Η παρακάτω αφήγηση είναι μια μυθοπλαστική μαρτυρία του Ιούδα Θαδδαίου, μαθητή του Χριστού, η οποία περιγράφει την εμπειρία του με τον Ιησού την εποχή που εκείνος έζησε, με «δικά του λόγια».
Πρόλογος
Οι περισσότεροι μάλλον δε με γνωρίζετε. Γνωρίζετε όμως τον Πέτρο, που περπάτησε πάνω στο νερό. Τον Ματθαίο, που έγραψε ένα από τα Ευαγγέλια. Τον Ιωάννη, τον μαθητή που αγαπούσε ο Ιησούς. Τον Φίλιππο, που έφερε τον Ναθαναήλ στον Χριστό. Τον Ναθαναήλ, που ο Ιησούς αποκάλεσε «γνήσιο Ισραηλίτη». Τον Θωμά, που ήθελε να αγγίξει τον αναστημένο Κύριο. Τον Σίμωνα τον Ζηλωτή, που από επαναστάτης έγινε ζηλωτής του Χριστού. Τον Ιάκωβο, που θυσίασε τη ζωή του πρώτος από τους Αποστόλους. Και φυσικά, τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, που πρόδωσε τον Κύριο για 30 αργύρια. Εμένα όμως άραγε με γνωρίζετε; Μάλλον όχι. Πέραν του ότι σχεδόν τίποτα δεν έχει γραφτεί για εμένα, το όνομά μου δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα. Κάθε φορά που το ακούν, οι περισσότεροι σκέφτονται κάτι άλλο. Δεν είμαι απλώς ο Ιούδας, αλλά, όπως λέει ο φίλος μου ο Ιωάννης, είμαι «ο Ιούδας, όχι ο Ισκαριώτης» (Ιωαν. 14:22). Το όνομά μου δυστυχώς αμαυρώθηκε, αλλά είχα παρατσούκλια που με ξεχώριζαν: Θαδδαίος και Λεββαίος. Και, όπως γνωρίζετε, τα παρατσούκλια δεν δίνονται τυχαία. Η σημασία τους έχει να κάνει με την καρδιά μου.
Το παρατσούκλι Θαδδαίος προέρχεται από μια αραμαϊκή λέξη που σημαίνει «γενναίος» ή «μεγαλόψυχος» και δείχνει τον άνθρωπο που λέει αυτό που νιώθει η καρδιά του, χωρίς ορμητικές εξάρσεις ή υπερβολές. Το όνομα Λεββαίος προέρχεται από την εβραϊκή λέξη «לב» (λεβ), που σημαίνει καρδιά, και υπογραμμίζει την ευαισθησία, τη συμπονετικότητα και την ειλικρίνεια. Μαζί, αυτά τα ονόματα με καθορίζουν ως άνθρωπο της καρδιάς. Ίσως λίγο διαφορετικός από τον οξύθυμο Πέτρο ή τον ορμητικό Σίμωνα τον Ζηλωτή. Σίγουρα δε ζητούσα να πέσει φωτιά να κατακαεί κάποιος, όπως οι «γιοι της βροντής», ο Ιωάννης και ο Ιάκωβος, ούτε είχα τις προκαταλήψεις του Ναθαναήλ, που αναρωτιόταν αν μπορεί κάτι καλό να βγει από τη Ναζαρέτ. Ήμουν διαφορετικής πάστας άνθρωπος. Ήμουν ο Θαδδαίος, ο Λεββαίος, ο άνθρωπος της καρδιάς.
Η ερώτηση
Ίσως αυτό με οδήγησε να κάνω την ερώτηση στον Ιησού, όταν μας είχε μαζέψει στο δωμάτιο εκείνο το βράδυ για το τελευταίο γεύμα μας μαζί Του. Ο Ιησούς μάς μιλούσε για το τι θα συνέβαινε· ότι σε λίγο θα φύγει από ανάμεσά μας, αλλά δε θα μας αφήσει ορφανούς. Θα μας στείλει τον Παράκλητο, το Πνεύμα της Αληθείας, για να είναι πάντα μαζί μας. Το Πνεύμα, μας είπε, ο κόσμος δεν μπορεί να το δεχτεί· εμείς όμως θα το δεχτούμε. Ο κόσμος δε θα μπορεί να Τον δει· εμείς όμως θα μπορούμε. Ακούγοντας όλα αυτά, η καρδιά μου αγγίχτηκε. Κι έτσι, με θαρραλέα καρδιά, Του απεύθυνα την ερώτηση. Βλέπεις, η σχέση μου με τον Ιησού μού έδωσε το θεμέλιο και το θάρρος να Τον ρωτήσω για πράγματα που δυσκολευόμουν να καταλάβω. Το ίδιο έκαναν και οι υπόλοιποι μαθητές, και ο Ιησούς ήταν πάντα εκεί να απαντήσει, πολλές φορές με τρόπους και λόγια που δεν περιμέναμε να ακούσουμε. Έχεις άραγε κι εσύ το θάρρος να κάνεις μια απλή ερώτηση στον Ιησού, όταν κάτι δεν καταλαβαίνεις για Εκείνον; Αν έχεις το θάρρος να ρωτήσεις, είσαι έτοιμος να ακούσεις την απάντηση; Πολλές φορές ρωτάμε, απλώς για να επιβεβαιώσουμε ό,τι ήδη πιστεύουμε. Αν ακούσουμε αυτό που θέλουμε, καλώς. Αν όχι, ίσως θυμώσουμε ή στραφούμε εναντίον αυτού που μας μιλά.
Όμως, αν η ερώτησή μας είναι ειλικρινής – γιατί είναι Θεός και τα ξέρει όλα – μήπως η απάντηση που θα μας δώσει θα μας ξαφνιάσει; Είμαστε πραγματικά έτοιμοι να την ακούσουμε, ή ακούμε μόνο τη δική μας φωνή, καθώς ρωτάμε; Ακούγοντας τον Ιησού να λέει ότι θα φανερώσει τον εαυτό του σ’ εμάς τους δώδεκα – μια χούφτα άνθρωποι γεμάτοι αδυναμίες – δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί δε θα το έκανε και για τον υπόλοιπο κόσμο. Ο Ιησούς δεν ήταν ο Σωτήρας του κόσμου; Δε μας είχε δείξει ότι θα εδραιώσει την επίγεια βασιλεία Του και θα υποτάξει τα πάντα σ’ Εκείνον, ακόμα και τους Ρωμαίους; Πώς θα γίνει ο επίγειος βασιλιάς, χωρίς να φανερώσει τον εαυτό Του στον κόσμο; Πώς θα μάθουν οι γύρω λαοί ποιος είναι; Πώς θα γίνουμε εμείς, οι συμβασιλείς Του, αν κανείς δεν αναγνωρίζει τον Βασιλιά μας; Πώς θα πέσει ο αυτοκράτορας, αν δε δει τη δύναμή Του; Πώς θα ανατραπούν τα πάντα, αν αυτό παραμείνει κρυφό; Κι έτσι, με καρδιά θαρραλέα, Τον ρώτησα:
«Ιησού, γιατί θα φανερώσεις τον εαυτό Σου σ’ εμάς κι όχι στον κόσμο;»
Η απάντηση
Ακούγοντας την ερώτησή μου – μία ερώτηση που γεννήθηκε από καρδιά γεμάτη αγωνία – ο Ιησούς με κοίταξε με βλέμμα στοργικό και μου απάντησε: «Όποιος με αγαπά, θα τηρήσει τον λόγο μου. Και ο Πατέρας μου θα τον αγαπήσει· και θα έρθουμε σ’ αυτόν και θα κατοικήσουμε μαζί του. Όποιος δε με αγαπά, δεν τηρεί τα λόγια μου. Και τα λόγια που ακούτε δεν είναι δικά μου, αλλά του Πατέρα που με έστειλε» (14:23-24). Η απάντησή Του με αφόπλισε. Με σταμάτησε. Με ανάγκασε να σκεφτώ αλλιώς. Βλέπεις, εγώ – όπως και οι άλλοι μαθητές – σκεφτόμασταν ακόμη με πολιτικούς και υλικούς όρους. Πώς θα ανατραπεί η Ρώμη; Πώς θα πάρουμε το πάνω χέρι; Πώς θα αλλάξει ο κόσμος απ’ έξω προς τα μέσα;
Ο Ιησούς όμως μου αποκάλυψε κάτι εντελώς διαφορετικό. Δε θα κατακτήσει τον κόσμο, όπως κάνουν οι άρχοντες και οι βασιλιάδες, με τη μάχαιρα, με την πολιτική, με τη στρατιωτική ισχύ. Δε θα επιβάλει τη Βασιλεία Του εξωτερικά. Θα κατακτήσει τον κόσμο εσωτερικά. Θα κατακτήσει καρδιές. Μία καρδιά τη φορά. Θα φανερώσει τον εαυτό Του όχι σε όποιον έχει δύναμη, αλλά σε όποιον Τον αγαπά. Και εκείνος που Τον αγαπά, τηρεί τον λόγο Του. Και τότε ο Πατέρας θα τον αγαπήσει, και Εκείνοι – Πατέρας και Υιός – θα έρθουν και θα κατοικήσουν μέσα του. Όχι απλώς για να τον επισκεφθούν. Αλλά για να τον κατακτήσουν. Για να εδραιώσουν τη Βασιλεία μέσα του.
Τελικές σκέψεις του Ιούδα σ’ εμάς
Δεν είναι ενδιαφέρον; Εγώ, ο Ιούδας ο Θαδδαίος, ο Λεββαίος, ο άνθρωπος της καρδιάς, ο μεγαλόψυχος, αυτός που το «έλεγε η καρδιά του», εκείνη τη μέρα έμαθα κάτι εκπληκτικό: η Βασιλεία του Θεού δεν επεκτείνεται με στρατιωτικές επιδρομές ή πολιτική επιβολή, αλλά με την κατάκτηση της ανθρώπινης καρδιάς από την αγάπη Του! Η καρδιά δεν κατακτιέται με το «έτσι θέλω» των ανθρώπων. Η δική μου καρδιά δεν άλλαξε, επειδή γεννήθηκα Εβραίος ούτε επειδή τον πατέρα μου τον έλεγαν Ιάκωβο ούτε επειδή έγινα μαθητής του Ιησού. Δεν κατακτήθηκε, επειδή μου έδωσε διακονία στα χέρια μου!
Η καρδιά της Ραάβ της πόρνης κατακτήθηκε από τον Θεό.
Η καρδιά της Ρουθ της Μωαβίτισσας κατακτήθηκε από τον Θεό.
Η καρδιά του παγανιστή Αβραάμ κατακτήθηκε από τον Θεό.
Η καρδιά της Σαμαρείτισσας κατακτήθηκε από τον Θεό.
Η Βασιλεία της αγάπης είναι διαθέσιμη για όλο τον κόσμο. Ο κόσμος όμως δεν την επιθυμεί· γι’ αυτό ο Θεός παραμένει κρυφός σ’ εκείνους που δεν Τον αναζητούν. Το Πνεύμα Του δεν κατοικεί στους υπερήφανους, αλλά σ’ εκείνους που αγαπούν και τηρούν τις εντολές Του. Μπορείς να λες ότι αγαπάς τον Θεό, χωρίς να τηρείς τον λόγο Του; Μπορείς να προσπαθείς να τηρείς τον λόγο Του, χωρίς να Τον αγαπάς; Αν συμβαίνει το πρώτο, αυτό είναι υποκρισία. Ο φίλος μου ο Ιωάννης λέει: «Αν κάποιος πει “αγαπώ τον Θεό”, αλλά μισεί τον αδελφό του, είναι ψεύτης. Γιατί, πραγματικά, αυτός που δεν αγαπάει τον αδελφό του, τον οποίο βλέπει, πώς μπορεί να αγαπάει τον Θεό, τον οποίο δεν βλέπει;» (A’ Ιωάν. 4:20). Κι αν προσπαθείς να τηρείς τον λόγο Του χωρίς να Τον αγαπάς, γίνεσαι ένας στεγνός θρησκόληπτος, όπως οι Φαρισαίοι.
Έχει κατακτηθεί, λοιπόν, η καρδιά σου από τον Κύριο; Κατοικεί μέσα σου το Πνεύμα της Αλήθειας; Αγαπάς τον Κύριο; Τηρείς τον λόγο Του; Και ποιος είναι τελικά ο λόγος Του; Ποια είναι η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη εντολή; Αγάπα τον Θεό και αγάπα τον άνθρωπο. Η καρδιά δεν κατακτιέται με στρατιωτική επιβολή ή εξωτερική δύναμη. Η καρδιά κατακτιέται με την αγάπη του Θεού που φανερώθηκε πάνω στον Σταυρό! Μία καρδιά τη φορά. Έτσι κατακτήθηκε και η δική μου καρδιά! Εγώ, ο Ιούδας ο Θαδδαίος, ο Λεββαίος, ο άνθρωπος της καρδιάς, κατακτήθηκα από την καρδιά του Χριστού.