(γράφω όπως όταν κηρύττω και με έντονο το προσωπικό στοιχείο)
Αγαπητοί αναγνώστες,
ένα κυρίαρχο θέμα στη διάρκεια της διακονίας μου και μια συνεχιζόμενη αγωνιώδης κραυγή στην προσευχή μου ήταν και παραμένει για την αναζωπύρωση και τη μαρτυρία της Εκκλησίας. Η πεποίθησή μου, ότι η μεγαλύτερη ανάγκη του κόσμου σήμερα είναι μια αναζωπυρωμένη Εκκλησία, όχι μόνο δεν έχει αλλάξει διόλου, αλλά έχει γίνει ακόμη πιο ισχυρή και διακαής. Μου δίνει ιδιαίτερη ικανοποίηση το γεγονός ότι η ίδια βεβαιότητα μορφώνεται στις καρδιές αρκετών παιδιών του Θεού μέσα στις τοπικές εκκλησίες διαφόρων δογματικών αποχρώσεων στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Υπάρχει μια αυξανόμενη αίσθηση ανικανοποίητου με την υπάρχουσα κατάσταση, με τη μέση οδό στην οποία ταξιδεύει η Εκκλησία, με την πνευματική νωθρότητα, τη στειρότητα και την ακαρπία που τη χαρακτηρίζουν.
Η αναζωπύρωση, για την οποία μιλάμε, είναι μια εμπειρία στη ζωή της εκκλησίας, όταν το Άγιο Πνεύμα κάνει ένα ξεχωριστό έργο με το οποίο δεν είμαστε εξοικειωμένοι. Κάνει αυτό το έργο πρωταρχικά ανάμεσα στα μέλη της εκκλησίας. Μιλάμε για την αναζωογόνηση των πιστών. Το Άγιο Πνεύμα δεν θα αναζωογονήσει κάτι που ποτέ δεν είχε ζωή· έτσι η αναζωπύρωση είναι εξ ορισμού πρώτα απ’ όλα ένα ξαναζωντάνεμα και μια αφύπνιση των ληθαργικών, κοιμώμενων και σχεδόν ετοιμοθάνατων μελών της εκκλησίας. Σημαίνει την ανανέωση της αποθνήσκουσας συναίσθησης της εγγύτητας και της αγιότητας του Θεού, την αναθέρμανση της μαραμένης αγάπης μας για τον Κύριο Ιησού Χριστό, το ξύπνημα της χαλαρής υπακοής μας στην καθοδηγητική δύναμη του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας.
Ξαφνικά η δύναμη του Πνεύματος έρχεται επάνω στους πιστούς και οδηγούνται σε μια νέα και πιο βαθιά αντίληψη των αληθειών του Λόγου του Θεού, που προηγουμένως δέχονταν διανοητικά. Ταπεινώνονται και ελέγχονται για την αμαρτία και φοβούνται για τον εαυτό τους. Πολλοί από αυτούς αισθάνονται ότι ποτέ δεν έγιναν παιδιά του Θεού διά της αναγεννήσεως και τότε οδηγούνται να δουν τη μεγάλη σωτηρία του Θεού σ’ όλη της τη δόξα και να αισθανθούν τη δύναμή της. Ως αποτέλεσμα της αναζωογόνησης και του ξαναζωντανέματος αρχίζουν να προσεύχονται. Νέα δύναμη μεταδίδεται στο κήρυγμα των ποιμένων και στη μαρτυρία των πιστών, με αποτέλεσμα μεγάλοι αριθμοί προσώπων, που ήταν πριν στις παρυφές της εκκλησίας και έξω απ’ αυτήν, να επιστρέφουν στον Χριστό και να οδηγούνται μέσα στην εκκλησία και να δραστηριοποιούνται μέσα στην κοινωνία.
Αγαπητοί μου, στην καταγεγραμμένη ιστορία της Εκκλησίας (απ’ όσο γνωρίζω) δεν έχει υπάρξει ποτέ μια δυνατή έκχυση του Αγίου Πνεύματος, που αναζωπύρωσε την εκκλησία, που δεν άρχισε με τις επίμονες υπερισχύουσες, ακαταμάχητες (Γεν. λβ΄26-28) προσευχές απελπισμένων ανθρώπων. Η αναζωπύρωση ποτέ δεν ήρθε, επειδή κάποιοι άνθρωποι την προγραμμάτισαν στο ημερολόγιό τους. Ήρθε, επειδή ο Θεός την τοποθέτησε στις καρδιές τους, με συνέπεια να καμφθούν τα γόνατά τους και να αληθεύσει αυτό που κάποιος είπε: «Η εκκλησία πρέπει να μάθει να ζει σε γονατιστή στάση, γιατί για να προσευχηθεί για αναζωπύρωση, πρέπει πρώτα να υπάρξει αναζωπύρωση προσευχής».
Η κάμψη των γονάτων με πάει πίσω στον Οκτώβριο του 2016, όταν συμμετείχα σε ένα Παγκόσμιο Συνέδριο Προσευχής Ηγετών στη Σεούλ της Νότιας Κορέας, όπου ο Κύριος με δίδαξε εκ νέου τη σπουδαιότητα και την ανάγκη της προσευχής και μου λύγισε τα γόνατα, αφήνοντας επάνω μου ανεξίτηλα σημάδια. Δεν μου άφησε άλλη επιλογή, παρά να κράζω στον Θεό συνεπαρμένος από το κάλλος του προσώπου Του, συνειδητοποιώντας και βιώνοντας αυτό που ομολογούσα τόσα χρόνια, «ουχί διά δυνάμεως, ουδέ διά ισχύος, αλλά διά του Πνεύματός μου, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων».
Τότε έγραφα: «Εμπειρία ταπείνωσης, συντριβής, αναγνώρισης. Να φθάνεις στο τέλος του εαυτού σου και στο σημείο της μη επιστροφής είναι ό,τι πιο συνταρακτικό μπορεί να σου συμβεί. Να σε ρωτούν «πώς πέρασες στη Ν. Κορέα;» και να απαντάς, «ένδοξα!» και όμως να είσαι γονατιστός. Να ακούς, να λαχταράς, να προσμένεις. Να ζητάς από τον Θεό να εκχέει στον λαό Του «πνεύμα χάριτος και ικεσιών». Να παίρνεις τη θέση σου δίπλα σ’ Αυτόν που «ζει πάντοτε για να μεσιτεύει». Να σε συνεπαίρνει και να σε αφυπνίζει η συνειδητοποίηση ότι ο Ιησούς έκανε στους μαθητές Του μόνο μία ερώτηση που συνδέεται συγκεκριμένα με το ζήτημα της προσευχής.
Στη διάρκεια της συγκλονιστικής εμπειρίας Του στον κήπο της Γεθσημανή, ο Ιησούς πλησίασε τους κοιμώμενους μαθητές Του και μιλώντας πρώτα στον Πέτρο, του είπε: «Ούτω δεν ηδυνήθητε μία ώρα να αγρυπνήσετε μετ’ εμού;» Να φθάνεις να πιστεύεις και να βιώνεις ως άνθρωπος του Θεού ότι η προσευχή (αν θέλετε ονομάστε την μεσιτική προσευχή) δεν είναι λιγότερο σημαντική από το κήρυγμα και τη λατρεία. Να σε φέρνει ο Θεός στο σημείο να λες με τους αποστόλους: «Ημείς θέλομεν εμμένει (προσκαρτερήσομεν) εν τη προσευχή και τη διακονία του λόγου» (μ’ αυτή τη σειρά;) Να αντιλαμβάνεσαι ότι χωρίς προσευχή (ή με λίγη προσευχή) κάθε προσπάθεια πάει χαμένη, επειδή αφήνει τον Θεό έξω από την εικόνα.
Να χαράζεται επάνω σου, όπως ποτέ πριν στο παρελθόν, η αλήθεια και η βεβαιότητα ότι η προσευχή απελευθερώνει ευλογία, αλλάζει ζωές, οικοδομεί εκκλησίες, επιτίθεται στον διάβολο και φέρνει αναζωπύρωση σε κοινωνίες και σε έθνη. Να προσεύχεσαι, «γεννηθήτω το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης» και να καταλαβαίνεις ότι οι προσευχές σου και οι προσευχές της εκκλησίας έχουν ουσιαστικό ρόλο στην πραγματοποίηση των αιώνιων βουλών και σκοπών του Θεού. Εκπληκτικό!
Με κάποιον παράξενο και ακατανόητο σ’ εμάς τρόπο, ο αναλλοίωτος, κυρίαρχος Θεός, με έναν προαιώνια καθορισμένο σκοπό για τα δημιουργήματά Του, προτρέπει τη συμμετοχή μας, με την προσευχή, στη διαμόρφωση της ιστορίας. Όπως έγραψε ο Spurgeon, «η προσευχή είναι το λεπτό νεύρο που κινεί τους μυς της Παντοδυναμίας». Επαναστατικό! Ο κυρίαρχος Θεός στον θρόνο Του, που έχει σχεδιάσει όλα τα πράγματα από την αρχή μέχρι το τέλος, να έχει ρυθμίσει το σχέδιό Του με τέτοιον τρόπο, ώστε οι προσευχές των παιδιών Του να είναι ένα από τα βασικά μέσα που Αυτός χρησιμοποιεί, για να επιτύχει τον τελικό Του σκοπό. «Γι’ αυτό κάμπτω τα γόνατά μου».
Αγαπητοί μου, η πρόθεση της καρδιάς του Κυρίου είναι να δίνει και ο σκοπός Του είναι κυρίαρχος και ελεύθερος· είναι η αυθόρμητη κίνηση του σπλαχνικού και γεμάτου αγάπη θελήματός Του. Όμως στην εκτέλεση της κυριαρχίας Του και της καλοσύνης Του, τοποθετεί (παρεμβάλλει) την προσευχή του λαού Του ως το κανάλι μέσω του οποίου η χάρη Του θα έρθει. Έτσι, όταν προσευχόμαστε σύμφωνα με τις υποσχέσεις του Θεού στον Λόγο Του, ζητώντας να κάνει το θέλημά Του, ώστε το όνομά Του να αγιασθεί και να δοξασθεί, η προσευχή απελευθερώνει εκείνες τις ευλογίες που Αυτός έχει φυλαγμένες για μας. Αυτός εσκεμμένα μας έβαλε στη θέση στην οποία εμείς αισθανόμαστε την ανάγκη να προσευχηθούμε, ώστε να λάβουμε αυτά που η αγάπη Του προετοίμασε για μας.
Σήμερα, μετά από 39 χρόνια στην «επίσημη» διακονία της Εκκλησίας και 4 χρόνια στην «ανεπίσημη» (ως συνταξιούχος, τι όρος κι αυτός!) συνεχίζω να κράζω σ’ Αυτόν για μια φρέσκια επίσκεψη του Πνεύματός Του στη ζωή και τη διακονία της εκκλησίας, αν και γεύθηκα την πατρική Του αγάπη και τη γλυκύτητα του ελέους Του να πλημμυρίζει την καρδιά μου, αν και έλαβα απαντήσεις σε προσευχές μου και είδα τον Θεό να ενεργεί σε πολλές καταστάσεις και να με ενθαρρύνει στη ζωή της πίστης, εντούτοις αισθάνομαι ότι τα πράγματα κινούνται με αργότερους ρυθμούς απ’ αυτούς που πρόσμενα, κάτι που με κάνει να κράζω με ολοένα και μεγαλύτερο πάθος και μαζί με τον Δανιήλ να λέω: «Κύριε, εισάκουσον· Κύριε, συγχώρησον· Κύριε, ακροάσθητι, και κάμε· μη χρονίσεις, ένεκεν σου, Θεέ μου» (θ’ 19).
Πονάω στη σκέψη ότι η ζωή μου μπορεί να φύγει χωρίς να δω τον Θεό να ενεργεί με δύναμη επάνω σ’ εμένα και τη διακονία της εκκλησίας. Δεν θα ήθελα να κολυμπάω όρθιος σ’ όλη τη διάρκεια της διακονίας μου (όση απόμεινε) ούτε να προχωράω με βήμα «σημειωτόν», χωρίς να σημειώνω ουσιαστική πρόοδο, παραμένοντας μονίμως σε μια στάση αναμονής, συνεχίζοντας να κηρύττω για τη δύναμη του Λόγου και του Πνεύματος του Θεού χωρίς ποτέ να τη βλέπω. Θέλω να παύσω να καυχιέμαι σ’ αυτό που ο Θεός έκανε κάποτε στο παρελθόν σε κάποια αναζωπύρωση κάπου στον κόσμο ή απλά άλλες φορές να εκφράζομαι με πάθος και να προβλέπω, επειδή την ποθώ, μια τωρινή έκχυση του Πνεύματος του Θεού στην Ελλάδα.
Λαχταρώ και κράζω στον Θεό ν’ αλλάξει τα πάντα – εμένα, την εκκλησία, την έλλειψη πάθους για τη σωτηρία των ανθρώπων, την προσευχή μας. Αποστρέφομαι τη σκέψη να αρκεστώ στο να συνεχίσω απλά να κάνω κηρύγματα, να συμμετέχω σε λατρευτικές συνάξεις και να τελώ τελετές. Η επιθυμία μου είναι ο Θεός να περάσει μέσα από τη ζωή μου και τη διακονία μου, και δε θα παύσω να κράζω: «Είθε να έσχιζες τους ουρανούς και να κατέβαινες, Κύριε».
Συνειδητοποιώ ολοένα και περισσότερο την εκπληκτική αλήθεια ότι ο Θεός ελκύεται από την αδυναμία. Δεν μπορεί να «αντισταθεί» σ’ εκείνους που Τον χρειάζονται. Η αδυναμία μας, στην πραγματικότητα, κάνει χώρο για τη δύναμή Του. Αισθάνομαι σαν ο Θεός να λέει ότι η πείνα μου γι’ Αυτόν θα ικανοποιηθεί και η μεταμορφωτική – αναζωογονητική Του δύναμη θα ξεχυθεί στον τόπο μας, καθώς και εφόσον εμείς ως Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία και οι άλλες εκκλησίες στην Ελλάδα, Τον επικαλεστούμε με θερμή, ακατάπαυστη και επίμονη προσευχή.
Αγαπητοί μου, η συμπροσευχή θα γίνει το βαρόμετρο της εκκλησίας. Το τι συμβαίνει το βράδυ της συμπροσευχής θα είναι το κριτήριο με το οποίο θα μπορούμε να κρίνουμε την επιτυχία ή την αποτυχία της εκκλησίας, επειδή η συμπροσευχή θα είναι το μέτρο σύμφωνα με το οποίο θα μας ευλογήσει ο Θεός.
Αυτό επιβεβαιώνει με τον πιο σαφή τρόπο το εξής περιστατικό: Πέντε νεαροί φοιτητές Θεολογικής Σχολής περνούσαν μια Κυριακή στο Λονδίνο, έτσι πήγαν ν’ ακούσουν τον φημισμένο ιεροκήρυκα C. H. Spurgeon. Ενώ περίμεναν ν’ ανοίξουν οι πόρτες της εκκλησίας, ένας άνθρωπος τους υποδέχθηκε, ο οποίος τους είπε: «Κύριοι, ελάτε να σας ξεναγήσω. Θα θέλατε να δείτε πρώτα τις εγκαταστάσεις θέρμανσης της εκκλησίας;» Δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα, επειδή ήταν μια ζεστή μέρα του Ιουλίου. Αλλά δεν ήθελαν να προσβάλουν τον άγνωστο κύριο, έτσι δέχθηκαν. Τους οδήγησε στο κάτω πάτωμα από μια πλατιά σκάλα, άνοιξε μια πόρτα ήσυχα και τους είπε ψιθυριστά: «Εδώ είναι οι εγκαταστάσεις θέρμανσης». Έκπληκτοι οι φοιτητές είδαν 700 ανθρώπους γονατιστούς να προσεύχονται, ζητώντας την ευλογία του Θεού στη λατρεία που σύντομα θα άρχιζε στον χώρο της λατρείας επάνω. Κλείνοντας την πόρτα αθόρυβα, ο κύριος τους συστήθηκε τότε. Δεν ήταν άλλος από τον Charles Spurgeon. Να πού οφειλόταν η τεράστια απήχηση της διακονίας αυτού του ανθρώπου και του εκκλησιάσματός του.
Ο ίδιος ο Spurgeon έγραψε: «Σωστά λέγεται ότι ʺη αίτηση είναι ο κανόνας της Βασιλείαςʺ. Είναι ένας κανόνας που ποτέ δεν θα αλλάξει σε κανενός την περίπτωση. Εάν ο εξαίσιος και τέλειος Υιός του Θεού δεν μπορεί να εξαιρεθεί από τον κανόνα της αίτησης για να λάβει, εσείς κι εγώ δεν μπορούμε να περιμένουμε να πρέπει ο κανόνας να μετριασθεί για χάρη μας.
Ο Θεός θα ευλογήσει τον Ηλία και θα στείλει βροχή στον Ισραήλ, αλλά ο Ηλίας πρέπει να προσευχηθεί γι’ αυτό. Εάν το εκλεκτό έθνος θα ευημερήσει, ο Σαμουήλ πρέπει να κάνει έκκληση γι’ αυτό. Εάν οι Εβραίοι θα απελευθερωθούν, ο Δανιήλ πρέπει να μεσιτεύσει γι’ αυτό. Ο Θεός θα ευλογήσει τον Παύλο, και τα έθνη θα μεταστραφούν διαμέσου αυτού, αλλά ο Παύλος πρέπει να προσευχηθεί. Κι αυτός προσευχόταν, προσευχόταν αδιάλειπτα. Οι επιστολές του δείχνουν ότι δεν περίμενε τίποτα, εάν δεν έκανε αίτηση γι’ αυτό».
Φίλοι μου, εάν επικαλεστούμε τον Κύριο, Αυτός υπόσχεται στον Λόγο Του να απαντήσει, να ελκύσει τους χαμένους στον εαυτό Του και να εκχύσει το Πνεύμα Του επάνω στον λαό Του. Εάν δεν επικαλεστούμε τον Κύριο, Αυτός δεν μας υπόσχεται τίποτα – τίποτα απολύτως. Είναι τόσο απλό. Άσχετα από το τι κηρύττω ή τι ισχυρίζομαι ότι εμείς πιστεύουμε, το μέλλον της ευλογίας του Κυρίου επάνω μας εξαρτάται από το εάν προσκαρτερήσουμε στην προσευχή. «Δεν έχετε, επειδή δεν ζητείτε» (Ιακ. δ’ 2). «Επικαλού εμέ εν ημέρα θλίψεως, θέλω σε ελευθερώσει, και θέλεις με δοξάσει» (Ψαλμ. ν’ 15). Οι υποσχέσεις του Θεού δεν λειτουργούν αυτόματα. Προϋποθέτουν ότι εμείς θα σταθούμε μπροστά Του και θα τις επικαλεστούμε.
Το έδαφος θα έχει καλά προετοιμαστεί για τον ερχομό της αναζωπύρωσης, όταν υπάρχει λαχτάρα στις καρδιές του λαού του Θεού που εκφράζεται με ένθερμη, ακατάπαυστη προσευχή.
Στην πρώτη επίσκεψη του D.L. Moody στην Αγγλία το 1872, ο χρισμένος αυτός άνθρωπος του Θεού ένιωσε βαθιά θλίψη που κήρυξε την Κυριακή το πρωί μπροστά σ’ ένα νυσταλέο εκκλησίασμα. Μια γυναίκα εκεί έτρεξε στην κατάκοιτη αδερφή της για να της ανακοινώσει τα νέα, ότι ο κύριος Μούντυ της Αμερικής είχε κηρύξει. «Ξέρω τι σημαίνει αυτό!», είπε δυνατά η αδελφή της, Μαίρη-Αν. «Ο Θεός άκουσε τις προσευχές μου!» Έβγαλε κάτω από το μαξιλάρι της μια ξεθωριασμένη εφημερίδα με ένα δελτίο ειδήσεων για το έργο του Μούντυ στο Σικάγο, που την είχε παρακινήσει να προσεύχεται κάθε μέρα: «Κύριε, στείλε αυτόν τον άνθρωπο κάποια μέρα στην εκκλησία μας!» Οι δύο γυναίκες ξόδεψαν το υπόλοιπο της μέρας σε προσευχή. Εκείνο το βράδυ, όταν ο Μούντυ κήρυξε ξανά, η συνάθροιση φαινόταν ηλεκτρισμένη από την παρουσία του Θεού, και εντός ολίγων ημερών τετρακόσιοι άνθρωποι προστέθηκαν στην εκκλησία. ‘Όπως έγραψε ένας βιογράφος του Μούντυ, «ήταν τότε που η επίσκεψη στη Βρετανία βγήκε εκτός ελέγχου!»
Δύο προσευχόμενες γυναίκες – αυτό αρκεί! Πράγματι, ήταν ξανά δύο προσευχόμενες γυναίκες, 82 και 84 ετών, που ο Θεός χρησιμοποίησε για ν’ αρχίσει η θαυμαστή αναζωπύρωση στις Εβρίδες Νήσους στη Σκωτία τον Νοέμβριο του 1949 (σύμφωνα με τον Ντάνκαν Κάμπελ, έναν ευαγγελιστή της Πρεσβυτερικής Εκκλησίας, που αφηγείται τα γεγονότα, και τον οποίο ο Θεός χρησιμοποίησε για να εξαπλώσει τη φωτιά που είχε ήδη ανάψει). Συγκλονισμένες από την πνευματική κατάσταση στην περιφέρειά τους, άρχισαν να προσεύχονται ένθερμα. Τότε μια τακτική συμπροσευχή ξεκίνησε σε μια σιταποθήκη, ανάμεσα στα άχυρα, στην οποία εκατοντάδες θα ελκύονταν και μια δυνατή αναζωπύρωση θα ξεσπούσε.
Ο Δαβίδ Brainerd (1718-1747, το ημερολόγιό του έγινε ένα κλασικό πνευματικό εγκόλπιο που επηρέασε εκατοντάδες να γίνουν ιεραπόστολοι) είχε ένα άγιο πάθος για τη σωτηρία των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής. Αυτοί εναντιώνονταν στο Ευαγγέλιο και φοβόντουσαν και δεν εμπιστεύονταν τους λευκούς αποικιοκράτες. Αλλά ο Δαβίδ Brainerd πήγε στα δάση, όπου ζούσαν, και έκλαιγε και αγωνιζόταν στην προσευχή για μήνες. Συνεχώς διψούσε και ποθούσε για τη μεταστροφή τους στον Χριστό. Προσευχόταν επί ώρες με τέτοια ένταση, έως ότου έφτασε στο σημείο της εξάντλησης.
Ο Brainerd στην κυριολεξία κυριεύτηκε από άγια αγάπη και πάθος για τη σωτηρία των Ινδιάνων. «Εξέχεε την καρδιά του» και τη ζωή του, φυσικά και πνευματικά, για κείνους που αγαπούσε βαθιά. Έγραψε στο ημερολόγιό του στις 20 Ιουλίου του 1744: «Έχω τόσο πολύ επιθυμήσει ο Θεός ʺνα κάνει εις εαυτόν όνομα αιώνιονʺ (Ησαΐας ξγ΄12) μεταξύ των Ινδιάνων».
Για σχεδόν τρία χρόνια το έντονο πάθος του γι’ αυτούς συνέχισε. Ξανά και ξανά το ημερολόγιό του αναφέρει περιόδους «πάλης» στην προσευχή. Όλον τον καιρό συνέχιζε να εκχέει ενώπιον του Θεού την αγάπη του και τη ζωή του γι’ αυτούς. Μετά, ξαφνικά το Πνεύμα του Θεού ήρθε επάνω τους. Εκείνοι οι οποίοι λίγες μέρες πριν ζούσαν στην κραιπάλη και στα ειδωλολατρικά ξεφαντώματα, συμμετέχοντας σε άγριους πολεμικούς χορούς με ουρλιαχτά, ξαφνικά αυτοί οι δέσμιοι του Σατανά αιχμαλωτίστηκαν από έναν βαθύ έλεγχο του Αγίου Πνεύματος για τις αμαρτίες τους. Απ’ όλες τις κατευθύνσεις γέμισαν το σπίτι του Brainerd και τους χώρους γύρω απ’ αυτό και στέκονταν άφωνοι, καθώς κήρυττε σ’ αυτούς.
Πολλοί έπεσαν στο έδαφος σε μεγάλη αγωνία ψυχής, καθώς τώρα προσεύχονταν στον Χριστό, για τον Οποίο μιλούσε ο Brainerd. Ενώ ευαγγέλιζε προσωπικά μερικούς απ’ αυτούς, το Πνεύμα του Θεού ήρθε ξαφνικά, σαν να φυσούσε δυνατός άνεμος που θύμιζε τη μέρα της Πεντηκοστής. Άνθρωποι όλων των ηλικιών προσεύχονταν και έκραζαν στον Θεό για έλεος. Μέσα κι έξω από το σπίτι του οι Ινδιάνοι μετανοούσαν και προσεύχονταν για σωτηρία. Μερικοί αιχμαλωτίσθηκαν σε τέτοιο βαθμό από τον Θεό, που δεν μπορούσαν να σταθούν ή να περπατήσουν, και σωριάστηκαν μπροστά του. Ολόκληρες φυλές άρχισαν να διψούν και να λαχταρούν για τη σωτηρία.
Ποιο ήταν το μυστικό; Η ακαταμάχητη αγάπη για τις ψυχές τους, έκανε τον Brainerd να συνεχίζει να προσεύχεται, να κλαίει και να πονάει για όλους αυτούς τους Ινδιάνους που μέχρι τότε παρέμεναν εχθρικοί και αδιάφοροι. Εξακολουθούσε να εκχέει την ψυχή του με όση ικμάδα του είχε απομείνει εξαιτίας της φυματίωσής του, κράζοντας στον Θεό γι’ αυτούς, όταν ξαφνικά το Άγιο Πνεύμα ήρθε κατά κύματα με λυτρωτική δύναμη, συντρίβοντας τα δεσμά του Σατανά (έγραφα νωρίτερα ότι η προσευχή επιτίθεται στον διάβολο).
Φίλοι μου, ο Σατανάς δεν φοβάται τίποτα άλλο εκτός από την προσευχή. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης η εκκλησία που ξέπεσε ήταν γεμάτη με καλά έργα. Δραστηριότητες πολλαπλασιάζονται, ώστε η ώρα με τον Θεό να εκτοπισθεί και καινούργιες εκδηλώσεις προστίθενται, ώστε η προσευχή να μην έχει θέση στα προγράμματα. Ψυχές μπορούν να χαθούν στην εκτέλεση των καλών έργων, όπως φυσικά όταν κανείς περπατάει σε κακούς δρόμους. Το υπ’ αριθμόν ένα μέλημα του διαβόλου είναι να κρατήσει τους πιστούς μακριά από την προσευχή. Δεν φοβάται καθόλου τα κηρύγματα (και τις βιβλικές μελέτες) χωρίς προσευχή, το έργο χωρίς προσευχή, τη θρησκεία χωρίς προσευχή. Δεν δίνει σημασία στη δραστηριότητα χωρίς προσευχή, γελάει με τη σοφία μας, αλλά τρέμει όταν προσευχόμαστε.Καμιά ποσότητα δραστηριότητας στην υπηρεσία του Βασιλιά δεν μπορεί να αναπληρώσει την παραμέληση του ίδιου του Βασιλιά. Αλίμονο, πολλά παιδιά του Θεού έχουν θάψει την πνευματικότητά τους στον τάφο της δραστηριότητάς τους.
Ο συγγραφέας της προς Εβραίους Επιστολής ορίζει με ακρίβεια την πιο κύρια δραστηριότητα όλων των πιστών, όταν γράφει: «Ας πλησιάζωμεν λοιπόν μετά παρρησίας εις τον θρόνον της χάριτος, διά να λάβωμεν έλεος, και να εύρωμεν χάριν προς βοήθειαν εν καιρώ χρείας» (δ’ 16). Δεν λέει: «Ας έρθουμε στη βιβλική μελέτη». Εμείς στον χώρο μας και γενικότερα στις Ευαγγελικές εκκλησίες της πατρίδας μας, έχουμε κάνει τη βιβλική μελέτη το πιο σημαντικό συστατικό της εκκλησίας. Αλλά, αγαπητοί μου, οι ποιμένες που κάνουν πραγματικά τη δουλειά τους, βοηθούν τους ανθρώπους να έρθουν στον θρόνο της Χάριτος, εκεί όπου ο Θεός ενεργεί στις ζωές τους και διαμορφώνει την ανθρώπινη ιστορία. Αυτός είναι η πηγή της χάρης και του ελέους.
Ο Θεός θα ρωτήσει κάθε ποιμένα κι εμένα: «οδήγησες τους ανθρώπους εκεί που ήταν η δράση (και η μάχη)… στον θρόνο της Χάριτος; Εάν απλά τους ψυχαγώγησες, εάν απλά τους έλεγες αυτά που τους άρεσε ν’ ακούν και τους πρόσφερες μια θερμή αλλά θαμπή ώρα λατρείας, κρίμα σ’ εσένα. Παιδί μου Γιάννη, θάμπωσες τους ανθρώπους με την καπατσοσύνη σου και τα κηρύγματά σου ή τους έκανες να πεινάσουν για να εκζητήσουν το πρόσωπό μου;»
Αγαπητοί μου, εάν εσείς κι εγώ ζούμε και διακονούμε χωρίς προσευχή, εάν οι εκκλησίες μας δεν έχουν επιθυμία για την παρουσία του Θεού, ποτέ δεν θα πετύχουμε τον στόχο του Θεού για μας. Αυτός περιμένει τους ποιμένες και τα ποίμνια να πάρουμε τις υποσχέσεις Του στα σοβαρά και να πλησιάσουμε με παρρησία τον θρόνο της Χάριτος μαζί, ομοθυμαδόν. Εξαιτίας της σχέσης μας με τον Χριστό, υπάρχει θέση και για μας στην αίθουσα του θρόνου του Θεού. Διαβάστε μόνοι σας στην προς Εβραίους Επιστολή τα εδάφια: ζ’ 25,26· θ’ 12,24· ι’ 19-22· δ’ 14-16. Εάν εξακολουθείς να ρωτάς «πώς βρίσκουμε τον θρόνο της Χάριτος την ώρα της ανάγκης μας;», η απάντηση είναι: «ακολούθησε τις σταγόνες του αίματος». Ύστερα, έλα με όση παρρησία μπορείς, στα γόνατά σου. Αδελφέ μου, ο προσευχόμενος άνθρωπος είναι εκείνος που ο Ουρανός βλέπει με κηλίδες αίματος στα γόνατά του.
Αυτή ήταν η πίστη και το βίωμα του Hudson Taylor (πρωτοπόρου, γνωστού ιεραπόστολου στην Κίνα), ο οποίος ενθάρρυνε τον Καναδό ιεραπόστολο Jonathan Goforth, που διακόνησε στη Βορειοανατολική Κίνα από το 1887 μέχρι το 1934 και είδε τον Θεό να στέλνει θαυμαστές αναζωπυρώσεις. Του έγραψε: «Αδελφέ, εάν πρόκειται να κερδίσεις στον Χριστό την Μαντζουρία, πρέπει να προχωρήσεις στα γόνατα».
Αναθαρρώντας, μπορώ τώρα να συνεχίσω να ζω και να προχωράω στα γόνατα. Εισέρχομαι στην αίθουσα του θρόνου της Χάριτος. «Εν μέσω του θρόνου… Αρνίον ιστάμενον ως εσφαγμένον». Κοιτάζω ολόγυρα και βλέπω εσάς τους αδελφούς μου, «τους καρπούς του πόνου της ψυχής αυτού». Όλοι μας πλυμένοι με το αίμα του Αμνού του Θεού, «ως εκλεκτοί του Θεού άγιοι και ηγαπημένοι», βοούμε μαζί προς Αυτόν ημέρα και νύκτα. Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε; Μας στέλνει την υποσχόμενη ευλογία Του; «Καιρούς αναψυχής από της παρουσίας του Κυρίου». Η αλλαγή των εποχών έφθασε; Μετά την ακαρπία η καρποφορία, μετά τη στειρότητα η γονιμότητα, μετά την ατεκνία η τεκνογονία, μετά την ανομβρία η βροχή της ευλογίας. Ονειρεύομαι; Η φωνή Του ακούγεται: «Μη φοβού· χαίρε και εφραίνου· διότι ο Κύριος θέλει κάμει μεγαλεία. Μη τρομάζετε· διότι αι βοσκαί της ερήμου βλαστάνουσι»; Εκστατικός λατρεύω και προσκυνώ μαζί σας «τον ζώντα εις τους αιώνας των αιώνων». Προσκαρτερώντας.
Σχετικές περικοπές: Α΄Σαμ. ιβ΄ 23, Β΄Χρον. ζ΄14, Ψαλμ. πε΄6, Ησ. νθ΄ 16, Ιεζ. κβ΄ 30, Ωσηέ ι΄12, Αββ. γ΄ 2, Πραξ. α΄ 14· β΄1-4, Ιακ. ε΄ 16-18
