Η παρακάτω αφήγηση είναι μια μυθοπλαστική μαρτυρία του Φίλιππου, μαθητή του Χριστού, η οποία περιγράφει την εμπειρία του με τον Ιησού την εποχή που εκείνος έζησε, με «δικά του λόγια».
Πρόλογος
Έχεις αισθανθεί ποτέ άβολα να μιλήσεις στους φίλους σου για τον Χριστό;
Έχεις έρθει ποτέ σε δύσκολη θέση μετά από μια δύσκολη ερώτηση που σου έκαναν;
Έχεις βιώσει ποτέ απόρριψη, ίσως και χλευασμό, γι’ αυτά που πιστεύεις; Αν η απάντησή σου είναι «ναι», θέλω να ξέρεις ότι δεν είσαι ούτε μόνος ούτε ο μόνος.
Όταν πήρα το θάρρος και πήγα και μίλησα στον καλό μου φίλο Ναθαναήλ για τον Χριστό, αυτό που εισέπραξα ήταν ειρωνεία και αμφισβήτηση. Θα μπορούσα να το πάρω προσωπικά, να απογοητευτώ και να σηκωθώ να φύγω, αλλά δεν το έκανα. Βλέπετε, μέσα μου είχα τη σιγουριά ότι Εκείνος που με βρήκε, με βεβαίωσε και με κάλεσε να Τον ακολουθήσω, είχε τη δύναμη να βρει, να βεβαιώσει και να καλέσει και τον φίλο μου, όσες προκαταλήψεις και αμφιβολίες και αν είχε.
Αφήστε όμως να σας πάω σ’ αυτήν τη σπουδαία μέρα.
O Φίλιππος
Καταγόμουν από τη Βηθσαϊδά, την πατρίδα του Ανδρέα και του Πέτρου, μια πόλη κοντά στη λίμνη της Γαλιλαίας. Γράμματα πολλά δεν ήξερα, αλλά στη συναγωγή, όπου πήγαινα από μικρός, είχα αποστηθίσει αρκετά χωρία από τα γραπτά του Μωυσή και των προφητών. Αγαπούσα τις Γραφές. Τις άκουγα με προσοχή και ζήλο. Αναζητούσα την αλήθεια. Αυτός ήταν και ο λόγος που προσκολλήθηκα σε μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία της εποχής μου, τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. O Ιωάννης διακήρυττε συνεχώς ότι ετοιμάζει τον δρόμο για τον Μεσσία και βάφτιζε στο νερό όσους ήθελαν να μετανοήσουν και να ετοιμαστούν για την έλευσή Του. Βλέπετε, εκείνη την περίοδο υπήρχε μία ιδιαίτερη προσμονή για την έλευση Εκείνου, που είχε υποσχεθεί ο Θεός ότι θα στείλει, για να ελευθερώσει τον λαό Του, να αποκαταστήσει την αδικία στον κόσμο και να εδραιώσει τη Βασιλεία Του.
Δεν σας κρύβω ότι εκ πρώτης όψεως ο Ιησούς δεν φαινόταν καθόλου να πληροί τα κριτήρια ενός ελευθερωτή βασιλιά. Ο Ησαΐας είχε προφητεύσει για έναν Γιο που θα δοθεί σ’ εμάς και πάνω στους ώμους Του η εξουσία θα μένει. Το όνομά Του θα είναι:
Σύμβουλος θαυμαστός. Βέβαια, ο Ιησούς ήταν ένας απλός μαραγκός χωρίς κάποια ιδιαίτερη καταξίωση. Τι είδους σοφές και θαυμάσιες συμβουλές θα έδινε, που θα άλλαζαν τον κόσμο μας;
Θεός ισχυρός. Ο κόσμος δεν έβλεπε κάποια ιδιαίτερη ισχύ πάνω Του. Ο ισχυρός θεός του κόσμου μας ήταν ο αυτοκράτορας. Ο Ιησούς δεν είχε στρατό ούτε δυνατές συμμαχίες. Πώς θα τον αντιμετώπιζε;
Αιώνιος Πατέρας. Βέβαια, ο δικός Του πατέρας ήταν ο Ιωσήφ, μία καθόλου ξεχωριστή προσωπικότητα, ένας «κανένας» για την κοινωνία.
Ειρήνης Άρχοντας. Πώς άραγε θα φέρει την ειρήνη, εφόσον δεν έχει καμία πολιτική δύναμη ούτε Τον αναγνωρίζει κανένας; «Μεγάλη θα ’ναι η εξουσία του, και η ειρήνη ατέλειωτη· στο θρόνο θα καθίσει του Δαβίδ και το βασίλειό του θα το θεμελιώσει και θα το στηρίξει στο δίκαιο και στο σωστό από τώρα και για πάντα. Αυτό θα το κάνει η φλογερή αγάπη του Κυρίου του σύμπαντος» (Ησαΐας 9:5-6).
Όπως καταλαβαίνετε, αρχικά πολλά κομμάτια φαίνεται ότι δεν κολλούσαν στην εικόνα. Το γεγονός όμως ότι Αυτός ο Βασιλιάς κάλεσε να γίνουν μαθητές Του οι πιο παράξενοι άνθρωποι, δυσκόλευε ακόμα πιο πολύ την κατάσταση. Οι πρώτοι μαθητές που κάλεσε να Τον ακολουθήσουν ήταν οι φίλοι μου, ο Ανδρέας και ο Πέτρος, που αργότερα οι Φαρισαίοι τούς αποκάλεσαν ειρωνικά «αγράμματους ψαράδες». Τι μπορεί να κάνει ο μικρός Ανδρέας και ο ευέξαπτος Πέτρος; Τι δύναμη έχει ο νεαρός Ιωάννης και ο αδελφός του ο Ιάκωβος; Τι αλλαγή μπορεί να φέρει ο επαναστάτης Σίμων και ο συμφεροντολόγος Ματθαίος; Τι ανατροπή μπορεί να κινητοποιήσει ο αμφίβολος Ιούδας και ο άπιστος Θωμάς; Ήμασταν η συνταγή για την αποτυχία. Οι πιο ακατάλληλοι. Ο Ιησούς όμως, όπως θα καταλάβαινα αργότερα, δεν καλεί τους άξιους, αλλά αξιώνει αυτούς που καλεί.
Κοιτώντας όμως και εμένα, δεν μπορούσα να βρω κάτι το πολύ ξεχωριστό πάνω μου. Πέρα από την ταπεινή μου καταγωγή, ήμουν άνθρωπος ορθολογιστής και έβλεπα τα πράγματα πολλές φορές στεγνά και λογικά και δεν άφηνα μέσα μου την πίστη να ανθίσει. Όταν είδαμε το πλήθος με τους χιλιάδες να πεινούν, ο Ιησούς μού έκανε μία ερώτηση για να με τεστάρει: «Από πού μπορούμε να αγοράσουμε ψωμί για να φάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι;». Εγώ Του απάντησα ότι «ακόμα και διακόσια δηνάρια να δώσουμε για ψωμί δεν θα φτάσουν». Τα είχα όλα υπολογισμένα στο μυαλό μου, είχα κάνει τα μαθηματικά και ήξερα πόσοι είμαστε και τι χρειαζόμαστε. Παρ’ όλο όμως που είχα δει όλα τα θαύματα, δεν μπορούσα να δω ότι ο Ιησούς είχε τη δύναμη να τους ταΐσει με τον δικό Του τρόπο.
Όταν αργότερα ήρθαν κάποιοι Έλληνες από την πόλη μου, τη Βηθσαϊδά, και ζητούσαν να δουν τον Ιησού, δίστασα και δεν ήξερα τι να κάνω. «Οι εθνικοί θέλουν τον Ιησού; Μα εμείς τους εθνικούς τους αποφεύγουμε, δεν σχετίζονται μαζί μας», σκέφτηκα. Δεν μπορούσε η στεγνή λογική μου να χωρέσει ότι ο Ιησούς ήρθε και γι’ αυτούς. Άλλωστε, τόσες φορές μας το έδειξε, αλλά δεν το βλέπαμε καθαρά. Έτσι, τους έστειλα (ή τους προώθησα) στον Ανδρέα για να τους πάει εκείνος στον Ιησού.
Τέλος, όταν μαζευτήκαμε για το τελευταίο δείπνο, ο Ιησούς μάς μιλούσε για τη σχέση Του με τον Πατέρα και εγώ Τον ρώτησα: «Δείξε μας τον Πατέρα, κι αυτό μας αρκεί». Ο Ιησούς μού απάντησε: «Τόσο καιρό είμαι μαζί σας, Φίλιππε, και δε μ’ έχεις δει;» Για άλλη μια φορά ο ορθολογισμός μου με εμπόδιζε να δω με τα μάτια της πίστης, ακόμα και μετά από τρία εντατικά χρόνια με τον Ιησού. Βλέπετε, λοιπόν, ότι και εγώ δεν ήμουν κάποιο ξεφτέρι, αλλά ένας άνθρωπος που πολλές φορές με τα λόγια, τη συμπεριφορά μου και την ολιγοπιστία μου απογοήτευα τον Ιησού.
Ο Ιησούς συναντά τον Φίλιππο
Αυτό όμως που με συγκλονίζει είναι ότι, ενώ ο Ιησούς τα γνώριζε όλα αυτά για εμένα, αυτά που θα σκεφτόμουν και που θα έκανα στο μέλλον, ήρθε και με βρήκε και με κάλεσε να γίνω μαθητής Του. Στην πραγματικότητα είμαι ο πρώτος μαθητής, που ο Ιησούς ήρθε και συνάντησε προσωπικά.
Όταν Τον άκουσα εκείνη τη μέρα να μου λέει «Έλα μαζί μου»,με κάποιον περίεργο τρόπο όλα αυτά που άκουγα από τον δάσκαλό μου Ιωάννη τον Βαπτιστή και όλα αυτά που διάβαζα στις Γραφές, ήρθαν και έδεσαν μέσα μου και μου έδωσαν τη βεβαιότητα ότι, πράγματι, Αυτός είναι ο Μεσσίας, Αυτός είναι που περιμένουμε. Με κάποιον τρόπο ο Ιησούς με έπεισε μέσα μου. Με βεβαίωσε. Με κέρδισε. Με βρήκε!
Δεν ξέρω αν κάποιοι από εσάς το έχετε αισθανθεί, μια βαθιά και ακλόνητη βεβαιότητα μέσα σας ότι ο Ιησούς είναι πράγματι Αυτός που λέει ότι είναι. Αυτή η βεβαιότητα δεν έρχεται από άνθρωπο αλλά από τον Θεό, ο Θεός την προκαλεί, ο Θεός ανοίγει τα μάτια του πνευματικά τυφλού, ο Θεός ανασταίνει τον πνευματικά νεκρό, ο Θεός ξεκινά αυτό το έργο μέσα μας. Όλα αυτά που άκουγα από τον Ιωάννη πήραν ζωή και έδεσαν. Στο τέλος της ημέρας, δεν είναι τα καλά επιχειρήματα που θα μας πείσουν αλλά το Πνεύμα του Θεού. To Πνεύμα του Θεού βεβαιώνει το δικό μας Πνεύμα ότι είμαστε παιδιά του Θεού.
Έτσι το ξεκίνησε και σ’ εμένα αυτό το έργο και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα χωρίς δεύτερες σκέψεις ήταν να μοιραστώ αυτήν τη χαρά, αυτά τα καλά νέα με τον καλό μου φίλο Ναθαναήλ. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να κρατήσω τέτοια νέα για τον εαυτό μου; Εσύ αν έβρισκες νερό μέσα στην έρημο, θα το έκρυβες από τους αγαπημένους σου; Δεν θα ήταν έγκλημα αυτό;
Ο Φίλιππος συναντά τον Ναθαναήλ
Όταν πήγα στον Ναθαναήλ με μεγάλη χαρά να του αναγγείλω ότι πράγματι βρήκαμε Αυτόν που προανήγγειλε ο Μωυσής στον Νόμο και οι προφήτες, τον Ιησού, τον γιο του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ, η απάντηση που έλαβα δεν ήταν αυτή που περίμενα. «Μπορεί από τη Ναζαρέτ να βγει τίποτα καλό;». Το στομάχι για λίγο σφίχτηκε. Βλέπετε, η Ναζαρέτ ήταν μια ξεκάρφωτη, μικρή και αδιάφορη πόλη, χωρίς καμία σπουδαιότητα. Οι κάτοικοί της ήταν ακαλλιέργητοι, αμόρφωτοι και τραχείς. Όλοι το γνωρίζαμε αυτό, ιδιαίτερα εμείς που ζούσαμε στην περιφέρεια της Γαλιλαίας.
Ο Ναθαναήλ δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι ο Μεσσίας, ο αναμενόμενος Βασιλιάς του Ισραήλ για τον οποίο μιλούσαν οι προφήτες, προερχόταν από ένα τέτοιο ασήμαντο και διεφθαρμένο μέρος. Το προφίλ του Ιησού δεν χωρούσε με τίποτα στο προφίλ του Μεσσία που περιμέναμε.
Βέβαια, ο Θεός μέσα στις Γραφές που διαβάζαμε, συνεχώς έπαιρνε τα ασήμαντα και τα έκανε σημαντικά, έπαιρνε τα δεύτερα και τα έκανε πρώτα, επέλεγε να ταυτιστεί με τα αδύναμα και σχεδόν ποτέ με τα ισχυρά. O Ναθαναήλ μέσα στις προκαταλήψεις του δεν μπορούσε να Τον δει. «Μπορεί από τη Ναζαρέτ να βγει τίποτα καλό;»
Βλέπετε, θα υπάρξουν άνθρωποι που δεν θα αποδεχτούν εξαρχής το μήνυμα για τον Χριστό. Θα Τον κατηγορήσουν για πράγματα που δεν έχει κάνει. Θα βάλουν λόγια στο στόμα Του που δεν έχει πει. Θα θεωρήσουν παράλογη ή ανορθολογική τη διδασκαλία Του. Θα απορρίψουν τα θαύματα που έκανε και τις υποσχέσεις που έδωσε. Θα θεωρήσουν αποτυχία και σκάνδαλο που σταυρώθηκε. Θα γελάσουν με το γεγονός της ανάστασης και θα δυσκολευτούν να πιστέψουν ότι θα επιστρέψει. Θα θεωρήσουν απάνθρωπη την ύπαρξη της κόλασης και ουτοπική την ύπαρξη του παραδείσου. Θα σε θεωρήσουν «παραμυθιασμένο», αφελή, παράξενο, μεσαιωνικό. Πώς αντιδράς, όταν όλα αυτά συμβαίνουν; Χάνεις το θάρρος σου; Δειλιάζεις; Επιτίθεσαι; Αγανακτείς;
Ξέρετε, θα μπορούσα να πάρω την ειρωνεία και την προκατάληψη του Ναθαναήλ προσωπικά, να νευριάσω και να σηκωθώ να φύγω. Θα μπορούσα να ντραπώ και να αισθανθώ άβολα με την όλη κατάσταση και να αλλάξω θέμα. Θα μπορούσα να απογοητευτώ και να θεωρήσω ότι ο φίλος μου με απορρίπτει. Θα μπορούσα επίσης να αρχίσω να υπερασπίζομαι τον Ιησού και να μπω σε μια περίπλοκη διαδικασία επιχειρηματολογίας προσπαθώντας να τον πείσω. Δεν έκανα τίποτα απ’ όλα αυτά. Μέσα μου είχα τη σιγουριά ότι Εκείνος που με βρήκε, με βεβαίωσε και με κάλεσε να Τον ακολουθήσω είχε τη δύναμη να βρει, να βεβαιώσει και να καλέσει και τον φίλο μου, όσες προκαταλήψεις και αμφιβολίες και αν είχε.
Έτσι λοιπόν αυτό που έκανα ήταν να πω στον φίλο μου: «Έλα και δες μόνος σου».
Γνώριζα πολύ καλά ότι ο μόνος που θα μπορούσε να τον πείσει ήταν ο Ίδιος ο Ιησούς. Τον εμπιστεύτηκα στα χέρια Του. Τα λόγια μου του θύμισαν τα λόγια του Ψαλμωδού, «Ελάτε και δείτε πόσο καλός είναι ο Κύριος».
Αυτό άλλωστε δεν έκανε και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής για τον Ανδρέα; Αυτό δεν έκανε και ο Ανδρέας για τον αδελφό του τον Πέτρο; Αυτό δεν καλείσαι να κάνεις και εσύ για τον διπλανό σου; Πάρε τους ανθρώπους από το χέρι και φέρε τους στον Ιησού, γιατί μία συνάντηση με τον Ιησού αρκεί για να έρθει σε έναν άνθρωπο η ριζική αλλαγή. Και αυτήν την αλλαγή δεν θα τη φέρεις εσύ αλλά ο ίδιος ο Θεός!
«Έλα και δες μόνος σου».
Έχεις ακούσει ότι αυτά που είπε ο Ιησούς είναι παράλογα; Πάρε και διάβασε μόνος σου τα λόγια Του και βγάλε τα δικά σου συμπεράσματα. Θεωρείς ότι η προσευχή είναι μάταια και χάσιμο χρόνου; Δοκίμασε να προσευχηθείς, επικαλέσου το όνομα του Ιησού και δες τι μπορεί να γίνει. Υπάρχουν δύσκολα ερωτήματα που σε προβληματίζουν; Έλα να τα πιάσουμε με υπομονή ένα-ένα και να δούμε τι λέει ο Θεός γι’ αυτά. Θεωρείς ότι η ανάσταση του Χριστού είναι ένα παραμύθι; Έλα και δες πώς ένας που σταυρώθηκε γυμνός και εγκαταλελειμμένος από τους πάντες, κατάφερε να κατακτήσει όλη την οικουμένη με το μήνυμά Του. Έχεις ακούσει ότι η Γραφή έχει αντιφάσεις και ασάφειες; Έλα και διάβασε μόνος σου και εντόπισέ τες και έλα να τις κουβεντιάσουμε παρέα. Βλέπεις ότι πολλοί χριστιανοί είναι υποκριτές, άλλα κάνουν τα σαββατόβραδα και άλλα την Κυριακή το πρωί; Δεν διαφωνώ μαζί σου, έλα όμως να δεις πώς ο Χριστός λέει να ζούνε οι αληθινοί μαθητές Του. «Έλα και δες μόνος σου».
Ο Χριστός δεν χρειάζεται υπερασπιστές, αλλά ανθρώπους που είναι έτοιμοι να δώσουν απολογία για την ελπίδα που βρίσκεται μέσα τους (Α’ Πετρ. 3:15). Πάρε τους ανθρώπους από το χέρι και φέρε τους στον Ιησού, γιατί μία συνάντηση με τον Ιησού αρκεί για να έρθει σε έναν άνθρωπο η ριζική αλλαγή. Και αυτήν την αλλαγή δεν θα τη φέρεις εσύ αλλά ο ίδιος ο Θεός!
Τελικές σκέψεις του Φίλιππου σ’ εμάς
Υπάρχει όμως κάτι σε όλη αυτήν την ιστορία, που δεν σταματά να με συγκλονίζει και με αυτό θέλω να σας αφήσω. Όταν ο Ιησούς συνάντησε τον Ναθαναήλ, του είπε τα εξής λόγια: «Προτού σου πει ο Φίλιππος να ’ρθείς, σε είδα που ήσουν κάτω απ’ τη συκιά». Ο Ιησούς γνώριζε, έβλεπε και νοιαζόταν για τον Ναθαναήλ πολύ πριν πάω εγώ να του μιλήσω.
Ο Ιησούς αγαπά τους ανθρώπους πιο πολύ απ’ ό,τι τους αγαπάς εσύ. Ο Ιησούς τους γνωρίζει πιο καλά απ’ ό,τι τους γνωρίζεις εσύ. Ο Ιησούς επιδιώκει να τους προσελκύσει πιο έντονα απ΄ ό,τι επιδιώκεις εσύ. Ο Ιησούς ετοιμάζει τις καρδιές τους. Μη σταματάς να τους πηγαίνεις στον Χριστό. Μη δειλιάζεις, μη νευριάζεις, μην απογοητεύεσαι, μην αγχώνεσαι. Όπως το έκανε για εσένα, έχει τη δύναμη να το κάνει και γι’ αυτούς.
Τότε ο Ναθαναήλ τού είπε: «Διδάσκαλε, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ».
