός, ο αλαζόνας, ο βλάσφημος, ο πλεονέκτης. «Έγινε αυτός κατάρα για χάρη μας. Γιατί είναι γραμμένο: ‘Καταραμένος όποιος κρεμιέται πάνω σε ξύλο’»… (Γαλάτας 3:13). Γι’ αυτό την ώρα που κρίνει ο Θεός, επικρατεί σιωπή.
Στον προφήτη Αββακούμ, στέκεται όλη η γη μπροστά Του, γιατί ο Θεός ως κριτής θα αποφασίσει τι θα κάνει με τους ασεβείς: «Ο Κύριος όμως είν’ εκεί στον άγιο του ναό. Όλη η γη ας μείνει σιωπηλή μπροστά του!» (Αββακούμ 2:20). Στις αφηγήσεις των Ευαγγελίων, η κρίση του Θεού για την αμαρτία έπεσε στο Χριστό. Γι’ αυτό ο Χριστός σιωπά. Γι’ αυτό, για 3 ώρες κατά τη διάρκεια της σταύρωσης επικρατεί απόλυτη σιωπή.
Αυτό τώρα ολοκληρώθηκε, και βρισκόμαστε στην περίοδο αυτή που μπορεί ο άνθρωπος να συμφιλιωθεί με το Θεό. Όμως, και αυτή η περίοδος θα τελειώσει μια μέρα. Γι’ αυτό και ξανασυναντούμε τη σιωπή, θυμάστε που; Στο άνοιγμα της έβδομης σφραγίδας στην Αποκάλυψη. Η έβδομη σφραγίδα που μας έχει πάει στο τέλος του κόσμου είναι η εξής: «Και όταν άνοιξε την έβδομη σφραγίδα, έγινε σιωπή στον ουρανό μέχρι μισή ώρα» (Αποκάλυψη 8:1).
Ο χριστιανισμός, αγαπητοί, δεν προσφέρει μια συνήθη φιλοσοφική απάντηση στην ύπαρξη του κακού. Αυτό που βεβαιώνουν οι Γραφές είναι πως το κακό ήδη κρίθηκε στο Σταυρό του Χριστού. Μια μέρα θα κριθεί τελεσίδικα. Η πορεία της ιστορίας για τον χριστιανισμό δεν είναι κυκλική, είναι γραμμική, έχει αρχή και τέλος. Η ύπαρξη του τέλους σημαίνει πως θα αποκαλυφθεί η δόξα του Θεού και όταν θα γίνει αυτό, το κακό θα κριθεί μια για πάντα, με τέλειο τρόπο, γιατί ο Θεός είναι καρδιογνώστης, παντογνώστης και για αυτό μπορεί να κρίνει τέλεια.
Μέχρι τότε, ο Σταυρός θα μας καλεί να δούμε την αγάπη του Θεού. Πουθενά αλλού εκτός του χριστιανισμού ο Θεός δεν έρχεται στον άνθρωπο. Παντού ο άνθρωπος πάει στο Θεό. Όχι όμως στο Ευαγγέλιο. Στο ευαγγέλιο ο Χριστός σε ψάχνει. Στο ευαγγέλιο ο Χριστός πεθαίνει για τους εχθρούς Του, ώστε να μη χαθούν αιώνια, αλλά αν πιστέψουν, να ζήσουν αιώνια. Ο Θεός καταδικάζει τον Υιό Του, επειδή αγάπησε τον κόσμο τόσο πολύ.
Β. Η άδικη ανταλλαγή
Ο ευαγγελιστής Μάρκος μετά τη σιωπή περιγράφει την αδικία με τον Βαραββά. Θυμόμαστε το δίλημμα του Πιλάτου. Το Πάσχα είχαν τη συνήθεια να ελευθερώνουν ένα φυλακισμένο. Το έκαναν για να κερδίσουν λίγους πόντους στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Εκείνη την εποχή, ήταν έγκλειστος ένας γνωστός επαναστάτης και φονιάς, ο Βαραββάς. Μπορεί για αρκετούς να ήταν ήρωας, για τους Ρωμαίους, όμως, ήταν ένας επαναστάτης που έπρεπε να θανατωθεί. «Κάθε Πάσχα ο Πιλάτος απέλυε έναν φυλακισμένο, όποιον ζητούσε ο λαός. Ήταν τότε φυλακισμένος κάποιος που λεγόταν Βαραββάς, μαζί με άλλους στασιαστές, που κατά την εξέγερση είχαν διαπράξει φόνο. Το πλήθος άρχισε να ζητάει με κραυγές να κάνει ο Πιλάτος αυτό που έκανε πάντα» (Μάρκος 15:6-8). Ο Πιλάτος θεώρησε πως αυτή ήταν μια καλή ευκαιρία. Ήδη είχε πει στους Ιουδαίους: «Εγώ δεν βρίσκω κανένα λόγο για να τον καταδικάσω» (Ιωάν. 18:38). Η γυναίκα του τον είχε προειδοποιήσει: «Μην κάνεις τίποτα εναντίον αυτού του αθώου, γιατί πολύ ταλαιπωρήθηκα απόψε στ’ όνειρό μου εξαιτίας του» (Ματθ. 27:19). Επίσης, ήξερε πως από φθόνο τον είχαν συλλάβει· είχε καταλάβει ότι από φθόνο τού τον είχαν παραδώσει οι αρχιερείς (Μάρκ. 15:10). Γι’ αυτό λοιπόν τους ρώτησε: «Θέλετε να σας ελευθερώσω το βασιλιά των Ιουδαίων;» (Μάρκ. 15:9). Κι όμως, ακόμα και για αυτό ήταν έτοιμοι οι αρχιερείς: «Οι αρχιερείς όμως ξεσήκωσαν τα πλήθη να προτιμήσουν να τους ελευθερώσει το Βαραββά» (Μάρκ. 15:11). Κι όταν τους ξαναρώτησε, τι να κάνει με τον Ιησού, πήρε την απάντηση: «‘Σταύρωσέ τον!’ ‘Μα γιατί, τι κακό έκανε;’ τους έλεγε ο Πιλάτος. Αυτοί όμως με περισσότερη δύναμη κραύγαζαν: ‘Σταύρωσέ τον!’ Κι επειδή ο Πιλάτος ήθελε να ικανοποιήσει τα πλήθη, τούς ελευθέρωσε το Βαραββά, ενώ τον Ιησού τον μαστίγωσε και τον παρέδωσε να σταυρωθεί» (Μάρκ. 15:13-15).
Ο Πιλάτος δημόσια έπλυνε τα χέρια του, ενώ το πλήθος ανέλαβε την ευθύνη για αυτή την απόφαση. Με αυτή την κίνηση όμως, βρισκόμαστε μπροστά στο τι σημαίνει το ευαγγέλιο. Ο Χριστός ήταν αθώος, αλλά κρίθηκε ένοχος. Ο Βαραββάς ήταν ένοχος, αλλά του φέρθηκαν σα να ήταν αθώος. Ο Χριστός πέθανε στη θέση του. Ποιο είναι το ευαγγέλιο;Ο ένοχος γλιτώνει, επειδή ο αθώος πεθαίνει στη θέση του. Αυτό είναι το ευαγγέλιο. Όπως πέθανε στη δική μας θέση, ώστε να μπορούμε να γίνουμε γιοι και κόρες του Ουράνιου Πατέρα, αν μετανοήσουμε και πιστέψουμε «…εκείνον που δεν γνώρισε αμαρτία, τον έκανε για χάρη μας αμαρτία, για να γίνουμε εμείς δικαιοσύνη του Θεού διαμέσου αυτού (Β΄ Κορ. 5:21).
Γ. Η κοροϊδία, η ντροπή, ο εμπαιγμός
Δεν υπάρχει κανείς να υπερασπιστεί τον Χριστό αυτή την ώρα. «Οι στρατιώτες έφεραν τον Ιησού στην εσωτερική αυλή, εκεί που είναι το διοικητήριο, και φώναξαν όλη τη φρουρά· τον έντυσαν με κόκκινο μανδύα, έπλεξαν ένα αγκάθινο στεφάνι και του το φόρεσαν στο κεφάλι σαν στέμμα. Μετά άρχισαν να τον χαιρετούν: ‘Ζήτω ο βασιλιάς των Ιουδαίων!’. Τον χτυπούσαν στο κεφάλι μ’ ένα καλάμι, τον έφτυναν και γονατιστοί τον προσκυνούσαν. Αφού λοιπόν τον περιπαίξανε, του έβγαλαν τον κόκκινο μανδύα, τον έντυσαν με τα ρούχα του και τον πήγαν να τον σταυρώσουν» (Μάρκ. 15:15-20).
Δεν είναι μόνο ο φυσικός πόνος που υπάρχει, είναι το ξεγύμνωμα, το ρεζίλεμα, η κοροϊδία. Το φραγγέλιο ήταν ένα φρικιαστικό βασανιστήριο. Πολλοί πέθαιναν την ώρα του μαστιγώματος. Δεν υπήρχε όριο στο πόσο μπορούσε να κρατήσει αυτό. Οι περιγραφές ιστορικών όπως του Ιώσηπου είναι ανατριχιαστικές. Το ότι μαζεύτηκε η φρουρά γύρω του ίσως σημαίνει ότι συγκεντρώθηκαν όλοι οι στρατιώτες. Για να παίξουν με έναν ετοιμοθάνατο. Είναι φοβερό όταν ο άνθρωπος παύει να είναι άνθρωπος, όταν του αρέσει να βασανίζει. Όταν δέρνεις κάποιον μέχρι θανάτου και μετά τον κοροϊδεύεις.
Του έβαλαν στο κεφάλι το αγκάθινο στεφάνι σαν στέμμα… Θυμάστε τι είχε πει ο Θεός στον Αδάμ, στον κήπο της Εδέμ, μετά την πτώση; «Με μόχθο θα την καλλιεργείς σ’ όλη σου τη ζωή. Αγκάθια και τριβόλια θα σου βλασταίνει…» (Γένεσις 3:17-18). Και αυτή τη συνέπεια της αμαρτίας την εισπράττει ο Χριστός στο πρόσωπό Του. Και μετά τον κοροϊδεύουν ξανά. Όπως θα χαιρετούσαν τον Καίσαρα, σαρκαστικά χαιρετούν το Χριστό.
Οι στρατιώτες δεν είναι οι μόνοι: «οι περαστικοί κουνούσαν ειρωνικά το κεφάλι τους, και τον έβριζαν: ‘Α, εσύ που θα γκρέμιζες το ναό και σε τρεις μέρες θα τον οικοδομούσες!’ του έλεγαν. ‘Σώσε τον εαυτό σου και κατέβα από το σταυρό’» (Μάρκ. 15:29-30). Άνθρωποι που είχαν λαθεμένες προσδοκίες, άλλοι που παρασύρθηκαν ή μπερδεύτηκαν. Ο Χριστός δεν ήταν στρατιωτικός ή πολιτικός ηγέτης. Αντί να επιτεθεί στους Ρωμαίους, επιτέθηκε στους ανθρώπους του ναού, στην καρδιά της θρησκείας τους, στους ηγέτες τους. Πείστηκαν από τους ηγέτες τους να Τον απορρίψουν και να ζητήσουν τον θάνατό Του. Καταλάβαιναν πως είχε δύναμη, αλλά δεν Τον πίστεψαν… Μπορεί και να περίμεναν, μπας και τελευταία στιγμή κάνει κάτι φαντασμαγορικό και κατεβεί από τον σταυρό κι αντιστραφούν τα πράγματα.
Τον κορόιδευαν επίσης κι οι αρχιερείς και οι γραμματείς: «‘Τους άλλους τους έσωσε’, λέγανε μεταξύ τους, ‘τον εαυτό του δεν μπορεί να τον σώσει. Είναι λέει ο Μεσσίας, ο βασιλιάς του Ισραήλ· ας κατέβει τώρα από το σταυρό, για να δούμε και να πιστέψουμε σ’ αυτόν’.» (Μάρκ. 15:31-32). Είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν να λες ότι πιστεύεις σε Θεό και να κοροϊδεύεις κάποιον που πεθαίνει σε ένα σταυρό; Τι πώρωση είναι αυτή;
Απόλυτα μόνος, ντροπιασμένος, ταπεινωμένος, γυμνός, ετοιμοθάνατος, ο Χριστός βρίσκεται στο έλεος των ανθρώπων που ο Ίδιος δημιούργησε και που ο Ίδιος τους μόρφωσε στην κοιλιά της μητέρας τους. Τους είδε σαν μικρά παιδιά να μεγαλώνουν. Και τον Πιλάτο και τους Ρωμαίους και τους αρχιερείς και τον Βαραββά και τον Ιούδα και το πλήθος.
Σιωπή, αδικία εις βάρος Του, εμπαιγμός από όλους.
Όταν σκέφτεσαι το πάθος του Χριστού, το βασανιστήριο του Σταυρού και τον θάνατό Του, τι βλέπεις; Τι σκέφτεσαι; Είναι ένας ακόμη μάρτυρας; Ένας ακόμη ήρωας που πεθαίνει για τα πιστεύω Του; Ένας άλλος Σωκράτης; Ένας Γκάντι; Ένας σαν τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ; Tι βλέπεις; Μήπως είναι ένας ανόητος που πίστεψε κι ο ίδιος το ψέμα του πως είναι πραγματικά ο γιος του Θεού, και θανατώθηκε χαμένος μέσα στην αυταπάτη του για το μεγαλείο του; Ήταν μήπως ένας βλάσφημος; Ένας ακόμη ψευδομεσσίας που αποτελούσε απειλή για τις ευαίσθητες ισορροπίες μεταξύ κατακτητών και κατακτημένων; Όταν ακούς για τον Χριστό που σταυρώνεται, τι σκέφτεσαι;
Μήπως απλά υπέφερε εξαιτίας της ενόχλησης που προκάλεσε στους αρχιερείς και Φαρισαίους, οι οποίοι απευθύνθηκαν στον Πιλάτο για να τους απαλλάξει;
Ή μήπως ήταν ο αναμάρτητος Υιός του Θεού; Ο τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος που σαρκώθηκε, υπέφερε στη θέση μας, υπέμεινε τις συνέπειες που εμείς έπρεπε να υπομείνουμε και πέθανε τον θάνατο που εμείς έπρεπε να πεθάνουμε; Τι βλέπεις; Το ποιος πιστεύεις ότι είναι αυτός που πεθαίνει τη Μεγάλη Παρασκευή, σε κάνει ή να Τον πιστέψεις, να μετανοήσεις και να Τον ακολουθήσεις, ή να απορρίψεις όλο αυτό ως μια υπερβολική θρησκευτικότητα.
Η Καινή Διαθήκη (και η Παλαιά μαζί) λένε πως Αυτός που πεθαίνει είναι ο Θεός που περπάτησε στη γη. Το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας. Αυτός που έπλασε τον κόσμο, ο Χριστός που μιλούσε με τον Αδάμ και την Εύα, Αυτός τον οποίο φιλοξένησε ο Αβραάμ, Αυτός τον οποίο συνάντησε ο Μωυσής στην καιόμενη βάτο. Αυτός που χώρισε τα νερά για να περάσει ο λαός. Αυτός τον οποίο είδε ο Ησαΐας στο όραμά του. Αυτός που πάντα υπήρχε. Αυτός για τον οποίο γράφει ο Ιωάννης: «Εμείς οι ίδιοι με τα μάτια μας είδαμε και καταθέτουμε τη μαρτυρία μας, ότι ο Πατέρας έστειλε τον Υιό του για να σώσει τον κόσμο» (Α΄ Ιωάννου 4:14). Αυτό ομολόγησε ο εκατόνταρχος: «Στ’ αλήθεια, αυτός ο άνθρωπος ήταν Υιός Θεού» (Μάρκ. 15:39).
Γιατί να το κάνει αυτό; Γιατί να πρέπει να γίνει έτσι; Ο προφήτης Ησαΐας το είχε πει εκατοντάδες χρόνια πριν: «Αυτός, όμως, φορτώθηκε τις θλίψεις μας κι υπέφερε τους πόνους τους δικούς μας. Εμείς νομίζαμε πως όλα όσα τον βρήκαν ήταν τραύματα, πληγές και ταπεινώσεις από τον Θεό. Μα ήταν αιτία οι αμαρτίες μας που αυτός πληγώθηκε, οι ανομίες μας που αυτός εξουθενώθηκε. Για χάρη της δικής μας σωτηρίας εκείνος τιμωρήθηκε και στις πληγές του βρήκαμε εμείς τη γιατρειά. Όλοι εμείς πλανιόμασταν σαν πρόβατα· είχε πάρει καθένας μας τον δικό του δρόμο. Μα ο Κύριος έκανε να πέσει πάνω του όλων μας η ανομία» (Ησαΐας 53:4-6).
Ο Χριστός πεθαίνει για άλλους. Πληρώνει λάθη άλλων. Αυτό είναι τεράστιο μυστήριο. Ο Θεός δεν μπορεί και δε θα μείνει αδιάφορος απέναντι στο κακό στον κόσμο. Στο κακό που υπάρχει μέσα μου και μέσα σου. Γι’ αυτό ο Χριστός προσφέρει τη ζωή Του και επωμίζεται ο Ίδιος τις συνέπειες: θάνατος. Ο Θεός δεν ανέχεται το κακό στον κόσμο. Γι’ αυτό ο Χριστός το πληρώνει, ώστε όποιος μετανοήσει και πιστέψει, να συμφιλιωθεί με τον Θεό και να μην πεθάνει ο ίδιος για πάντα, να μην καταλήξει στην αιώνια απώλεια, να μην υπομείνει ο ίδιος την οργή του Θεού αιώνια, όπως την υπέμεινε ο Χριστός στο Σταυρό.
Ποιοι ήμασταν όταν ο Χριστός μας αγάπησε; «6 Γιατί ο Χριστός, παρ’ όλο που ήμασταν ακόμη ανίκανοι να κάνουμε το καλό, πέθανε για μας, τους ασεβείς ανθρώπους, στον προκαθορισμένο καιρό. 7 Δύσκολα θα ‘δινε κανείς τη ζωή του ακόμα και για ένα δίκαιο άνθρωπο. Ίσως αποφάσιζε κανείς να πεθάνει για κάποιον καλό άνθρωπο.8 Ο Θεός όμως ξεπερνώντας αυτά τα όρια έδειξε την αγάπη του για μας, γιατί ενώ εμείς ζούσαμε ακόμα στην αμαρτία, ο Χριστός έδωσε τη ζωή του για μας» (Ρωμ. 5:6-8).
Η προσευχή μας είναι καθένας από εμάς να πιστέψει! Να μετανοήσει και να πιστέψει. Και να παραδώσει τη ζωή Του στο βασιλιά Χριστό. Αμήν.
