Γυρίζουμε στην Παραλία της Γαλιλαίας, θα ασχοληθούμε με την πιο σπουδαία κίνηση που έκανε ο Χριστός (Ματθαίος 4), όταν ήταν εδώ στη γη, να καλέσει τέσσερις από τους μαθητές Του στη συγκεκριμένη παραλία: τον Ανδρέα, τον Σίμωνα Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον αδελφό του τον Ιωάννη, τους γιους του Ζεβεδαίου. Ήταν ψαράδες και είχαν βγει από τα καΐκια τους κι έπλεναν τα δίχτυα τους, όταν τους κάλεσε ο Ιησούς. Τους άλλους μαθητές τούς κάλεσε κάτω από διαφορετικές συνθήκες.
Ο Dietrich Bonhöffer είναι γνωστός από τη δράση του, αλλά και το μαρτύριό του, μόλις το 1945, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί. Γερμανός Θεολόγος και Ποιμένας μιας από τις λίγες εκκλησίες που αντιτάχθηκαν στον ναζισμό και μαρτύρησε γι’ αυτό. Εκτελέστηκε με απαγχονισμό δύο μόλις εβδομάδες πριν από τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Ανάμεσα στα πολλά βιβλία που είχε γράψει ο μεγάλος αυτός εργάτης του Θεού, ξεχωρίζει ένα, με τίτλο «Το Κόστος της Μαθητείας». Σ’ αυτό το βιβλίο επινόησε τον όρο «φτηνή Χάρη» και είπε πως αυτός είναι ο θανάσιμος εχθρός της εκκλησίας (Bonhöffer, The Cost of Discipleship, σελ. 43). Φτηνή Χάρη είναι: Χάρη χωρίς κόστος, κήρυγμα συγχώρησης χωρίς μετάνοια, χάρη χωρίς μαθητεία. Και συνεχίζει ο συγγραφέας με το τι είναι ακριβή Χάρη. Και λέει πως αυτή είναι: Ο κρυμμένος θησαυρός σ’ ένα χωράφι, που κάποιος πάει και πουλάει ό,τι έχει και δεν έχει για ν’ αγοράσει εκείνο το χωράφι. Το τεράστιο, πανάκριβο μαργαριτάρι που ένας έμπορος πάει και πουλάει όλα του τα υπάρχοντα, για να το αγοράσει. Ο μεγάλος αυτός θησαυρός είναι η βασιλεία των ουρανών. Η Χάρη που κάνει κάποιον να θέλει να βγάλει το μάτι του ή να κόψει το χέρι του, αν αυτά τον σκανδαλίζουν. Η πρόσκληση του Χριστού που κάνει έναν άνθρωπο να αφήνει όλα του τα υπάρχοντα και ν’ ακολουθεί τον Ιησού (Bonhöffer, σελ. 30-31).
Ρίχνοντας μια ματιά στην ομάδα των δώδεκα μαθητών, συμπεραίνουμε πως ο Χριστός καλεί μαθητές από κάθε κοινωνική τάξη κι από όλα τα επαγγέλματα. Δεν κοιτάει πού μεγάλωσε κανείς, πώς έζησε μέχρι τώρα, πόσα λεφτά έχει ή πόσο αμαρτωλός είναι – ο Ιησούς καλεί τους πάντες να γίνουν μαθητές Του.
Ανεξάρτητα από το ποιο είναι το παρελθόν μας, ο Χριστός μάς καλεί να αφήσουμε την παλιά μας ζωή, να Τον ακολουθήσουμε ως Κύριο και αρχηγό μας, να Τον αφήσουμε να μας αλλάξει και να μας μεταμορφώσει στη δική Του εικόνα και, τέλος, να μας στείλει να κάνουμε κι εμείς άλλους μαθητές.
Έτσι, στην πρόσκληση που απηύθυνε σ’ εκείνους τους μαθητές «Ακολουθήστε με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων», διακρίνουμε τέσσερα βήματα που μας ζητάει ο Θεός να κάνουμε, αν θέλουμε να γίνουμε μαθητές του Χριστού.
1. Ο Χριστός καλεί μαθητές με τον Λόγο Του
Περνούσε και τους απηύθυνε την πρόσκλησή Του. Δεν πήγαν εκείνοι οι ψαράδες στον Ιησού. Πήγε Εκείνος εκεί που έμεναν και δούλευαν και τους προσκάλεσε να γίνουν μαθητές Του. Αν το πάρουμε αυτό σαν μια εικόνα, σήμερα με το φως όλης της Καινής Διαθήκης, ξέρουμε ότι αυτή η ανταπόκριση είναι η αναγέννηση που ζητάει ο Χριστός. Αν δεν γεννηθεί κανείς ξανά, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού. Πώς γίνεται αυτή η αναγέννηση; Με μετάνοια και πίστη στον Χριστό. Εκείνοι οι ψαράδες πίστεψαν στον Χριστό και Τον ακολούθησαν, αφήνοντας όλη την παλιά ζωή τους, αλλάζοντας ζωή.
Αυτό σημαίνει ότι άφησαν το παρελθόν τους. Άφησαν τα δίχτυα τους κι ακολούθησαν τον Χριστό. Πιο συγκεκριμένα, ο Αντρέας, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης άφησαν τις επικερδείς επιχειρήσεις τους, της εκμετάλλευσης του ενάλιου πλούτου της Γαλιλαίας.
Εξάλλου, ο Βαρθολομαίος πιθανότατα άφησε τα χωράφια του – ήταν αγρότης. Ο Ιούδας κι ο μικρότερος αδελφός του Ιάκωβος άφησαν τις έντονες και βίαιες εθνικιστικές αντιλήψεις τους. Ο Ματθαίος άφησε το τελωνείο του. Ο Φίλιππος άφησε κι αυτός τα δίχτυα του και το καΐκι του. Ο Σίμων ο Ζηλωτής άφησε τις επαναστατικές του απόψεις και το μίσος του για τους Ρωμαίους. Ο Θωμάς έπρεπε ν’ αφήσει όλο του τον πεσιμισμό στην άκρη μπροστά στην πρόσκληση του Χριστού. Για τον Ματθία δεν ξέρουμε τίποτε, πέρα από το ότι ήταν ήδη ένας από τους πολλούς άλλους μαθητές, όταν εκλέχθηκε στη θέση του Ιούδα του Ισκαριώτη. Τέλος, ο Παύλος άφησε τη ζωή του ως Φαρισαίος κι ακολούθησε τον Χριστό. Πέντε ψαράδες, ένας αγρότης, δύο εθνικιστές, ένας Ζηλωτής, ένας δύσπιστος πεσιμιστής, ένας όψιμος που δεν γνωρίζουμε γι’ αυτόν και ένας πρώην Φαρισαίος αποτέλεσαν την ομάδα των πρώτων μαθητών του Χριστού.
Νιώθουμε εμείς άραγε έτσι ως μαθητές του Χριστού; Τι έχουμε αφήσει για τον Χριστό; Μετά το πρώτο αυτό βήμα της ανταπόκρισης και της πρόθυμης απάρνησης του παρελθόντος μας, έχουμε ένα δεύτερο βήμα:
2. Ο Χριστός οδηγεί τους Μαθητές – κι εκείνοι ακολουθούν
Εδώ πρέπει να κάνουμε μια καθοριστική διάκριση: Άλλο πράγμα να είναι κανείς οπαδός, ακόλουθος του Χριστού και άλλο θαυμαστής Του. Όλοι αυτοί που φωνάζουν στα γήπεδα ή χειροκροτούν τους ηθοποιούς, τους πολιτικούς και τις διάφορες άλλες διασημότητες δεν είναι οπαδοί τους, είναι θαυμαστές τους. Οι θαυμαστές δεν έχουν την παραμικρή προσωπική σχέση με το είδωλό τους. Το θαυμάζουν, το χειροκροτούν, μπορούν να έχουν και την αφίσα του στο δωμάτιό τους, αλλά μέχρι εκεί.
Οι συνειδητοί οπαδοί, π.χ. ενός κόμματος, οργανώνονται σ’ αυτό, προσφέρουν τον χρόνο τους, τη φαιά ουσία τους, τα χρήματά τους και όλες τους τις δυνάμεις για να πάει το κόμμα μπροστά. Δεν θαυμάζουν απλώς, δεν ψηφίζουν μία φορά κάθε 4 χρόνια. Όλο το διάστημα και κάθε μέρα μάχονται για το κόμμα τους κι ακολουθούν τον αρχηγό σε ό,τι τους πει.
Τέτοιοι είναι οι οπαδοί του Χριστού. Ακούν τη φωνή Του και Τον ακολουθούν. Έχουμε εμείς προσωπική σχέση με τον Χριστό; Μας μιλάει; Του μιλάμε; Μήπως απλώς μαθαίνουμε γι’ αυτόν και Τον θαυμάζουμε;
3. Ο Χριστός μεταμορφώνει τους μαθητές Του – γίνονται όμοιοι με Αυτόν
Όταν τους κάλεσε ο Χριστός, στην παραλία της Γαλιλαίας, τους είπε: «θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων». Ο Χριστός, όταν αρχίσουμε την πορεία μας μαζί Του, μας μεταμορφώνει στη δική Του μορφή. Ο Παύλος το τονίζει πολύ αυτό στις Επιστολές του, ίσως παίρνοντας πρότυπο τη δική του εμπειρία στον δρόμο της Δαμασκού: «…όσους κάλεσε ο Θεός σύμφωνα με το λυτρωτικό του σχέδιο, τους προόρισε να γίνουν όμοιοι με τον Υιό του…» (Ρωμ 8:28-29). «Όταν κάποιος ανήκει στο Χριστό είναι μια καινούρια δημιουργία. Τα παλιά πέρασαν· όλα έχουν γίνει καινούργια» (Β΄ Κορ 5:17). «Να πετάξετε από πάνω σας τον παλιό εαυτό σας […] Να ανανεωθείτε σ’ όλο το πνευματικό σας βάθος. Να ντυθείτε τον καινούριο άνθρωπο…» (Εφ 4:22-24).
Ο Χριστός μεταμορφώνει την καρδιά μας και τον νου μας, έτσι που να μπορούμε να βλέπουμε τις χαμένες ψυχές γύρω μας με τα δικά Του μάτια. Γινόμαστε τα χέρια Του και τα πόδια Του στον κόσμο. Μας αλλάζει και μας μαθαίνει να Τον ομολογούμε ανάμεσα στους ανθρώπους. Τέλος, μας αλλάζει σε άτομα που ακούν τις εντολές Του και υπακούν με αγάπη και χαρά σ’ αυτές. «Αν με αγαπάτε», είπε στους μαθητές Του, «τηρήστε τις εντολές μου» (Ιω 14:15). Και αλλού: «Θα μείνετε πιστοί στην αγάπη μου, αν τηρήσετε τις εντολές μου…» (Ιω 15:14).
Η μαθητεία δεν είναι απλώς πληροφορίες να τις αποστηθίσουμε, αλλά ζωή να τη ζήσουμε. Πώς θα ήταν άραγε η ζωή μας, αν ακολουθούσαμε πιστά τις εντολές του Χριστού; Πώς θα ήταν η οικογένειά μας, αν ακολουθούσαμε πιστά τις εντολές Του; Πώς θα ήταν οι σχέσεις μας, αν ακολουθούσαμε πιστά τις εντολές Του; Πώς θα ήταν η εκκλησία μας, αν ακολουθούσαμε πιστά τις εντολές Του; Και η μεγαλύτερη εντολή είναι: «Ν’ αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου με όλη την καρδιά σου, μ’ όλη την ψυχή σου και μ’ όλο τον νου σου […] Δεύτερη, εξίσου σπουδαία με αυτήν: ν’ αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου» (Μτ 22:36-40). Τέλος,
4. Ο Χριστός αποστέλλει τους μαθητές Του – τους αναθέτει μια αποστολή
Όταν αποχωριζόμαστε κάποιον, ιδίως για μεγάλο χρονικό διάστημα, θέλουμε να του αφήσουμε έναν λόγο, μια κουβέντα, που να τη θυμάται για πολύν καιρό και – αν είναι δυνατόν – να του σφραγίσει τη ζωή. Ο Ματθαίος μάς διασώζει τα τελευταία λόγια του Χριστού, τη «Μεγάλη Αποστολή», λίγο πριν αφήσει τους μαθητές Του για τον ουρανό: «Πηγαίνετε και κάνετε μαθητές μου όλα τα έθνη, βαφτίζοντάς τους στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, και διδάξτε τους να τηρούν όλες τις εντολές που σας έδωσα. Κι εγώ θα είμαι μαζί σας πάντα, ως τη συντέλεια του κόσμου» (Μτ 28:19).
Κάτι ανάλογο διαβάζουμε και στα: Ιω 15:16∙ 20:21∙ 21:15-20∙ Μκ 16:15.
Τέλος, στις Πράξεις 1:8 διαβάζουμε την υπόσχεσή Του, ότι αυτή την εντολή δε θα την εφαρμόσουμε με τη δική μας δύναμη, αλλά με τη δύναμη του Πνεύματος που θα έστελνε Εκείνος: «Θα λάβετε δύναμη όταν θα ’ρθει το Άγιο Πνεύμα σ’ εσάς, και θα γίνετε μάρτυρες δικοί μου, στην Ιερουσαλήμ, σε όλη την Ιουδαία και στη Σαμάρεια και ως τα πέρατα της γης».
Με αυτή τη δύναμη μπόρεσε ο Πέτρος κι έκανε το πρώτο κήρυγμα του ευαγγελίου τη μέρα της Πεντηκοστής, οι μαθητές και οι πρώτοι Χριστιανοί άντεξαν στους διωγμούς και έφεραν το μήνυμα του ευαγγελίου σε όλο τον κόσμο.
Έχουμε αποδεχτεί την πρόσκληση του Χριστού; Πώς είναι η ζωή μας; Τον ακολουθούμε πιστά ή απλώς Τον θαυμάζουμε, και κατά τα άλλα ζούμε τη δική μας ζωή; Έχουμε αλλάξει με τον καιρό, καθώς ακολουθούμε τον Χριστό; Έχουμε προοδεύσει μαζί Του; Πόσο Του μοιάζουμε; Πόσο διαδίδουμε το μήνυμα της χάρης του Θεού; Πόσο μας έχει κοστίσει εμάς η Χάρη του Θεού;
