Μελέτης Β. Μελετιάδης: Από τη δύσκολη παιδική ηλικία με την απειλητική ασθένεια σε μια ζωή χάρης και ευλογίας στο έργο Του
Άρθρο – ρεπορτάζ: Χριστίνα Ι. Σιδηροπούλου
Κάθε σκαλοπάτι της ζωής μας έχει διαφορετικές προκλήσεις, διαφορετικές επιθέσεις. Πολλές φορές αναρωτιόμαστε «γιατί συμβαίνει σε μένα αυτό»; Υπάρχουν πράγματα που ο Θεός θέλει να μας δείξει, αλλά δεν θα τα καταλάβουμε αν δεν αλλάξουμε επίπεδο, αν δεν προχωρήσουμε σ’ ένα επόμενο βήμα στη ζωή μας. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι μονόδρομος. Οι αλλαγές δεν έρχονται μέσα από μια καλόβολη ζωή, αλλά μέσα από τη «φωτιά», τις δυσκολίες, τις δοκιμασίες, τις κλειστές πόρτες, τα κλειστά «αυτιά». Και ο δρόμος αυτός είναι τόσο στενάχωρος, τόσο μοναχικός πολλές φορές.
Σε κάθε κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής μας καλούμαστε να δώσουμε τη δική μας μαρτυρία πίστης. Να δώσουμε τον «καλό αγώνα» με πίστη και προσευχή στα γόνατα, ζητώντας να ανοίξουν τα πνευματικά μάτια μας ώστε να δούμε το θέλημα του Θεού στη ζωή μας. Είναι η δική μας μαρτυρία πίστης που ανοίγει τους δρόμους του Θεού.
Οι «Μαρτυρίες Πίστης» είναι άρθρα – ρεπορτάζ που στοχεύουν να αναδείξουν άγνωστες, ενδεχομένως, ιστορίες ανθρώπων της πίστης. Και, επιτρέψτε μου ένα προσωπικό σχόλιο, αν και δημοσιογράφος, δυσκολεύτηκα και μου πήρε πάρα πολύ χρόνο να ανταποκριθώ στην πρόσκληση του περιοδικού «Αστήρ της Ανατολής». Οι «Μαρτυρίες Πίστης» είναι αποτέλεσμα προσευχής. Γνωρίζοντας, ιδίως στην εποχή μας, πόσο σημαντικές είναι οι ομολογίες πίστης, εύχομαι και προσεύχομαι οι γραμμές αυτές να οδηγήσουν σε πιότερη πίστη και την πεποίθηση ότι ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΔΟΣ.
Το πρώτο από αυτά τα άρθρα – ρεπορτάζ αναδεικνύει την προσωπική διαδρομή του ποιμένα της Ευαγγελικής Εκκλησίας Βόλου, αιδ. Μελέτη Β. Μελετιάδη και πώς ο Κύριος τον οδήγησε στο δικό του έργο μέσα από μια επίπονη δοκιμασία με την υγεία του, όταν ήταν ακόμη παιδί. Αν και γνωρίζω δεκαετίες τον Μελέτη, τη σεμνότητα και το έργο του, τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει για όλα όσα μας εξιστορεί. Τον ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη και την ευλογία της προσωπικής του διαδρομής.
ΜΕΛΕΤΗΣ Β. ΜΕΛΕΤΙΑΔΗΣ:
«Ζητάτε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του και όλα τα άλλα θα προστεθούν» (Ματθαίος 6: 33)
«Το 1964 οι γονείς μου με άφησαν με τους ηλικιωμένους γονείς τους και μετανάστευσαν στη Δυτική Γερμανία για να εργαστούν. Δεν ήταν ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι. Η φτώχεια και η ανέχεια οδήγησαν την πλειονότητα των νέων του χωριού μου, όπως και πολλών άλλων περιοχών της Ελλάδος, να αφήσουν τα παιδιά τους στους ηλικιωμένους γονείς τους και να αναζητήσουν ένα καλύτερο αύριο, για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, στις χώρες της βόρειας και δυτικής Ευρώπης.
Σε αντίθεση, όμως, με πολλούς που έμειναν στις χώρες της ξενιτιάς για πολλά χρόνια, οι δικοί μου αναγκάστηκαν σύντομα να επιστρέψουν εξαιτίας προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζα. Ήδη έναν χρόνο μετά τον ξενιτεμό τους, είχα προσβληθεί από το βακτήριο του κοκκύτη. Η απουσία, όμως, ιατρικής φροντίδας είχε ως αποτέλεσμα ο κοκκύτης να εξελιχθεί σε πνευμονία κι εκείνη σε βρογχεκτασίες, με αποτέλεσμα ο αριστερός μου πνεύμονας να καταστρέφεται.
Τον χειμώνα του 1968 μια συνομήλική μου, η Φιλίτσα, η οποία έπασχε από την ίδια ασθένεια, πέθανε. Στην κηδεία της η δασκάλα μου στο Κυριακό Σχολείο μού ζήτησε εγώ να κουβαλήσω και να τοποθετήσω το στεφάνι της τάξης μας στο φέρετρο τη στιγμή που θα κατέβαινε στον τάφο. Η εικόνα της νεκρής Φιλίτσας, που έπασχε απ’ ό,τι έπασχα κι εγώ, με συγκλόνιζε. «Κι εγώ θα πεθάνω», σκεφτόμουν τη στιγμή που τοποθετούσα το στεφάνι στο μικρό φέρετρό της.
Ο Θεός, ωστόσο, είχε άλλα σχέδια. Τα επόμενα χρόνια επισκέφθηκα πολλούς γιατρούς. Όπου οι γονείς μου άκουγαν για έναν γιατρό ικανό να με θεραπεύσει, με πήγαιναν σ’ αυτόν και βεβαίως εκείνος συνταγογραφούσε τα διάφορα φάρμακα και τις ενέσεις, πολλές ενέσεις. Όχι τις σημερινές, τις λεπτές και μιας χρήσης, αλλά εκείνες τις «μπαμπάτσικες», που έπρεπε να αποστειρωθούν με βράσιμο και τις ένιωθα για τα καλά κάθε φορά που τρυπούσαν το κορμί μου.
Την άνοιξη του 1972 η μητέρα μου έμαθε για έναν γιατρό χειρουργό, που είχε επιστρέψει από τις ΗΠΑ και έλεγαν ότι είναι εξαιρετικός. Με πήγε σ’ αυτόν. Εκείνος διέγνωσε το πρόβλημα και πρότεινε εγχείρηση. Τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς ο κ. Οικονομόπουλος μου χάραξε το σώμα από το στέρνο μέχρι τη σπονδυλική στήλη και μου αφαίρεσε σχεδόν όλο τον αριστερό μου πνεύμονα. Η ζωή μου σώθηκε, αλλά ποτέ ξανά δεν θα ήταν ίδια.
Η εμπειρία αυτή με επηρέασε έντονα. Ως μικρό παιδί δεν μου επιτρεπόταν να τρέξω, για να μην ιδρώσω και κρυώσω, αν και με τις βρογχεκτασίες ήταν αδύνατο να τρέξω. Δεν μπορούσα να παίξω, όπως όλα τα άλλα παιδιά. Ποτέ δεν μπορούσα να συμμετέχω σε κάποια δράση. Στην κατασκήνωση της Λεπτοκαρυάς, όπου ένας λόγος που μας πήγαιναν, ήταν να απολαύσουμε τη θάλασσα, δεν μου επιτρεπόταν να μπω σ’ αυτήν για να μην αρρωστήσω. Ενώ αργότερα, μετά την εγχείρηση, εγώ δεν ήθελα να κάνω μπάνιο, διότι δεν ήθελα να βλέπουν οι συνομήλικοί μου την τεράστια ουλή στο σώμα μου. Ντρεπόμουν. Έτσι, ποτέ δεν έμαθα κολύμπι. Πολλοί με προσέγγιζαν με οίκτο: ήμουν ο αρρωστιάρης.
Η τραυματική αυτή εμπειρία έγινε αιτία στα χρόνια της εφηβείας να στραφώ εναντίον του Θεού και να Τον κατηγορώ ότι Εκείνος ευθύνεται για την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν. Ωστόσο, ήταν αυτή η εμπειρία που με οδήγησε σ’ Αυτόν ή, μέσω αυτής, Εκείνος με έλκυσε στον εαυτό Του, καθώς δεν είχα πουθενά αλλού να πάω.
Το βράδυ της Κυριακής 3 Ιουλίου 1976 την εκκλησία μας στο χωριό επισκέφτηκε ένα συγκρότημα νέων, που είχε οργανώσει ο αδ. Ροβέρτος Χιλ. Ένας ύμνος που έψαλλαν και άκουγα για πρώτη φορά με άγγιξε και με οδήγησε σ’ Αυτόν. Η πρώτη στροφή του ύμνου προέρχεται από τα λόγια του Κυρίου στην επί του Όρους ομιλία Του, “Ἀλλὰ ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα θέλουσι σᾶς προστεθῆ” (Ματθαίος 6.33).
Ήταν αυτά τα λόγια με τα οποία η χάρις του Θεού με έλκυσε σ’ Αυτόν, ώστε να Τον γνωρίσω προσωπικά εκείνο το βράδυ και να Του δώσω τη ζωή μου ομολογώντας Τον ως Κύριό μου και Θεό μου.
Οπωσδήποτε δεν χαίρομαι που η παιδική μου ζωή ήταν γεμάτη από νοσοκομεία, γιατρούς, βελόνες, φάρμακα, τομές. Ωστόσο, ευχαριστώ τον Κύριο, γιατί μέσα από όλα αυτά η χάρις Του ενεργούσε μέσα μου, ώστε στον δικό Του χρόνο και με τον δικό Του τρόπο να με ελκύσει στην αλήθειά Του που ελευθερώνει και να Τον γνωρίσω.
Κοιτάζοντας πίσω, δεν γνωρίζω τον λόγο που Εκείνος θέλησε να πάρει τόσο νωρίς τη φίλη μου τη Φιλίτσα και ν’ αφήσει εμένα να ζήσω. Εκείνο όμως που μπορώ να κάνω είναι να οικειοποιηθώ τα λόγια του Ψαλμωδού και μαζί του να πω: «Ήταν καλό για μένα που ταλαιπωρήθηκα· γιατί έμαθα τους νόμους σου» (Ψαλμός 119.71). Τελικά, ναι, «Είμαστε βέβαιοι ότι, αν αγαπά κανείς το Θεό, ο Θεός κάνει τα πάντα να συντελούν στο καλό του. Αυτό ισχύει για όσους κάλεσε ο Θεός σύμφωνα με το λυτρωτικό του σχέδιο» (Ρωμαίους 8.28).
«Σ’ Αυτόν, λοιπόν, ανήκει όλη η δόξα, η ευχαριστία, ο έπαινος, το κράτος, η προσκύνηση! Αμήν»!