Η παρακάτω αφήγηση είναι μια μυθοπλαστική μαρτυρία του Πέτρου, μαθητή του Χριστού, η οποία περιγράφει την εμπειρία του με τον Ιησού την εποχή που εκείνος έζησε, με «δικά του λόγια».
Πρόλογος
Το όνομά μου αναφέρεται στα Ευαγγέλια περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο όνομα εκτός από του Ιησού. Κανείς δε μίλησε τόσο συχνά, όσο μίλησα εγώ, και κανείς δεν απευθύνθηκε στον Κύριο τόσο τακτικά, όσο το έκανα εγώ. Από την άλλη, κανένας μαθητής δεν επιπλήχθηκε από τον Κύριο όσο εγώ και κανένας μαθητής δεν επέπληξε τον Κύριο εκτός από εμένα.
Βίωσα τις σπουδαιότερες επιτυχίες στο περπάτημά μου με τον Χριστό και την ίδια στιγμή έζησα τις μεγαλύτερες αποτυχίες. Κανείς άλλος δεν ομολόγησε τον Χριστό πιο τολμηρά και ξεκάθαρα, όσο το έκανα εγώ, ωστόσο κανένας άλλος μαθητής δεν αρνήθηκε τόσο κατηγορηματικά και δημόσια τον Κύριο, εκτός από εμένα τον Πέτρο. Ο Κύριος με αποκάλεσε «Πέτρο» και είπε ότι πάνω σ’ αυτήν την πέτρα θα χτίσει την Εκκλησία του, ωστόσο μόνο εμένα αποκάλεσε «σατανά».
Ήμουν δυνατός στον λόγο. Κήρυξα σε 3000 ανθρώπους την ημέρα της Πεντηκοστής και πίστεψαν, και λίγο αργότερα έπεισα ένα ολόκληρο συνέδριο στην Ιερουσαλήμ, εντούτοις τις περισσότερες φορές που άνοιγα το στόμα μου, έλεγα ανοησίες. Όπως τότε που συμβούλεψα τον Χριστό να μην ανέβει στον σταυρό, και εκείνη τη φορά που τον απέτρεψα να πλύνει τα πόδια μου. Είχα την εξουσία στο όνομα του Χριστού να θεραπεύω κωφούς, αλλά πάνω στον θυμό μου έκοψα και ένα αφτί με ένα μαχαίρι.
Ο Κύριος είπε τα σκληρότερα πράγματα για εμένα και την ίδια στιγμή με ευλόγησε και με επαίνεσε όσο κανέναν άλλον. Περπάτησα πάνω σε νερά και βούλιαξα μέσα σε τρικυμίες. Θα μπορούσα να σας μιλήσω για πολλά περιστατικά στη ζωή μου, αλλά θέλω να εστιάσω μονάχα σε τρία.
Θέλω να κάνω μαζί σας σήμερα τρεις στάσεις σε τρία γεγονότα της ζωής μου, γιατί μέσα σε όλα αυτά τα σκαμπανεβάσματα της πίστης αυτό που αντιλήφθηκα είναι ότι η μόνη πραγματική σταθερά είναι το ευαγγέλιο της χάρης του Θεού στη ζωή μου. Αφήστε με όμως να σας μεταφέρω στο πρώτο περιστατικό.
Λουκάς 22:31-34
Ήμασταν μέσα στο δωμάτιο με τον Ιησού και τους υπόλοιπους μαθητές. Ο Ιησούς μάς μάζεψε για το τελευταίο και το πιο σημαντικό δείπνο πριν τη σταύρωσή Του. Μας έπλυνε τα πόδια και μας δίδαξε πώς να αγαπάμε και να υπηρετούμε ο ένας τον άλλον. Κάπου εκεί μας είπε ότι κάποιος από εμάς θα Τον προδώσει. Δημιουργήθηκε μεγάλη αναστάτωση. Όλοι ρωτούσαμε με αγωνία ποιος είναι αυτός ο μαθητής που θα κάνει τέτοιο πράγμα.
Εγώ ήμουν σίγουρος ότι ποτέ δε θα το έκανα. Ποτέ μα ποτέ δε θα Τον πρόδιδα για 30 αργύρια, όπως έκανε ο Ιούδας! Ο Ιησούς όμως εκείνο το βράδυ με κοίταξε κατάματα, και με πόνο καρδιάς ξεκίνησε να μου λέει: «Σίμων, Σίμων…». Όταν άκουσα το όνομά μου δύο φορές, δεν μπόρεσα παρά να θυμηθώ το «Μάρθα, Μάρθα» που είπε με τόση συμπόνια στη Μάρθα, όταν η διακονία της την είχε απομακρύνει από Εκείνον.
Ο Ιησούς δεν ήταν απότομος ούτε καυστικός, αλλά μου είπε ξεκάθαρα: «Σίμων, Σίμων! Ο σατανάς ζήτησε να σας δοκιμάσει σαν το σιτάρι στο κόσκινο. Εγώ όμως προσευχήθηκα για σένα να μη σε εγκαταλείψει η πίστη σου. Κι εσύ όταν ξαναβρείς την πίστη σου, στήριξε τους αδερφούς σου». Ήξερα καλά ότι, όταν κοσκινίζεις το σιτάρι, το κουνάς στο κόσκινο προκειμένου ο χρήσιμος καρπός να πέσει ανάμεσα από τις μικρές τρυπούλες και όλες οι περιττές ύλες να παραμείνουν πάνω στο κόσκινο. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να κουνήσεις το σιτάρι γρήγορα και απότομα στο κόσκινο. Ο Ιησούς μού είπε ότι ο διάβολος ήθελε να ταρακουνήσει την πίστη μας με έναν έντονο και βίαιο τρόπο. Όπως έκανε με τον Ιώβ, όταν προκάλεσε τον Θεό να δοκιμάσει την πίστη του και ο Ιώβ έχασε κυριολεκτικά τα πάντα, εκτός από τη ζωή του.
Ο στόχος του σατανά ήταν να μας συντρίψει, να μας καταστρέψει, να αποδείξει ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα μας. Να μας πείσει ότι όλα είναι ένα ψέμα. Το παράξενο όμως ήταν ότι ο Ιησούς δεν μου υποσχέθηκε ότι θα αποτρέψει τον σατανά από το να με δοκιμάσει σ’ αυτόν τον βαθμό, αλλά με διαβεβαίωσε ότι προσευχήθηκε για εμένα να μην με εγκαταλείψει η πίστη μου και αμέσως μετά μου είπε ότι θα χάσω την πίστη μου, αλλά θα την ξαναβρώ και τότε πρέπει να στηρίξω τους αδελφούς.
Όταν άκουσα αυτά τα λόγια, παραξενεύτηκα. Μα πώς είναι δυνατόν εγώ ο Πέτρος να χάσω την πίστη μου στον Χριστό; Καλά οι άλλοι, αλλά εγώ; Εγώ καταρχάς είμαι ο πρώτος ανάμεσα στους μαθητές, είμαι ο ηγέτης τους μετά τον Ιησού. Εγώ είμαι η πέτρα πάνω στην οποία ο Ιησούς θα χτίσει την Εκκλησία Του. Ο Κύριος μου έδωσε τα κλειδιά της Βασιλείας. Τα άφησα κυριολεκτικά όλα πίσω, για να Τον ακολουθήσω, τη δουλειά μου ως ψαράς ακόμα και τη γυναίκα μου. Ποιος το κάνει αυτό; Εγώ είμαι έτοιμος να βγάλω ακόμα και το μαχαίρι για τον Ιησού. Εγώ θα πέσω; Κάτι δεν κατάλαβε καλά. «Κύριε», Του είπα, «μαζί Σου εγώ είμαι έτοιμος να πάω και στη φυλακή, ακόμη και στον θάνατο».
Υπάρχει ο κίνδυνος πολλές φορές να έχεις υψηλότερη άποψη για την πίστη σου από ό,τι έχει ο Ιησούς. Νομίζεις ότι στέκεσαι καλά και σταθερά, μέχρι που έρχεται η ώρα να πέσεις. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι εγώ θα πέσω σε πράγματα που κατηγορώ τους άλλους ότι πέφτουν. Μπορούσα να δω τις πτώσεις στους άλλους, αλλά όχι στον εαυτό μου. Θέλω να σου κάνω αυτήν την ερώτηση, για να δεις πού στέκεσαι: Πώς αντιδράς, όταν οι άλλοι πέφτουν; Είσαι έτοιμος να τους κατηγορήσεις και να τους τρίψεις στη μούρη τους το ατόπημά τους; Τους περιφρονείς μέσα σου νομίζοντας ότι εσύ ποτέ δεν θα πέσεις στο επίπεδό τους; Τους κουτσομπολεύεις πίσω από την πλάτη τους και διαδίδεις τα λάθη τους;
Θεωρείς ότι εσύ είσαι καλύτερος και τα έχεις κάνει όλα σωστά;
Η αυτοδικαίωση μέσα μου και η μεγάλη εντύπωση για τον εαυτό μου με οδήγησαν στην αυταπάτη και ο Ιησούς δεν την επικρότησε, αλλά αντιθέτως μου είπε με αγάπη ότι ούτε μία ούτε δύο, αλλά σε λίγες ώρες, τρεις φορές θα Τον απαρνηθώ!
Οποιαδήποτε άποψη και αν έχεις για τον εαυτό σου, το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Ιησούς σε γνωρίζει πιο καλά από τον καθέναν. Ξέρει με κάθε λεπτομέρεια σε τι θα πέσεις, πότε θα πέσεις και πόσες φορές θα πέσεις. Αλλά δεν είναι εκεί για να σου ρίξει μία και να πας πιο κάτω, όπως κάνεις κάποιες φορές εσύ στους άλλους, αλλά είναι εκεί για να προσευχηθεί για εσένα, να σε ετοιμάσει και, αν πέσεις, να σε σηκώσει. Αυτός που θέλει να σε ρίξει είναι ο σατανάς και αυτό ακριβώς έκανε εκείνο το βράδυ.
Ματθαίος 26:69-75
Η κουβέντα μας έκλεισε με έναν προβληματισμό στο μυαλό μου, αλλά σίγουρα με τη βεβαιότητα ότι αυτά τα λόγια αφορούν κάποιον άλλον και όχι εμένα. Λίγες ώρες όμως αργότερα τα πάντα άλλαξαν ριζικά.
Ο Ιησούς συνελήφθη και οδηγήθηκε στον αρχιερέα Καϊάφα. Όλη η θρησκευτική εξουσία ήταν εναντίον Του. Τα πράγματα άρχισαν να σφίγγουν. Ο κόσμος άρχισε να γίνεται βίαιος. Η κατάσταση ξεκίνησε να φουντώνει.
Λίγο νωρίτερα στον κήπο της Γεσθημανή ο Κύριος με είχε προετοιμάσει λέγοντάς μου να προσευχηθώ μαζί Του όλο το βράδυ, για να μπορέσω να αντέξω τη δοκιμασία που έρχεται. Εμένα βέβαια με πήρε ο ύπνος και έτσι έμεινα άπραγος. Ο διάβολος με ταρακουνούσε βίαια σαν το σιτάρι στο κόσκινο και εγώ ήμουν απροετοίμαστος. Σε μια από τις επιστολές μου έγραψα: «Να είστε νηφάλιοι και άγρυπνοι. Ο αντίπαλός σας ο διάβολος περιφέρεται σαν λιοντάρι που βρυχάται, ζητώντας κάποιον να καταβροχθίσει» (A’ Πέτρου 5:8).
Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου καθόμουν στην αυλή μόνος μου διακριτικά και περίμενα να δω πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση. Εκεί είδα ένα πλήθος αγριεμένο να περιμένει την απόφαση του αρχιερέα. Τότε με πλησίασε μια νεαρή δούλη και μου είπε: «Ήσουν κι εσύ μαζί με τον Ιησού τον Γαλιλαίο». Εγώ όμως το αρνήθηκα μπροστά σε όλους.
Εκεί που πήγα να φύγω από την αυλή, μια άλλη δούλη είπε: «Ήταν κι αυτός εκεί με τον Ιησού τον Ναζωραίο». «Δεν Τον ξέρω αυτόν τον άνθρωπο», ορκίστηκα. Ύστερα από λίγο με πλησίασαν οι παρευρισκόμενοι και μου είπαν: «Ασφαλώς είσαι κι εσύ απ’ αυτούς· σε προδίνει ο τρόπος που μιλάς». Τότε άρχισα να ορκίζομαι: «Ο Θεός να με τιμωρήσει, αν τον ξέρω αυτόν τον άνθρωπο!» Tότε λάλησε ο πετεινός και θυμήθηκα τα λόγια που μου είχε πει ο Ιησούς. Βγήκα έξω και άρχισα να κλαίω πικρά.
Με κατέλαβε μεγάλη ντροπή και απογοήτευση. Εγώ ο Πέτρος, η πέτρα, συντρίφτηκα. Όχι απλά στη φυλακή και στον θάνατο δεν τόλμησα να πλησιάσω μαζί Του, όπως Του υποσχέθηκα, αλλά δεν μπόρεσα ούτε καν να πω ότι Τον ξέρω.
Έχεις αισθανθεί ποτέ ότι έχεις απογοητεύσει τον Θεό; Έχεις νιώσει ποτέ ότι Τον έχεις προδώσει με τα λόγια σου και τις πράξεις σου; Έχεις νιώσει ποτέ ότι τα έχεις χάσει όλα στη σχέση σου μαζί Του και ότι δεν υπάρχει επιστροφή; Κάπως έτσι ένιωσα εγώ εκείνη τη στιγμή. Εκείνο το βράδυ έκλαψα πικρά, γιατί δεν κατάφερα να τηρήσω την υπόσχεσή μου σ’ Εκείνον. Σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει επιστροφή. Τρία χρόνια στενής σχέσης και τώρα τα έχασα όλα.
Όταν πέφτεις, πέφτει μαζί και η μεγάλη ιδέα που έχεις για τον εαυτό σου. Ξαφνικά αυτά που κατηγορείς ότι κάνουν οι άλλοι, αρχίζεις και τα κάνεις εσύ. Έχεις κλάψει ποτέ για την κατάσταση της καρδιάς σου; Σε χτυπάει μέσα σου, κάθε φορά που προδίδεις τον Κύριο;
Κοιτώντας τη ζωή μου παρατηρώ ότι είναι γεμάτη από βαθιές λακκούβες, από σκαμπανεβάσματα. Και αυτά τα σκαμπανεβάσματα δημιουργούν μέσα μου μια μελαγχολία, ένα ανικανοποίητο υπαρξιακό άγχος ότι ποτέ δεν μπορώ να τηρήσω τις υποσχέσεις στον Θεό, ότι συνεχώς Τον απογοητεύω. Καλό είναι να κλαις πικρά. Αλλά ακόμα και αυτά τα δάκρυα μπορεί να είναι δάκρυα που σε κάνουν να κοιτάς πάλι μέσα σου και στις επιδόσεις σου, αντί να κοιτάξεις στον Χριστό και στη δική Του χάρη. Και ο Ιούδας μεταμελήθηκε, αλλά πήγε και κρεμάστηκε.
Μήπως ζεις σ’ ένα ανικανοποίητο υπαρξιακό άγχος στη σχέση σου με τον Θεό; To πνευματικό αυτομαστίγωμα σε απομακρύνει εξίσου από την αγκαλιά του Χριστού όσο και η πνευματική έπαρση. Ο σατανάς σε κοσκινίζει τόσο από τη μία πλευρά, όσο και από την άλλη και μέσα στην πνευματική σου ζωή συνεχώς ζεις σ’ αυτήν την ένταση. Πολύ αργότερα όμως θα μάθαινα πού ακριβώς βρίσκεται η αληθινή ελευθερία και σίγουρα δεν είναι στο καύχημα αλλά ούτε και στο αυτομαστίγωμα!
Ιωάννης 21:15-19
Μετά την ανάσταση του Κυρίου, εκεί σε μια παραλία, ο Ιησούς μας εμφανίστηκε και έκατσε και έφαγε μαζί μας. Ήταν εκεί που έστρεψε ξανά το βλέμμα Του σ’ εμένα, όπως σ’ εκείνο το δωμάτιο, και με ρώτησε:
- «Σίμων, γιε του Ιωνά, μ’ αγαπάς περισσότερο απ’ όσο αυτοί εδώ;»
«Ναι, Κύριε», Του απάντησα, «Εσύ ξέρεις πως Σ’ αγαπώ».
«Βόσκε τ’ αρνιά μου», μου είπε. - Με ρώτησε πάλι για δεύτερη φορά: «Σίμων, γιε του Ιωνά, μ’ αγαπάς;»
«Ναι, Κύριε», Του αποκρίθηκα, «Εσύ ξέρεις ότι Σ’ αγαπώ».
«Ποίμαινε τα πρόβατά μου», μου είπε πάλι. - Με ρώτησε και τρίτη φορά: «Σίμων, γιε του Ιωνά, μ’ αγαπάς;»
Μια μεγάλη λύπη ήρθε στη καρδιά μου. Μα γιατί επιμένει να με ρωτάει;
Σίγουρα βλέπει κάτι που δεν βλέπω εγώ.
«Κύριε, εσύ τα ξέρεις όλα· Εσύ ξέρεις ότι Σ’ αγαπώ».
«Βόσκε τα πρόβατά μου».
Τρεις φορές Τον αρνήθηκα. Κι Εκείνος, τρεις φορές με ρώτησε: «Μ’ αγαπάς;» Τρεις φορές Του γύρισα την πλάτη, εκείνη τη σκοτεινή, την πιο κρίσιμη νύχτα της ζωής Του. Κι Εκείνος, τρεις φορές μου εμπιστεύτηκε το πολυτιμότερο που έχει: τα πρόβατά Του.
Είμαστε πιο αμαρτωλοί απ’ όσο τολμούμε να πιστέψουμε, κι όμως, την ίδια στιγμή, πιο αγαπητοί, πιο αποδεκτοί στον Ιησού Χριστό, απ’ όσο ποτέ τολμήσαμε να ελπίσουμε.
Το αντίδοτο της έπαρσης και του αυτομαστιγώματος είναι η δύναμη της αγάπης και της συγχώρησης του Χριστού. Είναι το Ευαγγέλιο. Είναι εκεί στο χειρότερο και πιο σκοτεινό αδιέξοδο, που έρχεται να σε σηκώσει και να σε επαναφέρει. Είναι εκεί που νομίζεις ότι όλα έχουν τελειώσει, ότι δεν υπάρχει επιστροφή, ότι η ελπίδα έχει φύγει. Εκεί έρχεται ο Χριστός να σε ρωτήσει, «μ’ αγαπάς;»
Υποσχέθηκα στον Χριστό ότι θα έδινα ακόμα και τη ζωή μου για Εκείνον, αυτό όμως που κατάλαβα είναι ότι Εκείνος έδωσε τη ζωή Του για εμένα. Την υπόσχεση όμως που Του έδωσα δεν τη ξέχασε και πράγματι, ήρθε εκείνη η μέρα που, όπως μου είπε, άπλωσα τα χέρια μου και άφησα τους εκτελεστές μου να μου δέσουν τα χέρια και να με πάνε εκεί που δεν ήθελα. Έδωσα τη ζωή μου για τον Χριστό, αλλά μόνο επειδή Εκείνος έδωσε τη ζωή Του για εμένα και με γέμισε με τη χάρη Του. Βίωσα τις μεγαλύτερες αποτυχίες στο περπάτημά μου με τον Χριστό, αλλά έζησα και τις σπουδαιότερες επιτυχίες! Μόνο η χάρη Του με επανέφερε από τα τάρταρα. Μόνο η χάρη Του!
