Site icon Αστήρ της Ανατολής

Οι μαθητές του Χριστού αφηγούνται – Ιούδας Ισκαριώτης

Η παρακάτω αφήγηση είναι μια μυθοπλαστική μαρτυρία του Ιούδα Ισκαριώτη, μαθητή του Χριστού, η οποία περιγράφει την εμπειρία του με τον Ιησού την εποχή που εκείνος έζησε, με «δικά του λόγια».

Ονομάζομαι Ιούδας Ισκαριώτης. Κάποιοι θεωρούν ότι ήμουν ένα αβοήθητο θύμα, που παγιδεύτηκε σε μια αδύναμη στιγμή. Άλλοι με βλέπουν ως έναν αποτρόπαιο προδότη. Στην πραγματικότητα ήμουν ένας άνθρωπος με ελπίδες, όνειρα, φόβους και απογοητεύσεις, όπως κι εσύ. Όταν εγκατέλειψα την πίστη, πίστευα πως είχα καλούς λόγους. Τώρα ζω με μια αιώνια λύπη.

Όλοι με γνωρίζουν ως τον μαθητή που πρόδωσε τον Ιησού. Η αλήθεια όμως είναι πως εγώ νιώθω προδομένος από τον ίδιο μου τον εαυτό. Από τους χιλιάδες ανθρώπους εκείνης της εποχής, ο Ιησούς επέλεξε εμένα να γίνω ένας από τους δώδεκα μαθητές Του. Για τρία χρόνια περπάτησα δίπλα Του. Τον άκουσα, έφαγα μαζί Του, γέλασα μαζί Του. Είδα τη ζωή Του από απόσταση αναπνοής. Είδα τη θάλασσα να γαληνεύει με έναν λόγο Του. Είδα λεπρούς να καθαρίζονται, τυφλούς να βλέπουν, παραλυτικούς να περπατούν, δαιμονισμένους να ελευθερώνονται, ακόμη και νεκρούς να ανασταίνονται.

Αλήθεια, πόσα θαύματα έχεις δει με τα μάτια σου; Εγώ είδα τον Ιησού να θεραπεύει κάθε ανθρώπινη αρρώστια, κι όμως δεν Τον άφησα ποτέ να αγγίξει πραγματικά τη δική μου ψυχή. Άκουσα τα σπουδαιότερα κηρύγματα που ακούστηκαν ποτέ. Άκουσα για τον θησαυρό του Ουρανού, για τον σπλαχνικό Πατέρα, για τον Καλό Ποιμένα που ψάχνει το χαμένο πρόβατο. Άκουσα τον Ιησού να λέει: «Ελάτε σ’ εμένα όλοι όσοι κοπιάζετε». Αλήθεια, πόσα κηρύγματα έχεις ακούσει; Εγώ άκουσα την αλήθεια από το ίδιο το στόμα του Χριστού και παρ’ όλα αυτά επέλεξα να παραμείνω ένα ζωντανό πτώμα.

Και δεν είδα μόνο. Δεν άκουσα μόνο. Έκανα κιόλας. Μου δόθηκε εξουσία να κηρύττω, να θεραπεύω, να διώχνω δαιμόνια στο όνομά Του. Είδα τη δύναμη του Θεού να ενεργεί μέσα από τα ίδια μου τα χέρια. Αλήθεια, πόσα έχεις κάνει για τον Θεό; Πιστεύεις ότι έχεις κάνει περισσότερα από εμένα; Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, η καρδιά μου παρέμεινε φυλακισμένη στον εγωισμό και στη φιλαργυρία.

Είδα, άκουσα και έκανα απερίγραπτα θεϊκά πράγματα, ωστόσο σύμφωνα με τα λόγια του Ιησού, ήμουν εκείνος που Τον πρόδωσε στον θάνατο, ο άνθρωπος που καλύτερα να μην είχε γεννηθεί ποτέ, ο μαθητής που δεν ήταν καθαρός, ο υιός της απώλειας! Αυτά είναι τα ακριβή λόγια του Ιησού για εμένα!

Πώς είναι δυνατόν ο ληστής πάνω στον σταυρό, στο χείλος της κόλασης, να βρει τον παράδεισο, κι εγώ, ο Ιούδας, που στάθηκα τόσα χρόνια στο κατώφλι του παραδείσου, να τον χάσω για πάντα;

Ιούδας και χρήμα

Αν και είδα, άκουσα και έκανα απερίγραπτα θεϊκά πράγματα στο όνομα του Ιησού, στο τέλος της ημέρας η αγάπη μου για το χρήμα ήταν μεγαλύτερη από την αγάπη μου για τον Ιησού. «Εκεί που είναι ο θησαυρός σου είναι και η καρδιά σου» και ο θησαυρός μου ήταν στο χρήμα.

Δε σας κρύβω ότι αυτή η αγάπη με έκανε να είμαι καλός διαχειριστής. Αν και στα οικονομικά ο Ματθαίος ήταν ο ειδήμων, τη διαχείριση του ταμείου την εμπιστεύτηκαν σ’ εμένα. Βέβαια, κάπου κάπου δανειζόμουν κάποια χρήματα από το ταμείο, αλλά πάντα είχα την πρόθεση να τα επιστρέψω πίσω. Άλλωστε τη δουλειά μου και τα εισοδήματά μου άφησα για να ακολουθήσω τον Ιησού και δουλεύω τόσο σκληρά γι’ αυτήν την ομάδα. Δεν έχω και εγώ ανάγκες; Ήμασταν δεκατρία άτομα και πολλές φορές μας ακολουθούσαν κι άλλοι. Έπρεπε να φάμε, να μετακινηθούμε, να φροντίσουμε ότι οι ανάγκες μας είναι καλυμμένες. Έπρεπε να σιγουρευτώ ότι δε θα ξεμείνουμε από ρευστό.

Πέρα από αυτό όμως, για σκεφτείτε, υπηρετούσαμε έναν ανερχόμενο βασιλιά. Έναν βασιλιά, που θα ανέτρεπε τα πάντα στο πολιτικό σκηνικό και θα μας έκανε συμβασιλείς του.

Πώς θα πετύχει αυτή η εκστρατεία; Εδώ χρειαζόμαστε συμμάχους, στρατό, εφόδια, προμήθειες. Το χρήμα ήταν η λύση! Χρειαζόμαστε κύρος, καλούς χρηματοδότες, ανθρώπους με επιρροή. Άλλωστε, γιατί η Ρώμη ήταν τόσο δυνατή; γιατί είχε χρήμα. Ό,τι πρόβλημα κι αν αντιμετωπίσουμε το χρήμα θα μας το λύσει.

Ήταν κακό που σκεφτόμουν το χρήμα από το πρωί μέχρι το βράδυ; Ζούσα σε μια κοινωνία που, αν δεν είχες χρήμα, δεν μπορούσες να κινηθείς ούτε να πετύχεις. Είναι το καύσιμο της ζωής, η κινητήρια δύναμη όλων των πραγμάτων, τα πάντα γυρίζουν γύρω από αυτό. Όταν έχεις χρήμα, έχεις ασφάλεια και σταθερότητα, είσαι ακλόνητος. Τουλάχιστον αυτό ίσχυε για εμένα, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται, όχι για τον Ιησού.

Δε σας κρύβω ότι άρχισα να προβληματίζομαι με τον τρόπο που ο Ιησούς έκαιγε κάποιες στρατηγικές φιλίες που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν. Η πρώτη φορά που συνέβη αυτό ήταν, όταν μας πλησίασε ένας αρκετά επιτυχημένος επιχειρηματίας, ζητώντας τη βοήθειά μας. Από το βλέμμα του κατάλαβα ότι η κατάσταση ήταν κρίσιμη. «Αγαθέ διδάσκαλε, τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;». «Ωπ!», λέω μέσα μου, «εδώ είμαστε!». Πιάσαμε λαβράκι. Αυτός ο άνθρωπος έχει όλα τα μέσα να μας χρηματοδοτήσει. Μπορούσα ήδη να φανταστώ τα χρήματά του στο σακούλι μας. Ο άνθρωπος αυτός ήθελε αιώνια ζωή και ήταν έτοιμος να κάνει τα πάντα για να την αποκτήσει.

O Ιησούς άρχισε να του λέει κάτι για τις εντολές, μη μοιχεύσεις, μη σκοτώσεις, μην κλέψεις. Ο νέος όμως Τον κοίταξε λέγοντας ότι όλα αυτά τα κάνει. Και μετά ο Ιησούς τού είπε: «Ένα πράγμα σου λείπει, εάν θέλεις να είσαι τέλειος». «Να την η ευκαιρία μας!», σκέφτηκα, «αν ο Ιησούς το παίξει σωστά, θα έχουμε εξασφαλιστεί για πάντα!». «Πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς».

Μα τι λέει;… άκουσα καλά; Γιατί κλοτσάει μια τέτοια ευκαιρία; Καταρχάς, γιατί να μας ακολουθήσει κάποιος που δεν έχει χρήματα; Θα είναι απλά ένα βάρος στην ομάδα. Από την άλλη, πώς θα μπορούσε αυτός ο άνθρωπος να τα δώσει όλα; Τι είναι; κανένας ανόητος;  Σύμφωνα όμως με μια παραβολή του Ιησού, ο ανόητος πλούσιος ήταν εκείνος που τα κράτησε όλα και στον θάνατό του δεν πήρε τίποτα μαζί του. Πάντα μας έλεγε ο Ιησούς, «ή όλα ή τίποτα», «ή εγώ είμαι Κύριος σε όλα πάνω στη ζωή σας ή δεν είμαι καθόλου».

Ήταν αναμενόμενο. Ο πλούσιος επιχειρηματίας, η μεγάλη μας ευκαιρία, έσκυψε το κεφάλι και έφυγε, γιατί είχε πολλά και σιγά μην τα έδινε. Ποιος πλούσιος θα το έκανε αυτό; Για κορόιδα ψάχνει ο Ιησούς;

Υπήρχε όμως κάποιος πλούσιος που λίγο αργότερα το έκανε. Ο Ζακχαίος ο αρχιτελώνης. Όταν τον πρωτοσυναντήσαμε, σκέφτηκα: «Επιτέλους ένας άνθρωπος που εκτιμάει τα λεφτά τόσο πολύ, που δεν ντρέπεται να υπερφορολογεί τους συμπολίτες του για χάρη της Ρώμης. Μπορεί να είναι προδότης και αμαρτωλός, αλλά έχει αυτό που χρειαζόμαστε, χρήμα!». Ελπίζω ο Ιησούς να μην τινάξει και αυτήν την ευκαιρία στον αέρα. Το κίνημά μας πρέπει να επεκταθεί, χρειαζόμαστε επιρροή!

Εκείνη τη μέρα πήγαμε και φάγαμε στο σπίτι του Ζακχαίου. Αν και δεν άκουσα τι του είπε ο Ιησούς προσωπικά, τα λόγια του Ζακχαίου με σόκαραν, όπως και όλους μας. «Κύριε, υπόσχομαι να δώσω τα μισά από τα υπάρχοντά μου στους φτωχούς και ν’ ανταποδώσω στο τετραπλάσιο όσα έχω πάρει με απάτη». Καλά, είναι με τα καλά του; Ακούει τι λέει;

Περίμενα υπομονετικά την απάντηση του Ιησού. Περίμενα να πει: «Ανταπόδωσε σε αυτούς που έχεις αδικήσει, αλλά τα μισά υπάρχοντά σου δώσε τα στο κίνημά μας να πιάσουν τόπο, όχι στους φτωχούς, άλλωστε για να είναι φτωχοί σημαίνει ότι δεν τα διαχειρίζονται σωστά». Ο Ιησούς όμως του απάντησε «Σήμερα αυτή η οικογένεια σώθηκε».

Η απάντηση του Ιησού για άλλη μια φορά με απογοήτευσε. Άλλη μια ευκαιρία χάθηκε! Πόσο όμως διαφορετική ήταν ανταπόκριση του Ζακχαίου από του πλούσιου νέου; Και οι δύο πλούσιοι! Ο ένας τα άφησε όλα και πήρε τον Χριστό, ο άλλος τα πήρε όλα και άφησε τον Χριστό. Τελικά, ποιος πλούτισε πραγματικά; Και γιατί ήταν σημαντικό ότι ο Ζακχαίος τα άφησε;

Ο Ιησούς μάς μιλούσε πολύ συχνά για τον πλούτο και τα χρήματα. Όλη μου τη ζωή σκεφτόμουν το χρήμα ως τον καλύτερο φίλο, που μου έδινε πρόσβαση σ’ αυτά που επιθυμούσα. Ο Ιησούς όμως μας δίδαξε ότι το χρήμα έχει μια παράξενη δύναμη. Μιλούσε για το χρήμα ως έναν αφέντη, ως έναν αντίπαλο θεό που προσπαθεί να αποκτήσει υπηρέτες και να πάρει τον έλεγχο της ζωής των ανθρώπων. «Κανείς δεν μπορεί να υπηρετεί δύο αφέντες», μας έλεγε. «Διότι είτε θα μισήσει τον έναν και θα αγαπήσει τον άλλον, είτε θα στηριχτεί στον έναν και θα περιφρονήσει τον άλλον. Δεν μπορείς να υπηρετείς τον Θεό και τα χρήματα».

Το χρήμα είναι σαν τη φωτιά: χρήσιμος φίλος και τρομερός εχθρός. Από τη μια σου δίνει τη δυνατότητα να επιβιώσεις σ’ αυτήν τη ζωή, αλλά όταν παίρνει τον έλεγχο, έχει τη δύναμη να σε καταστρέψει, ακόμα και να σε κάνει να μην υπολογίζεις τον ίδιο τον Θεό, όπως αυτός ο πλούσιος νέος. Δε χρειάζεται να έχεις χρήματα, για να έχουν πάρει τον έλεγχο της ζωής σου. Εγώ ο Ιούδας δεν ήμουν πλούσιος, αλλά κυνηγούσα τα χρήματα μανιωδώς. Δεν μπορούσα να αρκεστώ σ’ αυτά που μου πρόσφερε ο Ιησούς, ήθελα περισσότερα με αποτέλεσμα να μην χαίρομαι ούτε και τα περισσότερα που αποκτούσα. Πάντα θέλεις αυτό που δεν έχεις και στο τέλος χάνεις και τη χαρά σου.

Ο Ιησούς μάς είχε πει: «πολύ δύσκολα θα μπουν στη Βασιλεία του Θεού αυτοί που έχουν τα χρήματα» και «εκεί που είναι ο θησαυρός σας, είναι και η καρδιά σας». Δεν το κατάλαβα καθόλου. Αν δεν μπουν στη Βασιλεία του Θεού αυτοί που πέτυχαν στη ζωή, τότε ποιοι θα μπουν;

Ο πλούσιος νέος πήρε μαζί του το πιο σημαντικό που είχε και άφησε τον Ιησού. Ο Ζακχαίος άφησε το πιο σημαντικό που είχε για χάρη του Ιησού, γιατί ο Ιησούς ήταν πιο σημαντικός για εκείνον απ’ οτιδήποτε άλλο. Εμείς όμως και στις δύο περιπτώσεις μείναμε και πάλι άφραγκοι! Η αγανάκτησή μου με τον Ιησού άρχισε να φουντώνει.

Το αποκορύφωμα, όμως, ήρθε μέσα στο σπίτι της Μαρίας και της Μάρθας. Εκεί είχαν ετοιμάσει ένα ευχαριστήριο γεύμα για τον Ιησού που ανέστησε τον Λάζαρο. Η Μαρία έκανε κάτι που με έφερε εκτός εαυτού, κάτι που με οδήγησε να πάρω έναν σκοτεινό δρόμο χωρίς επιστροφή. Θέλοντας να ευχαριστήσει τον Ιησού, «πήρε μια φιάλη από το πιο ακριβό άρωμα της νάρδου». Όταν το είδα, κατάλαβα αμέσως την αξία του. Άξιζε όσο ένας ετήσιος μισθός. Δεν είχα ιδέα ότι έχει κάτι τόσο πολύτιμο στο σπίτι της η Μαρία. Θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει το κίνημά μας και, φυσικά, θα μου έδινε τη δυνατότητα να βάλω κάτι παραπάνω στην τσέπη μου. Εκείνη όμως το πήρε και το έχυσε όλο πάνω στον Ιησού και σκούπισε με τα μαλλιά της τα πόδια Του.

Τι σπατάλη είναι αυτή; Δεν μπορούσα να μείνω με το στόμα κλειστό. «Γιατί να μην πουληθεί αυτό το μύρο για τριακόσια αργυρά νομίσματα και τα χρήματα να διανεμηθούν στους φτωχούς;». Βέβαια, δε με ένοιαζαν οι φτωχοί, στην τσέπη μου ήθελα να τα βάλω, άλλωστε εργαζόμουν σκληρά για τον Ιησού. Ο Ιησούς γύρισε και με επέπληξε μπροστά σε όλους και τότε ήταν που η υπόθεση μέσα μου είχε τελειώσει. Δε φτάνει που χάσαμε την ευκαιρία με τον πλούσιο επιχειρηματία, δεν αρκούσε που ο πλούσιος Ζακχαίος τα άφησε όλα για να είναι μαζί μας, τώρα έχουμε και τη Μαρία που θέλει να κάνει γούστα. Τελικά ενδιαφέρεται κανείς για όλα αυτά τα χρήματα που χάνουμε;

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, από τη στιγμή που πήραμε την επιστροφή για την Ιερουσαλήμ, ο Ιησούς άρχισε να αποκτά πολλούς εχθρούς. Οι πλούσιοι και δυνατοί Του γύριζαν την πλάτη. Μονάχα κάτι γυναικόπαιδα Τον ακολουθούσαν πραγματικά. Μιλούσε για τον θάνατό Του. Επέπληττε τους ισχυρούς. Έλεγε, όποιος θέλει να Τον ακολουθήσει, ας σηκώσει τον σταυρό Του.

Ποιον ακολουθούσα τελικά; Για ποιον εργαζόμουν όλα αυτά τα χρόνια; Πού είναι ο βασιλιάς που θα τα ανατρέψει όλα; Πού είναι η επιρροή και η επιτυχία που μας υποσχέθηκε; Γιατί δεν ακούει τις συμβουλές μου; Τρία χρόνια πέρασαν και τι κατάλαβα; Ούτε κάποιο ισχυρό κίνημα γίναμε ούτε χρήματα βγάλαμε ούτε βασιλιά αποκτήσαμε; Νιώθω απόλυτα προδομένος.

Όλοι γύρω Του άρχισαν να Τον εγκαταλείπουν και οι αρχές ξεκίνησαν να Τον ψάχνουν. O Ιησούς μάς κοίταξε: «μήπως θέλετε να φύγετε και εσείς;». Και λίγο αργότερα είπε: «Εγώ δε σας διάλεξα εσάς τους δώδεκα; Κι όμως, ένας από σας είναι διάβολος».

Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μιλούσε για εμένα. Βέβαια, ήξερα καλά την καρδιά μου και Εκείνος πολύ καλύτερα. Για εμένα η υπόθεση είχε λήξει.

Αποφάσισα, λοιπόν, να κάνω την κίνησή μου! Τόσα χρόνια επένδυσα στον Ιησού. Τόσα χρόνια κουράστηκα. Άφησα τη δουλειά μου, την οικογένειά μου, τα πάντα για Εκείνον, καιρός να βγάλω κάτι μέσα από όλο αυτό. Άλλωστε, αργά ή γρήγορα θα μας έπιαναν οι αρχές. Με ποια πλευρά θα ήθελα να ήμουν, με τον ηττημένο ή με τους ισχυρούς;

Έφυγα λοιπόν, άρον άρον από την παρέα και έτρεξα στους αρχιερείς. «Τι θα μου δώσετε; κι εγώ θα σας Τον παραδώσω». «Τριάντα αργύρια», μου απάντησαν. «Τριάντα αργύρια;» σκέφτηκα, μα αυτά είναι ψίχουλα. Τόσο κοστίζουν οι δούλοι που δεν έχουν καμία αξία στα μάτια των αρχών. Τώρα παγιδεύτηκα! Αν όμως το πάρω πίσω και φύγω, τότε θα χάσω και τη ζωή μου και τα λεφτά. Η συμφωνία έκλεισε με την προϋπόθεση να τους οδηγήσω στον Ιησού και ο μόνος τρόπος να το κάνω αυτό είναι, όταν Του στήσουμε ενέδρα, να Του δώσω ένα φιλί στο μάγουλο. Η καρδιά μου άρχισε να σκοτεινιάζει. Όσο περισσότερο έρχεσαι κοντά με τους εχθρούς του Ιησού, τόσο λιγότερα κοινά έχεις με τους φίλους Του.

Ο Ιησούς αγαπούσε τον Ιούδα

Όλα αυτά τα χρόνια ο Ιησούς ήξερε πολύ καλά την καρδιά μου. Ήξερε πολύ καλά ποιον διάλεξε να γίνει μαθητής Του. Δεν ξαφνιάστηκε ούτε με τις σκέψεις μου ούτε με τη συμπεριφορά μου. Ήξερε ότι είμαι πλεονέκτης, φιλάργυρος, ότι έκλεβα από το ταμείο, ακόμα και ότι συμφώνησα να Τον παραδώσω στις αρχές. Ήξερε ότι Τον χρησιμοποιούσα ως μέσω για τη δική μου επιτυχία και ανάδειξη.

Αυτό όμως που με συγκλονίζει είναι ότι, ενώ ο Ιησούς τα γνώριζε όλα αυτά για εμένα, ενώ ήξερε ότι η αγάπη μου για το χρήμα είναι μεγαλύτερη από την αγάπη μου για Εκείνον, συνέχισε να με αγαπάει, να με θεωρεί φίλο Του, να μου δίνει πολλαπλές ευκαιρίες να μετανοήσω και να επιστρέψω πίσω. Ίσως η κορυφαία στιγμή ήταν εκείνη στο τελευταίο δείπνο.

Μετά από δύο ημέρες από την κρυφή συμφωνία μου με τους αρχιερείς, ο Ιησούς μάς μάζεψε όλους για το τελευταίο γεύμα μαζί Του. Μέσα σ’ εκείνο το δωμάτιο θέλοντας να μας δείξει τι σημαίνει αληθινή αγάπη και υπηρεσία, κάτι που κανένας μας δεν είχε καταλάβει, πήρε τη θέση του χαμηλότερου υπηρέτη και μας έπλυνε τα πόδια. Όταν έφτασε στον Πέτρο, ο Πέτρος αντέδρασε: «Ποτέ δε θα Σ’ αφήσω να μου πλύνεις τα πόδια». «Αν δε σε πλύνω», του αποκρίθηκε ο Ιησούς, «δεν έχεις θέση κοντά μου». Και λίγο μετά: «Εσείς είστε καθαροί, όχι όμως όλοι». Ο Ιησούς κάτι ήθελε να ακούσω!

Όταν έφτασε η σειρά μου, ο Ιησούς πήρε τα πόδια μου στα χέρια Του και γνωρίζοντας την κρυφή συμφωνία που είχα κάνει πίσω από την πλάτη Του, δεν μου είπε τίποτα, παρά μόνο με κοίταξε με ένα βλέμμα αστείρευτης και ειλικρινούς αγάπης. Τα λόγια που είπε στον Πέτρο αντηχούσαν και σ’ εμένα: «Αν δε σε πλύνω, δεν έχεις θέση κοντά μου». Άφησέ με να σε πλύνω, γύρνα πίσω.

Όταν έκατσε πίσω στο τραπέζι, ήταν εμφανές ότι ο Ιησούς ήταν προβληματισμένος μαζί μου. «Αλήθεια σας λέω, ένας από σας θα με προδώσει». Στο δωμάτιο επικράτησε πανικός. Οι μαθητές ξεκίνησαν να ρωτούν με αγωνία. Ο Πέτρος ήταν επίμονος να μάθει και είμαι σίγουρος ότι, αν ο Ιησούς του έλεγε ότι είμαι εγώ, εκείνο το βράδυ θα έχανα τη ζωή μου. Όταν ο Ιωάννης όμως Τον ρώτησε, Εκείνος του είπε ψιθυριστά: «Είναι εκείνος, στον οποίο θα δώσω ένα κομμάτι ψωμί, αφού το βουτήξω στο πιάτο».

Ο Ιησούς γύρισε και μου έδωσε το κομμάτι ψωμί και τότε πάγωσα. Πώς είναι δυνατόν να ξέρει γι’ αυτήν τη συμφωνία; Και εφόσον ξέρει, γιατί μου δίνει ψωμί;

Στην εποχή μου, όταν ένας οικοδεσπότης σου δίνει ψωμί, είναι μια πράξη αγάπης και φιλίας. Ο Ιησούς για άλλη μια φορά μου δίνει την ευκαιρία της συμφιλίωσης. Πήρα το ψωμί σιωπηλά και δεν είπα λέξη, ούτε έδειξα κάποιο δείγμα μεταμέλειας. Μέσα μου είχα περάσει τη γραμμή και δεν υπήρχε επιστροφή. Όταν πήρα το ψωμί, μπήκε ο Σατανάς μέσα μου και ο Ιησούς μού είπε: «Ό,τι έχεις να κάνεις κάνε το γρήγορα».

Ο Σατανάς μπορεί να εισέλθει στη ζωή ενός ατόμου, μόνο όταν αυτό το άτομο ανοίξει την πόρτα. Είχα ανοίξει τη ζωή μου στον εχθρό με την επιμονή και την άρνησή μου να μετανοήσω, και ο Σατανάς μπήκε μέσα. Κάθε φορά που αρνιόμουν να εξομολογηθώ στον Ιησού, η αμαρτία μου αποκτούσε μεγαλύτερη δύναμη πάνω στην ψυχή μου, ώσπου, στο τέλος, έχασα κάθε επιθυμία να είμαι μαζί Του. Σηκώθηκα λοιπόν και έφυγα μέσα στη νύχτα, πετώντας στο πάτωμα το ποτήρι της φιλίας και της αποκατάστασης που μου πρόσφερε ο Ιησούς.

Ο Ιούδας απομακρύνεται ολοκληρωτικά

Εκείνο το βράδυ οδήγησα έναν ολόκληρο στρατό Ρωμαίων στον κήπο της Γεσθημανής! Όταν είδα τον Ιησού από μακριά, έκανα όπως σχεδίασα με τους αρχιερείς. Πλησίασα τον Ιησού και Του είπα: «Χαίρε, Δάσκαλε!» και μετά Τον φίλησα θερμά. Ο Ιησούς γύρισε και μου είπε: «Φίλε, κάνε αυτό για το οποίο ήρθες». Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι συνέχιζε να με αποκαλεί φίλο, ήταν σα να μου έκανε μια τελευταία έκκληση να επιστρέψω πίσω! Εγώ όμως ήμουν αμετακίνητος! Πολύ σύντομα θα καταλάβαινα ότι αυτός που πραγματικά προδόθηκε εκείνο το βράδυ ήμουν εγώ. Ο εαυτός μου με πρόδωσε. Το χρήμα με πρόδωσε. Οι αρχιερείς με πρόδωσαν.

Όταν επέστρεψα πίσω, φανταζόμουν τη στιγμή της υποδοχής μου από τους αρχιερείς και τους άλλους θρησκευτικούς ηγέτες. Φανταζόμουν να ζητωκραυγάζουν το όνομά μου, να με υμνούν και να με ευχαριστούν γι’ αυτό που έκανα. Περίμενα να ακούσω από το στόμα του μεγάλου αρχιερέα: «Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ· στα λίγα φάνηκες πιστός, επάνω σε πολλά θα σε καταστήσω». Φυσικά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έγιναν!

Όταν έμαθα ότι ο Ιησούς καταδικάστηκε σε θάνατο, συνειδητοποίησα τι είχα κάνει!

Επέστρεψα πίσω στους αρχιερείς και στους πρεσβυτέρους του Συνεδρίου και τους είπα: «Αμάρτησα, γιατί έστειλα στον θάνατο έναν αθώο». Εκείνοι με κοίταξαν με ένα ψυχρό βλέμμα. «Κι εμάς τι μας νοιάζει; Δικό σου είναι το κρίμα».

Ένιωθα προδομένος και παγιδευμένος. Δεν μπορούσα να βρω συγχώρηση, παρηγοριά και θαλπωρή σε κανέναν. Τα λόγια του Ιησού αντηχούσαν στα αφτιά μου, «Αλίμονο, όμως, στον άνθρωπο εκείνον, που θα προδώσει τον Υιό του Ανθρώπου. Θα ’ταν καλύτερα γι’ αυτόν να μην είχε γεννηθεί». Ευχόμουν να μην είχα γεννηθεί!

Άδειος από κάθε ελπίδα και περπατώντας σ’ έναν δρόμο δίχως επιστροφή, πήρα την κατάσταση στα χέρια μου και πήγα και έδεσα ένα σχοινί σε ένα δέντρο και πήδηξα στο κενό, ένα κενό μέσα στο οποίο ακόμα πέφτω.

Τελικές σκέψεις του Ιούδα σ’ εμάς

Εγώ ο Ιούδας Ισκαριώτης είδα, άκουσα και έκανα απερίγραπτα θεϊκά πράγματα. Ωστόσο, σύμφωνα με τα λόγια του Ιησού, ήμουν εκείνος που Τον πρόδωσε στον θάνατο, ο άνθρωπος που καλύτερα να μην είχε γεννηθεί ποτέ, ο μαθητής που δεν ήταν καθαρός, ο υιός της απώλειας!

Τελικά, πώς είναι δυνατόν ο ληστής, που ήταν στο χείλος της κόλασης, να καταλήξει στον παράδεισο και εγώ, που ήμουν στο κατώφλι του παραδείσου, να τον χάσω για πάντα;

Η απάντηση δεν είναι, επειδή πρόδωσα τον Ιησού. Αν και αυτό ήταν μία αποτρόπαια πράξη, η συγχώρηση ήταν διαθέσιμη ακόμα και γι’ αυτήν. Πολλές φορές ο Ιησούς μού πρόσφερε το χέρι της συμφιλίωσης, αλλά εγώ δεν το δέχτηκα.

Επίσης, η απάντηση δεν είναι, επειδή ήμουν προορισμένος για την κόλαση. Την πόρτα στον Σατανά εγώ την άνοιξα και η επιρροή που ασκούσε μέσα στη ψυχή μου μέρα με τη μέρα μεγάλωνε. Δεν ήμουν κάποιο θύμα, ήξερα καλά τι έκανα.

Τέλος, η απάντηση δεν είναι, επειδή έδωσα τέλος στη ζωή μου. Δεν υπάρχει πιο αποτρόπαια και πιο προκλητική πράξη από αυτήν απέναντι στον Θεό που δίνει ζωή. Πήδηξα στο κενό απελπισμένος, για να ελευθερωθώ από τη μιζέρια μου, αλλά αυτή η πράξη δεν ήταν που μου στέρησε τον παράδεισο.

Τι ήταν τελικά; Ήταν το γεγονός ότι ο θησαυρός μου δεν υπήρξε ποτέ ο Ιησούς, αλλά το χρήμα και οι φιλοδοξίες μου. Στην πραγματικότητα δεν ήθελα τον Ιησού, αλλά αυτό που μπορούσε να μου δώσει.

Η πλεονεξία και η φιλαργυρία φώλιασαν στην καρδιά μου από την αρχή μέχρι το τέλος, με αποτέλεσμα να με τυφλώσουν, ώστε να μη βλέπω τα θαυμαστά του Θεού στη ζωή μου, μου έκλεισαν τα αφτιά και δεν άκουγα όλες τις προτροπές και προειδοποιήσεις του Ιησού.

Στο τέλος, αντί να μετανοήσω, έτρεξα μακριά. Η μετάνοια είναι κάτι περισσότερο από το να λυπάσαι για ό,τι έχεις κάνει. Η αληθινή μετάνοια προσηλώνεται στον Ιησού και στη συγχώρηση που προσφέρει. Η μεταμέλεια οδηγεί ένα άτομο να κοιτάξει προς τα μέσα και να απελπιστεί. Η μετάνοια οδηγεί το άτομο να κοιτάξει προς τα πάνω και να βρει την ελπίδα.

Όλοι με γνωρίζουν ως τον μαθητή που πρόδωσε τον Ιησού. Στην πραγματικότητα όμως, όπως ακούσατε, εγώ είμαι αυτός που νιώθω προδομένος! Προδομένος από τον ίδιο μου τον εαυτό. Αυτό που ήμουν στη γη, συνέχισα να είμαι για πάντα!

Εκεί που είναι ο θησαυρός σου, εκεί είναι και η καρδιά σου. Εσένα πού είναι ο θησαυρός σου ή καλύτερα, εσένα ποιος είναι ο θησαυρός σου, ο Ιησούς ή ο εαυτός σου;

Exit mobile version