Ως πιστά, αναγεννημένα παιδιά του Θεού, έχουμε να αγωνιστούμε και εμείς όπως ο Παύλος «τον καλόν αγώνα», να τελειώσουμε «τον δρόμον» και να διατηρήσουμε «την πίστη». Για να φτάσουμε στο σημείο και εμείς να «υπερνικώμεν» μέσα στις όποιες αντιξοότητες της ζωής και στα «πεπυρωμένα βέλη του εχθρού της ψυχής μας», είναι ανάγκη να γνωρίζουμε και να βαδίζουμε στα τρία χρίσματα του Λόγου του Θεού που ο Κύριός μας τα συνένωσε με τον Εαυτό Του στην περίοδο της χάρης και μας τα προσφέρει και τα κάνει διαθέσιμα για το πνευματικό μας ταξίδι.
Είναι το χρίσμα το ιερατικό, το προφητικό και το βασιλικό. Χωρίς αυτά τα τρία χρίσματα είναι αδύνατον να «βασιλεύσουσιν εν ζωή» οι πιστοί του Κυρίου.
Από την Παλαιά Διαθήκη ακόμη οι μεγάλοι άνθρωποι της πίστης ξεκινώντας από τον πνευματικό μας πατέρα της πίστης, τον Αβραάμ, περπάτησαν και βίωσαν τα τρία αυτά χρίσματα.
Ας πάρουμε μαθήματα σε αυτή τη διάσταση από τον φίλο του Θεού, τον Αβραάμ. Βλέπουμε το ιερατικό χρίσμα στην όμορφη φράση : «ο δε Αβραάμ ίστατο έτι ενώπιον του Κυρίου»! Ο Αβραάμ μας συστήνει εδώ το ιερατικό χρίσμα, ένας άνθρωπος πίστης μπροστά στον Θεό τόσο για την δική του πνευματική πορεία όσο και για τη ζωή και την πορεία άλλων! Αυτό το «ίστατο έτι ενώπιον του Κυρίου» (Γεν. 18:22) τον είχε καταστήσει «φίλο Θεού» σε επίπεδο που ο Θεός να λέει, «θέλω κρύψει εγώ από του Αβραάμ ό,τι κάνω;» (Γεν 18:17)
Ο Θεός έρχεται να καταστρέψει τα Σόδομα και το συζητά πρώτα με τον φίλο Του! Αυτό γίνεται γιατί «το απόρρητο του Κυρίου είναι μετά των φοβουμένων Αυτόν» και υπόσχεται να «φανερώσει τη διαθήκη Του σε αυτούς»! Είναι συγκλονιστικά τα λόγια του Κυρίου για τον Αβραάμ : «….. επειδή γνωρίζω αυτόν!» (Γέν. 18:17)
Με βάση λοιπόν αυτό το «ο Αβραάμ ίστατο έτι ενώπιον του Κυρίου» ο «φίλος του Θεού» αρχίζει αυτό το ανεπανάληπτο πνευματικό «παζάρι» για να του αποκαλύψει ο Θεός το ασύλληπτο «δεν θέλω απολέσει αυτήν χάριν των δέκα»! Στο γνωστό αποτέλεσμα της διάσωσης του Λωτ («δίκαιος» προς αποφυγή!) υπάρχει η συγκλονιστική αναφορά του Λόγου του Θεού : «… ότε ο Θεός κατέστρεψε τας πόλεις της περιχώρου, ενεθυμήθη ο Θεός τον Αβραάμ και εξαπέστειλε τον Λωτ εκ μέσου της καταστροφής. (Γέν. 19 : 29) Αλλοίμονο στους σημερινούς «Λωτ» αν δεν υπάρχουν οι σύγχρονοι «Αβραάμ» ασκώντας το ιερατικό χρίσμα. Όταν με τη χάρη του Θεού παγιωθεί το ιερατικό χρίσμα και γίνει τρόπος ζωής, τότε ανοίγει τον δρόμο για το προφητικόχρίσμα. Ένα χρίσμα που, ενώ περιλαμβάνει όραση μελλοντικών ενεργειών του Θεού, στην κανονικότητα και στην καθημερινότητα αρκείται ένδοξα σε λόγους «προτροπής, οικοδομής και παρηγοριάς»! Όταν παγιωθεί το ιερατικό χρίσμα, τότε ο Θεός ανοίγει ένα πνευματικό αυτί μέσα στο αναγεννημένο μας πνεύμα που θα οδηγήσει σε «γλώσσα πεπαιδευμένων» για να ξέρουμε πώς να μιλάμε «λόγον εν καιρώ προς τον (όποιον) βεβαρυμένον»! (Ησαίας 54). Ας θυμηθούμε τον προφήτη Ηλία. Ξεκινά την πορεία του με το ιερατικό χρίσμα, με τη φράση πνευματικό «σήμα κατατεθέν» του : «Ζει Κύριος, έμπροσθεν του οποίου παρίσταμαι»! (Α΄Βασιλ. 17 : 1) Τότε στον χρόνο του Κυρίου «ήλθε ο Λόγος του Κυρίου προς αυτόν» πρώτα για οδηγία και κατεύθυνση και αργότερα και μάλιστα «μετά πολλάς ημέρας» με προφητική αποστολή και εξαγγελία: «… Θέλω δώσει βροχήν επί το πρόσωπον της γης!» (Α΄Βασιλ. 18:1)
Είχε προηγηθεί το «δεν θέλει είστε τα έτη ταύτα δρόσος και βροχή ειμή δια του λόγου του στόματός μου!» Ενώ είναι ο Θεός που έστειλε τη βροχή, ο Ηλίας λέει ότι αυτό θα γίνει με τον λόγο του δικού του στόματος! Τίνος λόγος ήταν τελικά; Του Θεού ή του Ηλία; Ήταν και του Θεού και του Ηλία! Το ιερατικό χρίσμα πάντοτε ακολουθείται από ζωή υπακοής, για να ανοίγει τον δρόμο στο προφητικό χρίσμα που θα μας φέρει στο ένδοξο βασιλικό χρίσμα, όπου θα έχουμε τη χαρά των απαντημένων προσευχών! Διαβάζουμε ξανά και ξανά τη φράση, «και έκαμε …και υπήγε και έκαμε κατά τον Λόγον του Κυρίου»! Όταν κάνουμε εμείς «κατά τον Λόγον του Κυρίου», τότε θα έρθει η ευλογημένη ώρα που ο Κύριος θα κάνει «κατά τον λόγον» μας! Θα προσευχόμαστε και εμείς γνήσια και δεν θα γίνεται βροχή και θα προσευχόμαστε και θα γίνεται βροχή, ενώ θα παραμένουμε άνθρωποι «ομοιοπαθείς» όπως ο Ηλίας.
Η φωτιά έπεσε αφού πρώτα ο Ηλίας «επιδιόρθωσε το θυσιαστήριο του Κυρίου, το κεκρημνισμένο»! (Α΄Βασιλ. 18:30) και «ωκοδόμησε τας λίθους». Πόσα «θυσιαστήρια» σήμερα είναι γκρεμισμένα (το ατομικό, το οικογενειακό και το εκκλησιαστικό). Δεν υπάρχει χρόνος για τον Θεό, νομίζουμε ότι μπορούμε εμείς να τα καταφέρουμε με τα δυνατά μας μυαλά, την τεχνολογία και τις μεθόδους μας και αγνοούμε ότι «χωρίς εμού ου δύναστε ποιείν ουδέν» και ότι «ουχί δια δυνάμεως ουδέ δια ισχύος αλλά δια του Πνεύματός μου λέγει Κύριος». Ναι, η φωτιά κατέβηκε, αλλά ας δούμε τι αναφέρει ο Ηλίας στην προσευχή του: «κατά τον Λόγον Σου έκαμα πάντα τα πράγματα» (Α΄Βασιλ. 36 : 1). Ο Ηλίας έκανε, δηλαδή, όλα τα σχετικά για να έρθει η φωτιά ασκώντας υπακοή στο παράλογο να σπαταλήσει τόση ποσότητα νερού, ώστε αυτό να περιτρέχει το αυλάκι του θυσιαστηρίου σε περίοδο εκτεταμένης ξηρασίας! Τότε μπορείς να πεις και εσύ και εγώ, «επάκουσόν μου, Κύριε, επάκουσόν μου», ώστε να λειτουργήσει το βασιλικό χρίσμα για να κατεβεί τόσο η φωτιά όσο και η βροχή από τον ουρανό!
Αυτά τα δύο χρίσματα ιερατικό και προφητικό – αλληλοεξαρτώνται και αλληλοενεργούνται! Ο προφήτης προσεύχεται και αντίστροφα ο ιερέας προφητεύει! Όταν ο Αβραάμ αμάρτησε λέγοντας ψέματα, εμφανίστηκε ο Θεός στον βασιλιά των Γεράρων, τον Αβιμέλεχ για να τον εμποδίσει να πλησιάσει τη Σάρρα λέγοντας του «τώρα λοιπόν απόδος την γυναίκα προς τον άνθρωπον διότι είναι προφήτηςκαι θέλει προσευχηθεί υπέρ σου και θέλεις ζήσει»! (Γεν. 20:7) Ο ιερέας γίνεται προφήτης και ο προφήτης προσεύχεται! Τότε ανοίγει ο δρόμος για το βασιλικό χρίσμα: «προσευχήθη δε ο Αβραάμ προς τον Θεό και εθεράπευσε ο Θεός τον Αβιμέλεχ και τας θεραπαίνας αυτού, και τεκνοποίησαν! (Γεν. 20:17)
Πόσο μας λείπει το βασιλικό χρίσμα, πόσο μας λείπει η χαρά τωναπαντημένων προσευχών! Δεν βιώνουμε το «αιτείτε και θέλετε λαμβάνει για να είναι πλήρης η χαρά σας»! Ο ουρανός μένει κλειστός, γιατί εμείς δεν προσευχόμαστε όπως ο «ομοιοπαθής» με μας Ηλίας, ο οποίος «προσευχή προσηύξατο του μη βρέξε και ουκ έβρεξε επί της γης ενιαυτούς τρείς και μήνας εξ, και πάλι προσηύξατο και ο ουρανός υετόν έδωκεν και η γη εβλάστησεν τον καρπόν αυτής»! (κείμενο Ιάκωβος 5 :17-18)
Είθε ο Θεός να μας οδηγήσει να περπατήσουμε σε αυτά τα τρία χρίσματα το ιερατικό, το προφητικό και το βασιλικό, ώστε να δοξάζεται «ο Πατήρ εν τω Υιώ» και εμείς να έχουμε την πλήρη χαρά των απαντημένων προσευχών. Αμήν!