Η παρακάτω αφήγηση είναι μια μυθοπλαστική μαρτυρία του Θωμά, μαθητή του Χριστού, η οποία περιγράφει την εμπειρία του με τον Ιησού την εποχή που εκείνος έζησε, με «δικά του λόγια».
Τα παρατσούκλια πολλές φορές μπορεί να είναι σκληρά και το δικό μου δεν αποτελεί εξαίρεση. Εγώ, ο Θωμάς ο Δίδυμος, υπήρξα ένας από τους δώδεκα μαθητές που περπάτησαν δίπλα στον Ιησού για τρία ολόκληρα χρόνια. Όπως οι άλλοι απόστολοι, άκουσα το κήρυγμά Του και συμμετείχα στη θαυματουργική διακονία Του. Όπως οι υπόλοιποι, έλαβα την αποστολή να διαδώσω το χαρμόσυνο μήνυμα του Ευαγγελίου.
Παρ’ όλ’ αυτά, ενώ κάποιοι από τους μαθητές πήραν τιμητικούς τίτλους, όπως για παράδειγμα ο Πέτρος, «η πέτρα πάνω στην οποία θα οικοδομήσει ο Ιησούς την εκκλησία του», ή ο Ιωάννης, «o μαθητής που αγαπούσε ο Ιησούς», εγώ, ο Θωμάς, πήρα τον τίτλο «άπιστος» και έτσι για αιώνες τώρα με θυμούνται ως «ο άπιστoς Θωμάς». Κάποιες φορές όμως αναρωτιέμαι, μήπως και οι υπόλοιποι μαθητές δεν αμφέβαλαν αρχικά; Μόνο εγώ διατηρούσα τις επιφυλάξεις μου; Αν ήμουν μαζί τους εκείνο το βράδυ, δεν θα πειθόμουν και εγώ; Τι παραπάνω ζήτησα από αυτό που βίωσαν οι φίλοι μου;
Όταν εκείνο το πρωινό της Κυριακής ήρθαν εκείνες οι γυναίκες και μας ανήγγειλαν με ενθουσιασμό ότι ο τάφος είναι άδειος, η ασήκωτη πέτρα κυλισμένη, το σώμα δεν βρίσκεται μέσα, ο Κύριος αναστήθηκε, όλοι μας, και οι έντεκα, τις θεωρήσαμε φλύαρες. Βλέπετε, δεν ήταν εύκολο για κανέναν από εμάς να πιστέψει ότι ο Ιησούς αναστήθηκε. Όταν κάποιος άνθρωπος πεθαίνει, πεθαίνει. Η υπόθεση τελειώνει. Πόσο μάλλον όταν πεθαίνει ο Ιησούς.
Όπως καταλαβαίνετε, ο Ιησούς για εμένα δεν ήταν όποιος κι όποιος. Ήταν ο δάσκαλός μου, που με δίδαξε ότι προσφέρει αιώνια ζωή, ετοιμοθάνατος όμως πάνω σ’ έναν σταυρό, τι είδους ζωή μπορούσε να μου προσφέρει; Ο Ιησούς ήταν ο Κύριός μου, με έναν Του λόγο η τρικυμισμένη θάλασσα Τον υπάκουε, κρεμασμένος όμως πάνω στον σταυρό, γιατί ακόμα και τα σύννεφα στράφηκαν εναντίον Του; Ο Ιησούς ήταν ο βασιλιάς μου, θα με ελευθέρωνε από τον ζυγό των Ρωμαίων, καθηλωμένος όμως πάνω σ’ ένα ξύλο, γιατί φαινόταν Αυτός να χρειάζεται την πραγματική ελευθερία;
Όταν λοιπόν πέθανε ο Ιησούς, τα πάντα πέθαναν! Η ελπίδα μου θάφτηκε μαζί με τα όνειρά μου πλάι στο νεκρό σώμα Του μέσα σ’ εκείνον τον τάφο. Βλέπετε, όταν για πολλά χρόνια πιστεύεις κάτι και αυτό φαίνεται να αποδομείται και να καταρρέει, χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Αρχίζεις να ξεχνάς και αυτά που ξέρεις. Αρχίζεις να αμφιβάλλεις, να αμφισβητείς να διερωτάσαι. Ήταν πράγματι αλήθεια όλα αυτά που πίστευα; Μήπως ήμουν αφελής; Μήπως έμαθα να τα πιστεύω, επειδή έζησα για τρία χρόνια μέσα σε μια γυάλα; Δεν σας κρύβω ότι υπήρχε μια μεγάλη απογοήτευση μέσα μου, είχαν περάσει και τρεις ημέρες. Εκείνο όμως το βράδυ ήρθε το τελειωτικό χτύπημα.
Ο Ιησούς εμφανίζεται στους μαθητές
Οι δέκα μαθητές ήταν μαζεμένοι και φοβισμένοι μέσα σ’ εκείνο το δωμάτιο. Εγώ δεν ήμουν μαζί τους, κάτι που φυσικά μετάνιωσα αργότερα. Όταν επέστρεψα όμως, αντίκρισα δέκα διαφορετικούς ανθρώπους. Από φοβισμένους και τρομοκρατημένους για το τι θα μας έκαναν οι Ιουδαϊκές αρχές, είδα δέκα άνδρες γεμάτους ενθουσιασμό, τον ίδιο ενθουσιασμό που είχα διακρίνει στα πρόσωπα εκείνων των «φλύαρων» γυναικών.
Μου είπαν ότι είδαν τον Κύριο με τα μάτια τους. «Μα πώς είναι δυνατόν;» σκέφτηκα. Ο Ιησούς είναι νεκρός και έχουν περάσει τρεις ημέρες. Από την άλλη και ο Λάζαρος τέσσερις ημέρες μέσα στο μνήμα δεν ήταν; Δεν μπορούσα όμως να τους πιστέψω. Αν και ήταν φίλοι μου και έμπιστοι συνεργάτες, δεν ήθελα να τους πιστέψω. Ποιος μπορεί να πιστέψει μια τέτοια δήλωση; «Εγώ αν δεν δω στα χέρια Του τα σημάδια από τα καρφιά, κι αν δε βάλω το δάχτυλό μου στα σημάδια από τα καρφιά, και δε βάλω το χέρι μου στη λογχισμένη πλευρά Του, δε θα πιστέψω».
Ήθελα μια προσωπική και συγκεκριμένη απόδειξη. Ήθελα να βεβαιωθώ ότι το πρόσωπο που πέθανε πάνω σ’ έναν σταυρό ήταν το ίδιο πρόσωπο που αναστήθηκε και όχι κάποιο φάντασμα ή κάποιος άλλος που μπέρδεψαν οι μαθητές. Ναι, είχα το θάρρος να εκφράσω την αμφιβολία μου. Δεν προσποιήθηκα ότι πιστεύω κάτι που ξέρω μέσα μου ότι πραγματικά δεν το πιστεύω. Ήμουν ειλικρινής με τους φίλους μου και ας με θεωρούσαν εκείνη τη στιγμή δύσπιστο. Είπα αυτό που όλοι οι άλλοι θα σκεφτόντουσαν, αλλά δεν θα είχαν το θάρρος να το πουν.
Όπως εκείνη τη φορά, όταν μας μάζεψε ο Ιησούς και μας είπε: «Πηγαίνω να σας ετοιμάσω τόπο. Ξέρετε, βέβαια, και πού πηγαίνω και την οδό που οδηγεί εκεί». Και ενώ όλοι κουνούσαν καταφατικά το κεφάλι τους με μια μεγάλη όμως απορία μέσα τους που δεν τολμούσαν να ξεστομίσουν, ήμουν ο μόνος που είπε: «Κύριε, δεν έχουμε ιδέα πού πηγαίνεις, πώς λοιπόν μπορούμε να ξέρουμε την οδό που οδηγεί εκεί;». «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή, κανένας δεν πηγαίνει στον Πατέρα, παρά μόνο αν περάσει από μένα». Αυτή η συνταρακτική δήλωση ειπώθηκε από τον Ιησού, επειδή εγώ ο Θωμάς είχα το θάρρος να είμαι ειλικρινής και να κάνω μία ερώτηση. Ίσως το πρώτο βήμα για να αντιμετωπίσεις τις αμφιβολίες σου είναι να τις αναγνωρίσεις με ειλικρίνεια και να μην κρυφτείς πίσω από αυτές.
Όσο για τη μαρτυρία των μαθητών, ήθελα απτές και χειροπιαστές αποδείξεις για την ανάσταση του Ιησού. Δεν αρκέστηκα σε λόγια. Βέβαια, κοιτώντας πίσω, βλέπω ότι πράγματι είχα όλες τις αποδείξεις μπροστά μου, αλλά επέλεξα να τις προσπεράσω. Η μαρτυρία και ο ενθουσιασμός των γυναικών και των μαθητών ήταν σίγουρα κάτι ακατανόητο. Από την άλλη, ο άδειος τάφος. Η ασήκωτη πέτρα που ήταν κυλισμένη ενώπιον των Ρωμαίων στρατιωτών. Οι πάνινες λουρίδες και το σουδάριο που ήταν τυλιγμένα σε μια μεριά μέσα στον τάφο, ενώ προηγουμένως ήταν κολλημένα στο αιματολουσμένο σώμα του Ιησού. Το σώμα που δεν βρέθηκε.
Αλλά πέρα από όλα αυτά, η πιο σημαντική απόδειξη ήταν τα λόγια του Ίδιου του Ιησού. Ο Ιησούς ήταν ο πιο αξιόπιστος και μας το είχε αποδείξει. Άλλωστε είδα τόσα θαύματα μπροστά μου. Είδα πέντε χιλιάδες πεινασμένους να χορταίνουν. Είδα μια τρικυμισμένη θάλασσα να γαληνεύει. Είδα τον νεκρό Λάζαρο να ανασταίνεται. Αυτός ο Ιησούς, που έκανε όλα αυτά και πολύ περισσότερα μπροστά στα μάτια μας, επανειλημμένα μας μίλησε για τον θάνατο και την ανάστασή Του.
Βέβαια, όταν τα έλεγε αυτά, εμείς σκεφτόμασταν, όταν θα έρθει η βασιλεία Του, ποιος θα κάτσει δεξιά και ποιος θα κάτσει αριστερά, ποιος θα είναι πρώτος και ποιος θα είναι τελευταίος. Δεν ακούγαμε τι μας έλεγε, γιατί δεν μας έλεγε αυτά που θέλαμε να ακούσουμε. Μιλούσε και εμείς ακούγαμε τη δική μας φωνή.
Πράγματι, η αλήθεια μπορεί να βρίσκεται κάτω από τη μύτη σου, αλλά εσύ να μην μπορείς να τη δεις, να μη θέλεις να τη δεις, να μη σε συμφέρει να τη δεις. Γιατί, αν την κοιτάξεις, δεν μπορείς να μείνεις ο ίδιος, τα πάντα πρέπει να αλλάξουν.
Οι αμφιβολίες του Θωμά
Εκείνο το βράδυ έφυγα από το σπίτι βαθιά προβληματισμένος. Δεν σας κρύβω ότι ένιωθα και λίγο αποκομμένος από τους υπόλοιπους μαθητές. Σαν ένα ξένο σώμα. Ξεκινήσαμε να ζούμε σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Εκείνοι μέσα στην τρελή χαρά κι εγώ πνιγμένος και εγκλωβισμένος στις σκέψεις μου, με χίλια δύο ερωτήματα να περιστρέφονται στο μυαλό μου. Η μια μέρα μετά την άλλη περνούσαν βασανιστικά. Η πίστη μου άρχισε να κλονίζεται. Οι επόμενες οχτώ ημέρες ήταν οι δυσκολότερες. Οχτώ ημέρες αγωνίας. Οχτώ ημέρες αναμονής. Οχτώ ημέρες ακατανόητης σιωπής. Πού είναι ο Κύριος; Γιατί με κάνει και περιμένω;
Αν οι φίλοι μου δεν έχουν χάσει τα μυαλά τους και πράγματι ο Ιησούς αναστήθηκε, τότε γιατί δεν εμφανίζεται και σ’ εμένα; Ήμασταν οι δώδεκα πιο κοντινοί Του φίλοι, ο Ιούδας Τον πρόδωσε, μείναμε έντεκα, εμφανίστηκε στους δέκα. Eγώ γιατί είμαι στην απέξω; Γιατί δεν εμφανίζεται και σ’ εμένα ο Κύριος; Δεν βλέπει ότι κλονίζομαι; Ενδιαφέρεται για εμένα;
Μετά από οχτώ ημέρες αναμονής θα μπορούσα να τα είχα παρατήσει. Μέσα στις αμφιβολίες μου θα μπορούσα να είχα ρίξει μια μαύρη πέτρα πίσω και να τα αφήσω όλα, αλλά προσέξτε, δεν το έκανα, όσο δύσκολο και αν ήταν. Όσο δύσκολο και αν ήταν να βλέπω τους μαθητές να μιλούν και να περιγράφουν τη συνάντησή τους με τον Κύριο, ενώ εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα. Όσο δύσκολο και αν ήταν να νιώθω ότι είμαι το μαύρο πρόβατο, μια μύγα μέσα στο γάλα. Όπως καταλαβαίνετε, μέσα στις αμφιβολίες σου είναι η εύκολη λύση να σηκωθείς και να φύγεις, να εξαφανιστείς, να τα παρατήσεις.
Οχτώ ημέρες αργότερα όμως, ημέρα Κυριακή, οι μαθητές ήταν πάλι μέσα στο σπίτι, μαζί τους κι εγώ. Πάντα με το φορτίο των ερωτημάτων μου. Το συγκλονιστικό είναι ότι εκεί ακριβώς ήρθε και με συνάντησε o Κύριος, ημέρα Κυριακή, ανάμεσα στους μαθητές Του, στον χρόνο τον δικό Του. Βλέπετε, μια πίστη που δεν αγωνίζεται με τις αμφιβολίες και εγκαταλείπει τα πάντα με τις πρώτες δυσκολίες, είναι σαν ένα σώμα που δεν έχει καθόλου αντισώματα. Με το πρώτο μικρόβιο που θα έρθει, θα αρρωστήσει.
Ο Ιησούς εμφανίζεται στον Θωμά
Εκείνη την Κυριακή λοιπόν βρισκόμουν μαζί με τους μαθητές σ’ εκείνο το δωμάτιο και το ενδιαφέρον είναι ότι οι πόρτες ήταν «κλειδωμένες», όπως οχτώ ημέρες νωρίτερα. Οι μαθητές μπορεί να είχαν δει τον Ιησού αναστημένο, αλλά ο φόβος για τις Ιουδαϊκές αρχές δεν είχε φύγει ακόμα. Φαίνεται, δεν άργησε να ξαναφωλιάσει και στη δική τους την καρδιά η αμφιβολία.
Ενώ οι πόρτες ήταν κλειδωμένες, ο Ιησούς πέρασε από μέσα, στάθηκε στη μέση και είπε: «Ειρήνη σ’ εσάς». Έπειτα έστρεψε το βλέμμα σ’εμένα και με κοίταξε. Θυμηθείτε ότι δεν είχα μονάχα αμφιβάλει για την ανάστασή Του, αλλά Τον είχα εγκαταλείψει και στη δυσκολότερη στιγμή της ζωής του, στη στιγμή της σταύρωσης. Ο Ιησούς είχε κάθε λόγο να με κοιτάξει με ένα βλέμμα πικρίας, απογοήτευσης και θυμού. Δεν με κοίταξε όμως έτσι. Ούτε με κοίταξε, όπως με κοίταζαν οι άλλοι μαθητές, μ’ ένα βλέμμα απορίας, όταν προσπαθούσαν να μου εξηγήσουν. Το βλέμμα του Ιησού ήταν πολύ διαφορετικό. Σαν να γνώριζε πολύ καθαρά την ανάγκη και την αδυναμία της καρδιάς μου. Αλλά δεν εμφανίστηκε εκεί για να με ισοπεδώσει. Έπειτα μου είπε: «Φέρε εσύ το δάχτυλό σου εδώ και δες τα χέρια μου, φέρε και το χέρι σου και βάλ’ το στην πλευρά μου. Μην αμφιβάλλεις και πίστεψε».
Όταν άκουσα αυτά τα λόγια, μου θύμισαν τα δικά μου. Για την ακρίβεια ήταν ακριβώς τα δικά μου λόγια. Λόγια τα οποία είχα πει στους μαθητές οχτώ ημέρες νωρίτερα. Μα πώς είναι δυνατόν να τα γνώριζε ο Ιησούς, αφού δεν ήταν εκεί; Ή μήπως ήταν; Τη στιγμή της αμφιβολίας και της δυσπιστίας μου, ο Ιησούς ήταν εκεί. Όταν με αγωνία κοιτούσα τους μαθητές για να καταλάβω, ο Ιησούς ήταν εκεί. Όταν για οχτώ ημέρες βασανιζόμουν με τον εαυτό μου και με τις σκέψεις μου, ο Ιησούς ήταν εκεί. Όταν η πίστη μου κλονιζόταν και νόμιζα ότι με είχε ξεχάσει, ο Ιησούς ήταν εκεί. Ποτέ δεν σταμάτησε να είναι εκεί! Με έβλεπε, με άκουγε, με γνώριζε και παρ’ ολ’ αυτά δεν με εγκατέλειψε.
Όταν είδα τα σημάδια στο σώμα Του, δεν χρειάστηκε να τα ακουμπήσω, γιατί η εικόνα με έπεισε από μόνη της. Ο Ιησούς είναι αναστημένος! Είναι ζωντανός! Και μαζί με Αυτόν και όλες οι υποσχέσεις Του για το πρόσωπό Του και τη βασιλεία Του. Έτσι λοιπόν Του αποκρίθηκα: «Είσαι ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Παρόμοια δήλωση δεν είχε ακουστεί ξανά από ανθρώπινα χείλη. Και, ναι, τώρα ακούστηκε από τα χείλη του «άπιστου Θωμά».
Αναγνώρισα τον Ιησού ως Κύριο και Θεό! Ο Ιησούς είναι Κύριος πάνω από οποιονδήποτε και οτιδήποτε και την ίδια στιγμή έχει θεϊκή φύση, θεϊκή προέλευση είναι ο Θεός εν σαρκί. Δεν είναι ένα δημιούργημα, ένας άγγελος, ένας απλός άνθρωπος. Είναι ο Θεός! Οι αμφιβολίες μου είχαν αποχωρήσει και στη θέση τους ήρθε η αληθινή πίστη. O Ιησούς ήταν εκεί, για να μετατρέψει την απιστία μου σε πίστη και την αμφιβολία μου σε εμπιστοσύνη!
Τελικές σκέψεις του Θωμά σ’ εμάς
Τα παρατσούκλια πολλές φορές μπορεί να είναι σκληρά και το δικό μου δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο κόσμος με γνωρίζει ως «ο άπιστος Θωμάς», αλλά ο Ιησούς ήθελε να είμαι ο πιστός Θωμάς, ο Θωμάς που εμπιστεύεται, ο Θωμάς που γνωρίζει, ο Θωμάς που ακολουθεί τον αναστημένο Κύριο και Θεό!
Το ίδιο επιθυμεί και για εσένα! Αν έχεις αμφιβολίες μέσα στην καρδιά σου για το πρόσωπο του Ιησού, για το έργο Του, για την προέλευσή Του, για την αξιοπιστία των λόγων Του, για την καλοσύνη Του στη ζωή σου, σε καταλαβαίνω απόλυτα.
Μην εγκαταλείψεις, μη ρίξεις μαύρη πέτρα πίσω σου. Δεν θα σε βγάλει πουθενά. Μέσα στον λαβύρινθο των ερωτημάτων σου ο Ιησούς περπατάει μαζί σου. Ξέρει τι σκέφτεσαι, ξέρει τι σε βασανίζει! Είναι εκεί! Άκου τι έχει να σου πει ακόμα και αν δεν σου λέει αυτό που θέλεις να ακούσεις! Η αλήθεια μπορεί να βρίσκεται κάτω από τη μύτη σου, αλλά εσύ να μην μπορείς να τη δεις, να μη θέλεις να τη δεις, να μη σε συμφέρει να τη δεις.
Να είσαι ειλικρινής μαζί Του και με τα αδέλφια σου. Μην προσποιείσαι ότι πιστεύεις κάτι που ξέρεις ότι μέσα σου δεν το πιστεύεις. Μην κρύβεσαι πίσω από τις αμφιβολίες σου, αντιμετώπισέ τες. Εξέτασε προσεκτικά τα δεδομένα της Ανάστασης. Δες προσεκτικά όλα αυτά που δεν μπορούσα εγώ να δω και δες επίσης το γεγονός ότι εμείς οι έντεκα φοβισμένοι μαθητές, κλειδωμένοι μέσα σε ένα δωμάτιο, στο τέλος δώσαμε και τη ζωή μας γι’ αυτό το μήνυμα της Ανάστασης! Ο Ιησούς είναι αναστημένος!
Τέλος, θέλω να σου πω και κάτι ακόμα, ίσως το πιο σημαντικό. Ο Ιησούς είπε ότι είσαι ευλογημένος, γιατί πιστεύεις σ’ Εκείνον, ενώ δεν Τον είδες με τα μάτια σου, ενώ εγώ πίστεψα, επειδή Τον είδα! Αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο θαύμα. Αδιάφοροι άνθρωποι να στρέφονται στον Θεό, επειδή ο Ίδιος ο Θεός διά του Πνεύματός Του και διά του Λόγου Του τους πείθει. Μην καυχηθείς ποτέ στον εαυτό σου παρά μονάχα στον Χριστό!
